The Inbetween Novels & Stories

Ang sikat ng araw ay marahang sumilip sa pagitan ng mga blinds ng bintana, casting golden streaks across the mahogany floorboards of the office. The storm had finally passed, leaving only the quiet, rhythmic sound of water dripping from the roof gutters outside.

“This is a mistake.” “Is it really?” Jarren asked, his eyes searching mine. “Or are you just scared of what this could become?” I opened my mouth to argue but found myself speechless. It was true; I was terrified. Terrified of feeling something so deep and yet so uncertain. **Retreating into Myself** I stepped back, needing space. “I just can’t do this right now,” I said, my voice shaky. “I need time to think.” Jarren nodded, his expression a mix of understanding and disappointment. “I get it. Just know that I’m here, waiting,” he replied, his voice barely above a whisper.

Bumalik ito sa kinauupuan na swivel chair at diretsang tiningnan sa mga mata ang babae habang nilalaro laro sa kaliwang kamay ang fountain pen. "Hindi kita maintindihan Luis, kanina lang sinasabi mo sa akin ang prenuptial agreement nating dalawa... it is clearly stated there na hindi ako makakakuha ni isang kusing sa'yo sa sandali na maghiwalay tayo...and now all of a sudden uutusan mo ako na mahalin ka? Ano ba talaga ang tinutumbok ng salita mo! Kindly explain po at hindi ko maintindihan", Alexa says sarcastically.

utos ko sa isang baritono at seryosong boses na hindi tumatanggap ng hiyaw o pagtanggi. Inangat niya ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay medyo nakabukas habang ang aming mga hininga ay nagsimulang magtagpo sa gitna ng silid, isang napakalapit na distansya na nag-alis ng aking natitirang kontrol bilang isang cold at emosyonal na distansyang lalaki. Ang aking pagnanasa ay naging isang ganap na obsesyon, dahan-dahan kong inilapit ang aking mukha sa kanya, halos maramdaman ko na ang lambot ng kanyang mga labi na matagal kong pinangulilahan sa loob ng maraming taon ng pag-iisa.

"Why? Hindi ba paboritong lugar mo iyon? Bakit mo ibibinta, Top?" "Wala nang magma-manage ng gallery doon. As you can see, I'm unwell at hindi pa alam kung kailan ba talaga ako gagaling. So, I made up my mind na ibibinta ko na lang. Don't worry, Akel, may limang gallery pa naman na naiwan. We still can manage—kukuha ako ng bagong makakatulong sa atin. Are you okay with that?"

Nagbabadya na muling umulan. Muling iniinda ko ang bawat sugat saka sinubok na makaupo. Sa marahan kong pag-angat, naroon si Tatay Bong na ginigising rin ang iba kong mga kasama. Inilinga-linga ko ang aking paningin sa paligid. Sa di kalayuan, mula sa taas, naroon ang nakahandusay na walang malay na si Kuya Bobby. Hindi ko alam kung nasaan napadpad sina Ian at Marissa. Wala sila sa nahahagilap ng mata ko. Si Brix ang nakasampay ang katawan sa pintuan ng van at sa tantsa ko, siya ang may pinakamalalang pinsala sa aming lahat dahil dinanas niya ang bawat ikot at ipit sa kanya ng van.

Ang hilig mang-asar. Isa-isa nang nagsiupuan ang mga kasama namin kaya nanahimik na ako at nagsimula na lang kumain. Habang si Clarisse ay busy sa pakikipagdaldalan. She was even laughing with Kuya Mike. I don't know how they managed to be this close just a few hours after they met. Parang gusto ko tuloy kausapin 'yong Nate na kasama nila Sir. He's so quiet. I could feel he's an introvert like me.

Nire-reverse psychology ba ako ng taong ito? Umupo na lang ako at uminom ng tubig. Tiningnan ko ang paligid. Maganda ang interior design ng bahay na ito. May accent ng gold sa bawat puting furniture. Mukha namang mabait ang may-ari. 'Yon ay kung hindi ko nabasa ang notes niya para sa akin.

HOMBRES ROMANTICOS SERIES 3: UNINTENTIONAL Matthieus Morris Monférrer Kabanata 16 “MAGPALIWANAG KA BAGO PA ako masiraan ng bait, Maria Anita!” “Wait, wait! Damn where is it?” Bahagyang natataranta si Anne sa paghahalughog ng bag ni Athena na walang-ingat nitong ibinato sa Belgium manufactured daybed hustong makarating sila sa balkonahe ng kanyang unit.