Speak To Yourself Novels & Stories

Nakahiga ako sa kama ko at hindi ko alam kung ano Ang gagawin, kinulong ko na ang Sarili ko Dito sa loob dahil Wala akong ganang makipag usap. “ Anak, please lang kausapin mo kami ng daddy mo!” pagmamakaawa ni mommy habang kumakatok siya sa labas ng kwarto ko. “ Mom, leave me alone!” sigaw ko. “ Anak, we're very sorry. Hindi namin sinasadya na ma—” “ Wag na kayong mag paliwanag! The damage is already done kaya wag niyo ng iexplain pa Ang mga Sarili niyo Sakin. ”

Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang aking sarili. Pagod na ako. Pagod na akong maapi-api ng Sarah na yon. Pagod na akong magtimpi. Pagod na akong maliitin ng maharot na babaeng yon. And I think, this is the right time na ipaglaban ko ang sarili ko. Umupo ako ng maayos kasabay ng pagbitaw ko ng salita. "Kung gusto mo ng away Sarah, hindi kita uurungan." Jutay POV:

tanong ko rin sa kaniya. Hindi ko alam kung bakit iyon mismo ang laging tinatanong sa akin ng mga multo sa tuwing kakausapin ko sila. Like, hindi ba obvious na nakikita ko kayo? Hindi ko naman kayo kakausapin at papansinin kung hindi ko kayo nakikita. Nang hindi siya tumugon ay napaunat-unat na lang ako ng aking katawan. "Alam mo, umuwi ka na. Bago pa magbago ang isip ko na ibigay ka kay Tenshi," bored na wika ko at nagsimulang maglakad ulit.

Alam kong wala akong karapatang mag react. "Hindi pa nga naging kayo over maka react. Na para bang may chance. So funny, self. Delulu ka na talaga." Mahina kong tinapik-tapik ang magkabilang pisngi. Binasa ko ng tubig ang aking mukha at napabuntong hininga. Bumaba ang tingin ko sa dibdib. "Karapatan mong masaktan? Arte mo masyado. Hindi bagay. Hinding-hindi mangyayari ang iniimagine mo. So please ha, huwag makapal ang mukha dahil masasaktan ka. Huwag umasa. Love yourself nalang. Keep your feelings to yourself." Parang timang kong kinausap ang sarili. Nanunubig ang mga mata, nagbabadya ang pagtulo ng luha.

Mabuti nga't napigilan niya ang sarili at hindi ako nahub*d doon. I know I have that desire. Noon pa lang ay naiisip ko ng ginagawa namin iyon. Ang kaso ay h*lik pa lang pala niya, manghihina na ako. Sa palagay ko ay madali lang talaga akong bibigay o baka ako pa ang mag-alay sa sarili ko sa kanya. I need someone to talk to. Kung hindi ay baka pa hindi ko na mapigilan ang sarili ko at magapang siya mamayang gabi para ituloy ang nangyari kanina.

Bakit naman siya mag-seselos? Huminga ako ng malalim at nagsalita. “ Hindi ko naman kasalanan na may gusto siya sa akin.” bulong ko at humarap sa dagat. “ Do you even hear yourself?” mababa yung boses niya Napalingon ako sa kanya. “ Ano?” Lumapit siya ng isang hakbang. Isang hakbang lang, pero sapat para maramdaman ko ang presensya niya. “You’re acting like it’s nothing.”