Space Between Us Novels & Stories

pagkwekwento sa akin ni Akira. Kasalukuyan kaming nasa bahay at magkatabing nakaupo sa couch. Parehas kaming nakatingin sa malaking TV screen na nasa harapan namin. The TV was playing a video of ‘endlessly’ song with lyrics on it. Nakapatong ang ulo niya sa aking kanang balikat. Dito namin napagpasiyahang pag-usapan ang lahat. Since wala naman si Ate, I think this is the safest place to talk about his secrets.

Umayos na siya ng tayo at ibinalik na sa normal ang pagsasalita niya. "Pero, naging kayo talaga?" Nagkatinginan kami ni Cons dahil sa tanong niya, sabay tawa. "Yup! Pero hindi naman seryoso, we just tried. And it didn't work out. Diba, Cons?" "Yeah. Bored lang kami pareho nung time na 'yun. And parang wala pa yatang 1 month naghiwalay din kami kasi nga hindi kami meant to be, pero ever since then mas naging close naman kami. We may not be destined to be lovers, but we were definitely destined to be best friends."

Ngumisi ako, pero may halong seriousness. “You won’t break. Not while I’m here. Not while I’m holding on. Not while I’m obsessed with you.” Tila nagbago ang air pressure sa room. Ang maliit na distansya sa pagitan namin ay parang malaking mundo. Nakatingin kami sa isa’t isa, parehong hindi alam kung paano i-express ang damdamin — pero ramdam sa mga mata namin ang lahat ng nakatago.

The Space Between Us Avianna's POV Hindi ko namalayang ilang minuto na pala akong nakatitig sa package na nasa ibabaw ng coffee table. Tahimik lang ang buong sala. Tanging ang mahinang ugong ng air conditioner ang maririnig. Samantalang si Kyrex ay nakatayo lamang sa kabilang dulo ng silid, seryosong nakatingin sa maliit na kahong kakadating lang.

mas lalong napayuko si Hannah. “Opo ma’am,” mahina nitong sagot. “Maswerte ka dahil hindi ka pa rin niya inalis at kung masama rin ang ugali ko baka kinumbinsi ko siya na paalisin ka rito at palitan ka sa posisyon mo. Alam ko na una pa lang na may gusto ka kay Kian pero hindi ko pinansin dahil wala naman akong gusto sa kaniya noon. Kung hindi mo pa alam, may anak na kami ni Kian na four years old. Hindi nabuo ang relasyon namin bilang magkapatid, nabuo na yun bago pa man namin makilala ang isa’t isa bilang magkapatid. Ayaw ko na sanang may marinig ulit mula sayo lalo na sa indirect mong panlalait sa akin. Huwag kang feeling nasa mataas na Hannah. Know your place, know your limit.”

She reached for his hand. Not dramatically. Not emotionally intense. Just… simple. ⸻ Christian looked down at it. Then held it. Carefully. Like something fragile. Like something real again. ⸻ “I don’t want silence anymore,” Zia said quietly. ⸻ Christian nodded. “Neither do I.” ⸻ And for the first time in a long time— the space between them didn’t feel like distance. ⸻ It felt like something they could cross again. If they tried.

halos pabulong kong naisatinig ang mga huling salita. Saglit na natahimik ang paligid namin bago siya nagsalita muli. "Alam kong sasabihin mo ‘yan," bumuntong hininga si Tita. "Medyo malayo nga ang age gap namin ni Xander. More than ten years? Tinanong ko nga siya noon kung gusto niyang ituloy ‘yung proposal niya kasi nga ang layo ng agwat namin. Pero alam mo ba'ng sinabi niya? He told me that it doesn’t matter. People around us don’t matter," Auntie Sam hopefully said.

she shriek. "I miss you too. Matutulog na ako dahil maaga ang schedule namin bukas," I told her. Nagpaalam na kami sa isa't isa. Sa buong week hanggang natapos ang aking photoshoot ay naging abala ako, studio-bahay-studio ang buhay ko maging si Angela. Kami parin ang magkasama kaya kampante ako. Simula noong hinatid ako ni Sage sa studio ay hindi naman na siya tumawag pa o nagtext manlang.

“You never stayed.” Iyon ang totoo. Noon pa man, siya ang unang umatras. Siya ang unang tumahimik. Siya ang unang nagpanggap na walang namamagitan. At ako? Ako ang unang nasaktan. The Space Between Us Ramdam ko ang kamay niya sa braso ko. Hindi marahas. Hindi mapilit. Ngunit mariin. “Look at me.” Hindi utos. Hindi pakiusap.

Jake asked when he noticed that I spaced out I answered him through shaking my head. The doubt showed in his face but he didn't say it loud. It's good that he's already practicing in giving me my space. I know that it's hard to be distance away from the person whom you love...but in our situation...distance is necessary. "I know you, Ash. I know that there's something bothering you..." Seryoso niyang saad. "You must stop there, Jake." Ani ko sa kanya, reminding him that we should give each other's space, even if it will cost us loneliness and sadness.