Space Between Us Mga Nobela at Kwento

Pinagsabihan ni Amanda ang sarili sa kanyang isipan. Kailangan niyang magtira ng space at panatilihin ang nararapat na distansya sa pagitan nila ni Jonathan. Nakatitig si Jonathan sa kanya nang may malalim at mapanuring mga mata.May kakaibang kislap sa mga mata nito.

Inis na inis pa rin si Frank. Hindi na alam ni Kate kung paano pa ipapaliwanag nang malinaw ang punto niya. Umaga pa lang, pero pagod na pagod na ang isip at puso niya. "Frank," ayaw pa rin niyang makipag-away kaya seryoso niya itong kinausap. " Bawat tao ay kailangan ng sariling space. Walang kinalaman kung si Vincent man 'yun, ikaw, o ako. Ang relasyong walang breath of space ay nakakasakal lang."

Gusto kong depensahan ang sarili ko pero hindi ko magawa, gusto kong mangatwiran pero ang tanging nagawa ko lang ay humingi ng tawad hanggang sa banggitin niya ang mga katagang tila bomba na sumabog sa akin. “K-Kailangan natin ng space.” Nagmakaawa ako. Nagmakaawa ako para sa aming dalawa, para maisalba pa ang relasyon namin dahil ayoko ng hinihingi niya. Ayoko! Ayoko ng space. Ayokong malayo sa kanya. Ayokong hiwalayan niya ako pero wala na akong nagawa nang bigla siyang tumakbo palayo sa akin.

Akala ko sa couch matutulog si Damon, gayong may sinabi siya kagabi. Nagulat na lang ako nang magising na nasa tabi ko siya at natutulog. Ilang dangkal lamang ang layo namin sa isa't isa. He preserved that space between us.

Hindi pa rin niya kayang isuko ang sarili sa ideya ng pahinga gayong madami ang gumugulo sa kanyang isip. Makalipas ang ilang segundo, naramdaman niyang naupo rin si Brent sa tabi niya. May sapat na distansya sa pagitan nila na para bang sinasadya nitong bigyan siya ng espasyo para makapag-isip, at makahinga. Ilang minutong katahimikan ang lumipas.

kinakabahang tanong ko. ​He looked back at me, and saw sadness and pain in his eyes. "I think we need some space, Thisa. Space to think, space to breathe... and space to realize if we're still fighting for the same thing."

nakangusong sagot ni Andrea. Martin clears his throat and speaks to her again. "'Pag may importante akong sasabihin sa 'yo ay saka ko lang ikaw ite-text. Maliwanag ba 'yon, ha? Besides, magkakilala naman na tayo, 'di ba? Ang dami na nga natin na napag-uusapan. Daig pa natin ang limang taon na magkakilala, eh. Puwede ko ba na mahingi ang cell phone number mo?"

Medyo maliit, pero sakto lang naman sa'kin 'yung space dahil mag-isa lang naman ako at solo ko lang din naman 'yung lugar. As for my relationship with Ruan, gano'n pa rin naman. 'Yun nga lang, hindi na kami purely awayan lang nang awayan. Level up na kami ngayon kaya may "away-bati" na. Sometimes, we're okay. Sometimes, hindi. Kaya naman pala namin maging maayos at civil sa isa't-isa. 'Yun nga lang, mukhang hinahanap na talaga ng katawan namin ang pag-aaway namin at mga bangayan. Parang hindi na kumpleto 'yung araw namin kapag walang gano'n.

aniya habang nakataas ang kamay at tumatawa. I sight, I miss this kind of bonding we have. Simula kasi nung maramdaman kong may gusto siya sakin ay umiiwas na ako. Di ko napansin na nalagyan kona rin ng barrier sa pagitan namin. “Do like someone else ate?” “Why? Balik kong tanong “Just answer my question please” “Yes” agad kong napansin na nasaktan siya sa sinabi ko, he’s very visible, yung tipong malalaman mo kaagad kong okay siya o hindi.

“Sorry, wala lang ako sa mood. Gusto ko lang mapag-isa muna. Nag alala ka ba?” Tumango ako, hindi naman ako galit. Hindi naman kasi dahil halos magkapatid na ang turingan namin eh kailangan lagi kam naguusap. Ang friendship ay hindi lang tungkol sa pag-uusap at parating available sa isa’t isa. May kanya-kanya naman tayong personal space, that space must be respected. “Your complexion does not look good. Mukha kang bilasa bruha, hindi ba dapat fresh ka since nakapag bakasyon ka?”