Sorry For Bothering You Romane & Geschichten

Kahit minsan nakakalimot akong mag-reply ay hindi siya nagdaramdam. “I'm sorry to bother you. Wala talaga akong matakbuhan ngyon,” nahihiya kong sinabi. She smiled at me. “It's alright, Serenity. I'm so glad you're here! I like you a lot. It's not a bother.”

tanong ko, mas malamig ang boses kaysa sa intensyon ko. Nagulat siya, halos mabitawan ang phone. “Sir! Akala ko po tulog na kayo. Hehe, sorry po, naingayan po ba kayo? di ko na po uulitin.” “Hindi naman kita pinapagalitan,” sagot ko agad. “Pero bakit gising ka pa?”

Pinindot ko ulit ang doorbell, kinatok ko na ang kanyang pintuan ngunit di nya na ako pinagbuksan. "Baby! Kausapin mo naman ako, please! Sorry na! Bati na tayo uli! Baby! I'm sorry I forgot our anniversary... It's just, I was so busy with my training... I'm sorry please ... I promise ‘di ko na uulitin, please baby."

I'm sorry, baby. **** Stay tuned!❣️

Nakakairita naman kasing nagdadrive ka talos may makulit pang tumatawag. "Hhmmm Sorry to bother you..." Biglang saad naman ng kabilang linya na ikinabigla ko naman ng makilala ko kaagad ang boses. "Chase?" Tanong ko pa. "Yeah, its me.... Sorry, you sounded like you're busy." Hingi nito ng paumanhin. "Ah no! Sorry, I thought you were my cousin... So, what's up?" Tanong ko na lang rito.

Kaya pasensiya na. Sorry po sa late UD. Busy lang po ako. -

sambit ko. Hindi siya makatingin sa akin. "I just wanted to say... sorry," aniya. Natawa ako. Sorry? "Sorry?" tanong ko. "Sobrang late na Roy at kung ano ang nangyari noon ay ibinaon ko na sa limot. Tinanggal ko na sa sistema ko at ngayon ay namumuhay na ako ng tahimik kaya sana ay respetuhin mo naman ang space ko. Tigilan mo na ako."

sagot ko na lang. “No, sorry kasi parang… parang matu-turn off ka na sa akin. Sorry, hindi ko napigilan. Talagang ilang araw na kasi akong ganito, nag-iinit, may ganito kasi akong araw, tag-init, hindi ko na naisip na dapat pinaghahalagahan kita. O dapat siguro ay dinahan-dahan ko muna, hindi ‘yung parang ganito, binigla kita.”

ani Justine. 'Oh! Okay lang... Wala akong ideya na busy ka. "I'm sorry for bothering you," paghingi ng tawad ni Charity. "Ito ay hindi isang problema," sabi ni Justine. "Please don't work too hard, Justine. Mahal na mahal kita," aniya.

"I just wanna say sorry for hitting you last t-" "It's done." Putol nito sa sinabi ko kaya napatango nalang ako. "Are you mad because of that?and is that the reason why you didn't attend in class?" Nahihiya Kong tanong pero Hindi ito sumagot. "Sorry for my second mistake. I didn't mean to say anything that may offen you." Nakayuko kong sabi Hindi ko maintindihan bakit nahihiya ako mag sorry sa taong ito?ganito ba kapag first time mag sorry sa iba?nakakahiya?