Space Between Us Mga Nobela at Kwento

I could feel the gap between us, a space that couldn’t be filled by looks or memories alone. "Obvious naman talaga. At tiyaka, for sure gulat na gulat ang lalaking 'yon na makita ka tapos kasama ka pa bilang date ng kapatid niya. Tanga na lang ang hindi maiinis at magagalit do'n sa sitwasiyon ninyo," Elysium muttered.

Pero may isang distansya sa pagitan namin. Sa mga sumunod na araw matapos ang nangyaring iyon-parang may hindi na mabanggit sa pagitan namin.Walang umiwas, pero wala ring naglakas-loob na pag-usapan ang sandaling muntik nang lumampas sa hangganan. Mas naging maingat ang bawat kilos namin.Mas tahimik ang bawat mga titig. Para bang pareho naming piniling ilagay sa isang sulok ang damdaming ayaw naming harapin dahil mas mahalaga ang dugo.

"What about Meli? Pwedi mo naman, hingin sa kanya ang number ko?" Hindi naman siya nakapagsalita kaagad. Oh, so they're not really on good terms. I assumed it was a minor misunderstanding and expected that to be resolved. But based on her features, it's big trouble. "We haven't seen each other for a week now. Maybe when I'm good enough to go, I'll talk to her. We have to put a space between us and think carefully about what will happen next," she cooed, nodding her head. So, I'm right.

Hanggang ngayon iniisip ko pa rin kung saan nakatingin ang babaeng ‘yon at kung ano ang sinesenyas niyaㅡAnd in the first place, bakit nandoon sila at ano ang pinag-uusapan nila? Halos maiuntog ko na ang sarili ko sa pader kakaisip. Gustong gusto kong puntahan si Zero para kausapin pero sa tingin ko ay kailangan muna namin ng space. Sa ganitong oras at sitwasyon, mahirap para sa amin ang intindihin ang isa’t isa. Lalo lang lalala ang away namin kapag nag-usap kaming pareho ng hindi kalmado ang isip namin.

"I don't brag about it, we just want to keep the relationship private as much as posible. Hindi ba, babe?" Jusko po Panginoon, patawarin Mo po ako. "Babe?" "Oo, hindi ba? Babe?" "Ah, babe. Tama, we want to keep it as private as possible. Medyo mahirap kapag nalaman ng iba iyong about sa amin, alam niyo na." "Yeah, isa pa we just started. Mahirap namang mapre-empt, hindi ba?" Tinignan ko si Kim at Ryan na bakas pa rin sa mga mukha ang pagdududa. Kailangan namin silang makumbinsi kaya naman kumilos na ako, bahala na si batman.

Sino ba namang matatahimik ang diwa kapag nalaman mong like ka at special ka sa taong mahal mo? “Hey, Zerina, are you okay?” Agad na naibalik ang diwa ni Zerina nang marinig ang boses na iyon. Nang lingunin niya ito sa kaniyang gilid ay may bakas nang pag-alala rito kahit pa nakangiti ito sa kaniya. Ilang metro na rin ang layo ng mga kasama nila sa kanila. At dahil nga sa pagbabaliktanaw niya kanina ay hindi niya alam kung kailan pa ito napunta sa tabi niya.

Na para bang alam niyang darating ako. "Hindi ka rin makatulog?" tanong niya, mahina ang boses. Umiling ako, humakbang sa loob lang ng pintuan. "Hindi man lang malapit." Hindi siya gumalaw patungo sa akin, at hindi rin ako gumalaw patungo sa kanya, pero ang hangin sa pagitan namin ay nagbago. Palagi na itong ginagawa ngayon. Ang espasyo ay nararamdaman na mas mahigpit, mas charged, na para bang bawat molekula ay naghihintay sa isa sa amin na basagin ang tensyon.

Wala naman kinalaman ang event na to sa course ko. May kakaibang feeling na parang nabuhay uli ng makita ko si Ghia. Its been month na wala kaming usap. Tila ganun na nga lang natapos ang lahat. Wala na yung usapan namin about giving me a space.. Talaga bang aantayin niyang ako ang lumapit?

“No touch. No sex. No love. That's what I want, Bianca. No strings attached.” Napabuntong-hininga si Bianca. Hindi niya alam kung matatawa o maiinis siya. Kasal sila pero parang hindi. Nilingon niya ang buong kwarto. Napakaganda nito pero ano pang saysay kung hindi naman pala siya tinuturing na asawa? "Gusto ko lang maging malinaw sa’yo, Bianca,” dagdag pa ni Lucien. "Ayokong matali sa isang bagay na hindi ko ginusto."

May malawak na space doon na pweding puntahan ng mga taong gusto ng private space for small talks. Habang nakatalikod pa si Jonathan ay naiayos ko na rin ang paglalagay ng maliit na kotsilyo sa aking boots. Sa ngayon wala akong dalang baril, pero si Jonathan ay meron. Kailangan kong makasiguro bago mahuli ang lahat. Wrong timing, pabalik na si Jonathan sa pwesto nang biglang mag-vibrate ang cell phone ko, may isang mensahe na nag-flash sa screen.