Space Between Us Mga Nobela at Kwento

Nakaramdam lang siya ng labis na pagod sa ganon kaagang oras. “Johnford.” ayaw pa rin niyang makipagtalo, kaya sinabi na lang nito dito nang seryoso, “lahat tayo ay may personal space. Kahit si Noah man o ikaw at ako, walang pagkakaiba doon. Ang mga relasyon na walang space ay nakakasakal.” “Hindi ko maintindihan.” sabi nito. “Kiankausap mo ako tungkol sa space, sige, pero anong kinalaman ng space ni Noah sayo?”

“Maybe I just need space. I just... need to focus on things.” The words stung Maya’s heart, and she couldn’t help but feel like everything they had was slowly slipping through her fingers. “Space?” she echoed, her voice trembling. “So, what does that mean for us? What about what we’ve built?” Ash let out a sigh, but instead of the warmth that once filled the room, it was cold and detached. “I’m not sure anymore, Maya. I think... I think it’s best if we just take some time apart.”

Minsan, ang mga kwentong may pagitan— ang mga kwentong hindi nagpatuloy— ang nagbibigay ng pinakamalalim na kahulugan sa kung sino ka at kung saan ka patungo. At sa pagitan ng lahat ng nangyari— sa pagitan ng mga taong dumaan at mga taong nanatili— may espasyo. Isang tahimik na espasyo na hindi kailangang punuin. Dahil sa espasyong iyon, doon mo nakikita kung sino ka na ngayon. Hindi kung sino ka noon. Hindi kung sino ka dapat maging.

matigas nitong usal. Nangangamba si Mauren na kung sakaling mauwi sa pagtatalo ang pag-uusap nila, baka marinig ito ni Aleya at mag-alala. Sa totoo lang, kahit pa matagal na silang kasal ni Samuel at hindi naging maayos ang kanilang pagsasama, ni minsan ay hindi pa sila nagtalo nang hayagan o pasigaw. Tahimik ang kanilang pagkakahiwalay ng loob, isang uri ng malamig na digmaan na walang ingay ngunit puno ng distansya.

Ang aming mga pakikipag-ugnayan ay naging minimal at maikli. Isang araw, mas maagang umuwi si Luke kaysa karaniwan. Naka-business suit pa rin siya, ang layo-layo ng kilos niya. Napagpasyahan kong oras na para tugunan ang lumalagong distansya sa pagitan namin. Lumapit ako sa kanya habang nakaupo siya sa sala, nag-iikot sa ilang mga dokumento. "Luke, pwede ba tayong mag-usap saglit?"

Nasa may library kaming tatlo ni Yerin at Cici, nag-aaral para sa entrance exam ng mga universities na gusto namin pasukan. Naging okay narin naman kami ni Axel, pero may ilangan lang talaga. Or should I say, ako lang ang naiilang sa kanya? I actually miss the old us. But we've been avoiding each other for 10 years, so what's new now? We've been close for just a month. So why am I missing the old us?

Kundi dahil sa dami ng ingay at pagod sa araw-araw, nakahanap kami ng tahimik na espasyo na para lang sa aming dalawa. At sa gabing ‘yon, sa ilalim ng buwan, sa gitna ng kalmadong hangin, muling nagtagpo ang dalawang mundong madalas ay tila magkalayo. At sa pagkakaupo naming magkatabi, sabay naming tinikman ang tamis ng pagmamahalan na kahit gaano ka-busy ang buhay, hindi pa rin naluluma. Drack’s POV

sagot ni Sanya at nagbigay ng pekeng ngiti. Nang muli kong maitayo yung tent ay pumasok na siya, sumunod ako at nakita ko na nilalagyan niya ng unan yung pagitan namin. "My space, your space, walang lalagpas." Tinuro niya yung side ko at side niya, tumango na lang ako dahil ayoko na rin ng ano pa mang away at gulo sa pagitan namin. Isa pa, maga-alas dose na, tulog na yung iba.

Pareho kaming tumigil. Parehong sugatan, parehong nagmamatigas. Sa pagitan ng galit at takot, may isang bagay na hindi ko na kayang itanggi: Kahit anong liit ng espasyo sa pagitan namin, kahit ilang beses kaming maputol ng guilt, ‘Yung connection namin—hindi na mabubura. “Drake,” sabi ko, marahang boses, “kung lalaban tayo sa kanya, dapat sabay.”

"Three days, Vanessa. Hindi mo ako kinausap. Hindi mo ako pinansin. Hindi mo sinagot ang kahit isa sa mga tawag ko." "I needed space." "And now?" "And now... I still need space."