Speak To Yourself Romane & Geschichten

tanong ko rin sa kaniya. Hindi ko alam kung bakit iyon mismo ang laging tinatanong sa akin ng mga multo sa tuwing kakausapin ko sila. Like, hindi ba obvious na nakikita ko kayo? Hindi ko naman kayo kakausapin at papansinin kung hindi ko kayo nakikita. Nang hindi siya tumugon ay napaunat-unat na lang ako ng aking katawan. "Alam mo, umuwi ka na. Bago pa magbago ang isip ko na ibigay ka kay Tenshi," bored na wika ko at nagsimulang maglakad ulit.

Alam kong wala akong karapatang mag react. "Hindi pa nga naging kayo over maka react. Na para bang may chance. So funny, self. Delulu ka na talaga." Mahina kong tinapik-tapik ang magkabilang pisngi. Binasa ko ng tubig ang aking mukha at napabuntong hininga. Bumaba ang tingin ko sa dibdib. "Karapatan mong masaktan? Arte mo masyado. Hindi bagay. Hinding-hindi mangyayari ang iniimagine mo. So please ha, huwag makapal ang mukha dahil masasaktan ka. Huwag umasa. Love yourself nalang. Keep your feelings to yourself." Parang timang kong kinausap ang sarili. Nanunubig ang mga mata, nagbabadya ang pagtulo ng luha.

Mabuti nga't napigilan niya ang sarili at hindi ako nahub*d doon. I know I have that desire. Noon pa lang ay naiisip ko ng ginagawa namin iyon. Ang kaso ay h*lik pa lang pala niya, manghihina na ako. Sa palagay ko ay madali lang talaga akong bibigay o baka ako pa ang mag-alay sa sarili ko sa kanya. I need someone to talk to. Kung hindi ay baka pa hindi ko na mapigilan ang sarili ko at magapang siya mamayang gabi para ituloy ang nangyari kanina.

Bakit naman siya mag-seselos? Huminga ako ng malalim at nagsalita. “ Hindi ko naman kasalanan na may gusto siya sa akin.” bulong ko at humarap sa dagat. “ Do you even hear yourself?” mababa yung boses niya Napalingon ako sa kanya. “ Ano?” Lumapit siya ng isang hakbang. Isang hakbang lang, pero sapat para maramdaman ko ang presensya niya. “You’re acting like it’s nothing.”

“Huwag mo akong gawing inutil na parang hindi ko kaya ang sarili ko. Huwag mo akong tanungin dahil hindi mo ako kilala.” “Yeah, I don’t know you. Why don’t you stand up and walk out of my door? Anggaling mong magsalita. Palagi mong sinasabing kaya mo ang sarili mo kahit hindi. Wala kang dapat patunayan. Muntik ka nang mamatay at nagagawa mo pa ring magmatigas.” “Huwag mo akong sermunan.”

I feel tired, and seeing the endless white makes me feel sucked to somewhere deep. Humakbang ako at pilit kong magsalita at tumawag ng kahit na sino para sakaling marinig ako ngunit walang lumalabas na boses sa aking bibig. Sinubukan kong pwersahin ang sarili ko na magsalita ngunit sumakit lang ang lalamunan ko dahil doon. It feels like something is stopping me to make any noise.

Sunod na bato nanaman niya. Napahawak na lang ako sa puso ko. Sakit no'n ah. "Sakit mo naman, Love," Saad ko sa kanya. Wala pa naman ako sa punto na tumatawa ako mag-isa. I do talk to myself out loud... that does not count, right? All of us do that. If you don't, then you are not normal then. "Anyway, before I go emo mode. I just saw someone I know here—" "What? Who? Where? We need to go home!" She interrupted, panicking. She is now looking left to right, her eyes were eyeing our surroundings like a bat.