Somewhere In My Past Novels & Stories

sabi naman ni Mommy sa apo niya “Yes! Excited na po ako!” masayang sabi pa ni Helious kaya natawa na lang kami Bago ako pumasok sa immigration ay niyakap ko muna ang lahat ng tao dito. I will miss them so much pero kailangan kong gawin ito. Siguro this is also my way to heal my pain dahil aminin ko man o hindi, masakit pa rin sa akin mag nangyari kay Paul.

Kasalukuyang nasa office ako at hindi muna pumasok si Trinity.. Alam ko naman kong bakit pero para lang akong ewan na namimiss siya. Kahit palagi niya akong sinusungitan. Ganon pa man gusto ko pang mas makilala siya pati na ang anak niya. I feel something we have connection in the past.. But I didn't remember anything about her. Medyo blurry talaga ang madalas na babae sa panaginip ko. Siguro parte ito ng ilan sa pagkawala ng memories ko..

my parents. But a bitter smile crossed my lips, even the two of them had filled me roses to burry my mind about the realities that I shouldn't have been unfolding in the first place. Who am I right now? A broken and lost soul. A deceived and used fella. A person with little to no fragments of memory about what the hell is happening in my life. I feel like a time bomb that will explode without any buttons to push to start or end it. Gumawa ng tunog ang botelya ng wine nang isalin ko ito sa isang baso upang uminom ulit ng panibago. Hindi ko na pinansin ang ingay ng mga taong nagsasayawan sa loob ng club.

Going there for me is like going back to my past too. During the days, weeks, and months that I don’t go to that place, I was busy trying to hold on. I was busy trying to build a new life without them. But when I’m there, it’s like forgetting about your present and you’re going back to the past. It’s the most possible way to reunite with them. It’s giving me comfort and pain all at once.

My contiguous past. I know, tingin ninyo na sa akin ay isang masamang ate. Well, ano naman? Hindi nakamamatay ang tingin kaya okay lang. Binilisan ko ang pagmamaneho para makarating na sa paborito kong bar. Drinking is my medicine to forget. Since then. *****

Si Claudio na apo ng kaaway ninyong angkan na sa halip na maghiganti ay naging matalik mo pang kaibigan ay matagal ng namayapa ang kanyang bangkay ay inilibing sa likod ng inyong tahanan. Ako'y nagmongha sa kumbento ng Santa Clara, ngunit mapait ang aking sinapit sa loob ng kumbento akala ko'y magiging masaya ako dahil sa paglilingkod ko sa Diyos ngunit hindi ganoon ang aking kinahinatnan. Si Padre Pedro na naging arsobispo ay makailang beses akong pinagsamantalahan hanggang sa may nabuo sa aking sinapupunan ng malaman niya ang aking kalagayan ay agad niya akong pinatay. Kung nababasa mo man ito ngayon lagi mong tandaan na ako'y laging nakagabay sa iyo ang aking pag-ibig sa iyo ay hindi magm

Iyon lamang ang sinabi niya kaya nataranta agad ako lalo na noong pinatay na niya ang tawag. Iyon lang? Ano ba naman iyan! Akala ko ay may malalaman na ako ngunit mukhang ginagago lamang ako ni Nixie at mas lalong maguluhan sa mga nangyayari. Anong gagawin ko? Laguna. The place where everything happens. Where…I throw away every bad memory.

Minsan ay may mga tao siyang kasama sa mga napapanaginipan na hindi niya kilala pero parang nakita na niya somewhere in his past. Sumagi sa isipan niya na baka may mga nakalimutan siya o may lihim sa kaniyang pagkatao na hindi pa niya natutuklasan. Iba-iba ang mga eksena na biglang nabubuo sa ala-ala niya. Nakikisiksik, nakikisingit. Parang may ibang kagustuhan ang mga ala-alang iyon na nais ipabatid sa kaniya. Sino ba siya sa nakaraan? Ano ang mga kuwentong bumabalot sa kaniyang pagkatao?

"It's in the past, Maxine." Mabilis akong bumaling sa kanya. "Wow, so you recall my name?" "You may call it valuable or not but memories were all just a part of every person's past," he said. "You can either forget it intentionally or not, that's no one's business but in your case....it's okay." "Tss. That's what they always said. It's okay. Nakakasawa 'yon." Hindi siya sumagot. Natawa ako sa sarili ko, halata namang hindi siya nakakarelateafter this, so I need to observe and watch."

Hindi ako makahinga. Naninikip ang dibdib ko at namamawis din ang mga palad ko. Naramdaman ko ang pananakit ng ulo ko kaya mariin akong napapikit. Pilit kong iwinawakli sa isipan ko ang mga masasamang alaala ng nakaraan, ngunit kahit anong gawin ko, hindi ko mapigilan ang pagbaha ng mga ito. Memories from the past keep playing like a movie right before my eyes.