Sophia #katseye Parents の小説・ストーリー

she said between bites. “Really? What kind?” “Yung maliit, tapos malambot. Para may kakulitan ako pag wala si Mommy.” Gabriel smiled. “You really love your mom, huh?” “Super po!” sabi ni Sofia, sabay lagay ng ketchup sa rice. “Kasi kahit wala akong daddy, sabi ni Mommy, love ko daw siya doble. Kaya love ko rin ‘yung daddy ko kahit hindi ko pa siya kilala.”

Habang naglalakad ako palayo, narinig ko si Sophie na huminga nang malalim bago lapitan si TJ. “Hi,” bati niya. “Ako si Tita Sophie. Friend ako ng mama mo.” Nilingon siya ni TJ at ngumiti. “Hello po.” Marahan siyang umupo sa harap niya, parang sinusuri. “Ilang taon ka na, sweetheart?” “Five!” proud na sagot ng anak ko. “Five? Ang laki mo na ha! At ang gwapo mo,” dagdag ni Sophie, nilalandi ng konti ang boses.

Nagtatanong ang mga matang tiningnan niya si Sophia. “Bakit kayo magkakasama, anong gimik na naman ba ito?” Nagtatakang tanong niya bagama’t parang nakukutuban na niya ang kasunod nitong sasabihin, “Don’t tell me magkakasabwat kayo para paglaruan ang. . .” “You’re right, Rigor. Meet my biological parents. Rolando and Aniceta Mondragon,” sabi ni Sophia sa kanya.

Esperanza at saka ipinakilala ang anak niya. I stopped mid air. Medyo dumiin ang hawak ko sa flute glass ko. Ngumiti si Zephyra at tinanggap ang nakalahad na kamay ni Ryker. Ryker was smiling at her too! I unconsciously licked my lips before I sipped on my drink. Ramdam kong napalaki ang inom ko. After a few minutes, nakita ko naman si Sofia kasama ang parents niya. Ipinakilala nila si Sofia sa kanya. Sofia called someone. Lumapit si Ruby sa kanila saka siya ipinakilala ni Sofia kay Zephyra.

"Alam ko. Kaya nagsisisi ako, nagsisisi ako na pumayag ako. Sana ay hindi na lang ako pumayag. Sana ay sumama na lang ako kay Jeff. Para wala na kayong magamit." Isang sampal ang lumagapak sa mukha ni Kathrine. Napatakip ako sa aking bibig. "After what did Brandon to you? Ito ang igaganti mo? Huh!" sigaw ni Sophia kay Kathrine. "Go, Kathrine. Umalis ka na. Umalis ka na sa poder namin, sa poder ni Brandon. Bahala ka nang magpalaki sa anak mo. Ayaw ko nang tanggapin ang batang iyan."

Agad akong niyakap ng dalawa at sabay nilang kiniss ang magkabila kung pisnge napaka sweet talaga ng mga anak ko "Ako ba hindi nyo ikikiss?' kunwari ay nagtatampong wika ni Sopfia agad namang lumapit sa kanya ang mga bata, tinuring na nilang ikalawang ina si Sopfia kaya ang closeness nila ay higit pa sa lahat. "Syempre meron kadin po tita" sagot ni Soleil, at agad kiniss sa pisnge si Sopfia.

Ito nga ang naging kahilingan ni Raymond at kahit pa nga ang uisang taong nakakatakot na gaya ni Theresa ay tila ba nahuli nga ng isang hakbang. “Lolo Lester, Mr. Rafael,” sabi nga ni Sophia. “sana po sa susunod ay mapalaki ninyo nang maayos ang mga kabataan sa inyong pamilya. At huwag na sanang gumawa ng mga bagay na nakakasama sa kapwa at sa huli ay sisira sa pangalan ninyo,” malumanay ngunit mariin pa nga na sabi ni Sophia, Bagama’t hindi na nga ganoon katalm ang mg amata ni Sophia ay hindi rin nga iyon naging malambing. Nanatili nga na malamig at matatag ang kanyang tingn sa mga ito.

Hindi rin ito tumigil. “Mommy wait!” nakaramdam naman ng kirot si Sophie sa kanyang dibdib ng hindi siya pansinin ng mommy niya. “Don’t come back and don’t ruin my family. Starting today tita is my mommy na.” Napatigil naman si Samantha at dahil doon ay napangisi si Sabrina. Alama niyang masasaktan ang kapatid dahil sa sinabi ng anak nito. Alam niyang mahal na mahal nito si Sophie.

tanong pa ni Bernard sa mga bata. Nagkatinginan naman ang tatlong bata bago sila muling tumingin kay Bernard. “Si kuya Joseph po, daddy,” sagot ni Dyron. “Sabi po ni lola ay daddy daw po namin ni Sophia ang pinupuntahan natin dito,” sagot naman ni Joshua.

I barked, the stress of the situation leaking into my tone. She looked at me for a heartbeat—hurt, confused, and yet still so incredibly beautiful—before turning and running up the stairs. I straightened my tie and walked toward the door. As the elevator dings, signaling their arrival, I felt a familiar coldness settle in my bones. My father entered, looking more like an executioner than a parent. Beside him, the lead council for the Villafuerte Group held a thick folder. “Sophia’s family has filed a formal complaint, Leo,” my father began without preamble. “The incident at the loading dock has reached the papers. They’re calling you unstable. They’re calling your ‘fiancée’ a liability.”