Speak To Yourself Novels & Stories

Sa harap ng salamin ay kinausap ko ang aking sarili. "Don't fall for anyone again, Leah. Bata ka pa at marami pa ang pwede mong gawin sa buhay. I-enjoy mo lang muna ang sarili mo sa ngayon." Nilakasan ko ang pagsasabi at tsaka ko sinubukan na ngumiti. Kahit na parang patay na sanggol ang itsura ko dahil sa pagpipilit na paliwanagin ang aking mukha ay hindi kio pinansin.

ang muling manabik sa init na nanggagaling sa ibang tao. Paano kung masanay ako sa mga bagay na 'to, tapos bigla na naman silang mawawala nang hindi ako handa? Nang hindi ko man lang naisip na pwedeng mangyari ulit sa hinaharap? "Are you hearing yourself clearly, manager? There's nothing between us," madiin kong tanggi sa kanya. Umiling siya sa naging sagot ko. "Oh, come on... You can lie to yourself over and over, pero hindi 'yan magiging forever."

Nanlaki ang mata ko nang marinig ko ang sariling boses ko. “I mean…” natawa na ang iba bago ko pa sabihing, I’m talking out loud. Akala ko kinakausap ko lang yung sarili ko sa utak ko. “Mukhang sobrang excited nga yata si Ms. Aileen at wala pa man yung tanong na yun e nag ‘I do’ na siya.”

Siniguradong makikita niya iyon upang malaman niya na hindi ko gusto ang suhetsiyon niya. Naglakad ako patungo sa aking vanity mirror, tiningnan ang sarili—inayos ang aking buhok at kitang-kita kung paano ako tumingin na parang may papatayin anumang oras. “I talk who I want too,” matigas kong sinabi. Hindi na siya kumibo, mukhang bumalik na sa kanyang ginagawa dahil alam niyang matigas ang ulo ko.

Doon ko na rin mismo pinalakas ang sarili ko. But before I stand up to my current shoes right now, I’ve been insane. I’ve talked to myself, bumped my head, experienced being a beggar, asked for money from strangers, and even hurt myself. I only remember that when a psychiatrist cured me, a therapist also guided my emotions and feelings.

“Hindi siya pwedeng mawala.” Doon siya natahimik. Napatingin siya sa sariling repleksyon sa salamin sa harap niya, parang ngayon lang niya narinig ang sarili niyang sinabi. Dahan-dahan siyang napailing at napatawa nang mahina, pero halatang may halong pagkabaliw ang tawang iyon. “Listen to yourself, Rafael…” “Hindi pwedeng mawala?”

Nanatili lang naman ang ngisi sa aking mga labi. That’s what I wanted to say to my fucking self. I hate myself for being affected by everything. “And we should definitely distance ourselves from each other. Your presence starting to annoy me. It's annoying me every time you tried talking to me as if there’s really something going on between the two of us,” ani ko with a straight face.

Kinamot niya ang kanyang kilay at umupo sa kama. “And why am I even talking to myself?” wala sa sarili niyang tanong. Nababaliw na yata siya. Kinakausap ang sarili. Binitiwan na niya ang hawak niyang suklay at tumayo na muli. Mahina niyang tinampal ang sariling pisngi para gisingin ang sarili, at para na rin matauhan siya. She then bit her lower lip and sighed.

Gustong-gusto ko na silang sugurin at pagsasampalin ngunit naisip kong hindi iyon sapat para maibsan ang sakit na kasalukuyan kong nararamdaman. Muli akong bumalik sa kusina at doon ay pilit kong kinumbinsi ang aking sarili. "Bawal kang umiyak, self. Kailangan mong maging matatag at ipakita mo sa kanila na hindi ka apektado sa kanilang ginagawa." Patuloy na pagkausap ko sa aking sarili.

sorry sorry ka dyan! " Naku naman Chin bakit ba kasi ginanon mo nanaman ang magiging boss mo? ". rinig kong kausap niya sa sarili She looks crazy! " Are you done talking to yourself? Can I speak now? ". sabi ko na ikinatigil niya " Sorry po talaga.. sige po ". pangalawang paumanhin niya Grabe talaga itong babaeng toh? Hindi man lang inantay sumagot kung sino ang kausap at minura ako kaagad?