Somewhere In My Past Novels & Stories

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Iyon lamang ang sinabi niya kaya nataranta agad ako lalo na noong pinatay na niya ang tawag. Iyon lang? Ano ba naman iyan! Akala ko ay may malalaman na ako ngunit mukhang ginagago lamang ako ni Nixie at mas lalong maguluhan sa mga nangyayari. Anong gagawin ko? Laguna. The place where everything happens. Where…I throw away every bad memory.

Minsan ay may mga tao siyang kasama sa mga napapanaginipan na hindi niya kilala pero parang nakita na niya somewhere in his past. Sumagi sa isipan niya na baka may mga nakalimutan siya o may lihim sa kaniyang pagkatao na hindi pa niya natutuklasan. Iba-iba ang mga eksena na biglang nabubuo sa ala-ala niya. Nakikisiksik, nakikisingit. Parang may ibang kagustuhan ang mga ala-alang iyon na nais ipabatid sa kaniya. Sino ba siya sa nakaraan? Ano ang mga kuwentong bumabalot sa kaniyang pagkatao?

"It's in the past, Maxine." Mabilis akong bumaling sa kanya. "Wow, so you recall my name?" "You may call it valuable or not but memories were all just a part of every person's past," he said. "You can either forget it intentionally or not, that's no one's business but in your case....it's okay." "Tss. That's what they always said. It's okay. Nakakasawa 'yon." Hindi siya sumagot. Natawa ako sa sarili ko, halata namang hindi siya nakakarelateafter this, so I need to observe and watch."

Hindi ako makahinga. Naninikip ang dibdib ko at namamawis din ang mga palad ko. Naramdaman ko ang pananakit ng ulo ko kaya mariin akong napapikit. Pilit kong iwinawakli sa isipan ko ang mga masasamang alaala ng nakaraan, ngunit kahit anong gawin ko, hindi ko mapigilan ang pagbaha ng mga ito. Memories from the past keep playing like a movie right before my eyes.

“It's because we don't want to hurt you. Your past hurts as hell. You almost lost your sanity. It was too painful to the point that you would just cry every night, sometimes on my shoulder.” “Ganyan naman ang madalas niyong sinasabi. At sa tingin niyo ba hindi ako nasasaktan at nahihirapan dahil sa pagsesekreto niyo sa akin. Kahit ako mismo ay hindi ko kilala ang sarili ko. Hindi ko maramdamang kompleto ako. Even Xyrie, hindi ko siya matandaan pero I was doing a job that I wasn't even sure kung dapat ba ay ako ang gumagawa. I love her, I just can't recognize her at sobrang hirap sa akin niyon. I've been having a hard time ever since I woke up from coma. Wala akong kilala sa inyo even when yo

napakahaba nang sinabi niya ngunit pinakinggan ko talaga nang mabuti. "Mayroong tila radiation wave na pumapasok at lumalabas sa Tenement. Ang dala nito ay mga hindi kapani-paniwalang bagay. At isa ro'n ay ang mga memorya. Maaaring nasagap mo ang radiation kung saan bitbit niya ang past mo o mga galing sa past life mo-" Pinutol ko muna ang sinasabi niya't nagtanong ako. "Past life?"

Nang matapos ang pag-uusap namin, saka lang ako natulala sa kawalan. For the past few years, I really tried not see anyone from my past. Especially those who were from San Gabriel. Ayaw ko na makasalamuha sila o makita nila, dahil pakiramdam ko, ibinabalik ako sa isang masakit na alaala na ayaw ko na sanang balikan pa. But it was just all in my mind. Baka nga nakalimutan na nila iyon. At ako na lang ang hindi pa nakakalimot?

"To work with someone na may history sa’yo." Natawa siya nang bahagya, na parang hindi inaasahan ang tanong ko. "You’re more curious than I thought, Evelyn," sabi niya. "But no, it’s not hard anymore. I’ve learned to detach myself from the past. Sophia is just another person now, and Mr. More is just another client." "Buti ka pa," sabi ko, nagbigay ng maliit na ngiti. "Ako kasi, minsan mahirap talagang mag-move on, lalo na kung may bigat 'yung past."

Ngunit parang may pumipigil sa akin. I heaved a sigh and started to fit the puzzles together. Kung paano ako napunta sa probinsiyang Saka. Kung bakit ako nagka-amnesia. I remember that I fell off the cliff and before my consciousness fades, I saw tito Fred tried to help me but I heard gunshots causing him to break his tight grip. Tito Fred, whom my mother said my father. I wanted to asked that to my mom. But... is she still alive?