Speak To Yourself Novels & Stories

Lahat ng sinasabi niya, may punto. "Siguro nga, sobra na ako sa sarili ko." "Then, you should stop that. Hindi maganda 'yan." agad niyang sagot sa strikto na tono. "You'll lose yourself if you keep that habit. It's not healthy either." ito tuloy, sa ka dramahan ko, napagalitan na.

Uupo na sana ako ulit pero naisip ko na nagmumukha na akong tanga sa ginagawa ko. Kaya mo yan self, pagkatapos mong magtapat gorabels agad! Takbuhan mo na. Pero gusto ko ng sagot mula sa kanya. Pero paano din kung kabaliktaran iyon sa nararamdaman ko? "Hindi ko kaya. Jusko! Nahihirapan na ako. Kaiyak. Hoooo! Wag ka nalang maghintay ng sagot. Sabihin mo nalang." kausap ko sa sarili ko. "Okay ganito ang sabihin mo. Hoy! Makinig ka! Mahal kita! Oo, mahal kitang g*go ka!" sigaw ko.

aniya. Ngumiti na lang ako at hindi na nagsalita pa. Hindi siya ang unang taong nagsabi no'n kundi si Freya. Wala akong tiwala sa sarili ko o sa paraan ko ng pagsasalita kaya naman nagulat ako nang sabihin sa'kin ni Freya na may word of wisdom ako. Kailangan ko lang daw talaga ng self-confidence at perfect ako para sa mga public speaking.

Sa harap ng salamin ay kinausap ko ang aking sarili. "Don't fall for anyone again, Leah. Bata ka pa at marami pa ang pwede mong gawin sa buhay. I-enjoy mo lang muna ang sarili mo sa ngayon." Nilakasan ko ang pagsasabi at tsaka ko sinubukan na ngumiti. Kahit na parang patay na sanggol ang itsura ko dahil sa pagpipilit na paliwanagin ang aking mukha ay hindi kio pinansin.

ang muling manabik sa init na nanggagaling sa ibang tao. Paano kung masanay ako sa mga bagay na 'to, tapos bigla na naman silang mawawala nang hindi ako handa? Nang hindi ko man lang naisip na pwedeng mangyari ulit sa hinaharap? "Are you hearing yourself clearly, manager? There's nothing between us," madiin kong tanggi sa kanya. Umiling siya sa naging sagot ko. "Oh, come on... You can lie to yourself over and over, pero hindi 'yan magiging forever."

Nanlaki ang mata ko nang marinig ko ang sariling boses ko. “I mean…” natawa na ang iba bago ko pa sabihing, I’m talking out loud. Akala ko kinakausap ko lang yung sarili ko sa utak ko. “Mukhang sobrang excited nga yata si Ms. Aileen at wala pa man yung tanong na yun e nag ‘I do’ na siya.”

Siniguradong makikita niya iyon upang malaman niya na hindi ko gusto ang suhetsiyon niya. Naglakad ako patungo sa aking vanity mirror, tiningnan ang sarili—inayos ang aking buhok at kitang-kita kung paano ako tumingin na parang may papatayin anumang oras. “I talk who I want too,” matigas kong sinabi. Hindi na siya kumibo, mukhang bumalik na sa kanyang ginagawa dahil alam niyang matigas ang ulo ko.

singit na naman ng hipokrita. Ilang beses ko munang pinakalma ang sarili bago nagsalita. Hanggat maaari ay ayaw ko munang ipakita ang ka-dimonyohan ko lalo na't maraming matandang nanonood sa amin ngayon.

“Hindi siya pwedeng mawala.” Doon siya natahimik. Napatingin siya sa sariling repleksyon sa salamin sa harap niya, parang ngayon lang niya narinig ang sarili niyang sinabi. Dahan-dahan siyang napailing at napatawa nang mahina, pero halatang may halong pagkabaliw ang tawang iyon. “Listen to yourself, Rafael…” “Hindi pwedeng mawala?”

Nanatili lang naman ang ngisi sa aking mga labi. That’s what I wanted to say to my fucking self. I hate myself for being affected by everything. “And we should definitely distance ourselves from each other. Your presence starting to annoy me. It's annoying me every time you tried talking to me as if there’s really something going on between the two of us,” ani ko with a straight face.