Speak To Yourself Novels & Stories

Ang tagal ko na silang nakakasama no. " damn. Bakit kasi sa slow pa?" Naririnig kong kausap nya sa sarili nya. Baliw. Kausapin daw ba ang sarili. Sabagay, madalas kong gawin yan. Tumayo na lang ako at kumuha ng bola. Magpapractice na lang ako. Hirap kausap ng taong kinakausap ang sarili. Baka sabihin pa istorbo ako. Yaan na sya, baka magkaintindihan sila ng sarili nya. " oh? Kala ko pagod ka?" Narinig kong tanong nito.

Pero ayoko namang ipahalata sa kanya na sobra akong affected. The fvck are you saying? Hindi mo nga siya ni re-replyan sa chat. Tapos sabihin mong hindi mo ipapahalatang affected ka. Napabuga nalang ako ng malalim na hininga. Minsan hindi rin talaga mabuti yung nakakapag salita yung inner self natin. Parang ang tanga lang na nakikipag away ako sa sarili ko. "Yvonne, pwede ka bang maging muse sa booth namin?"

Tumigil siya. Saglit. At saka— bahagyang ngumiti. Mali. Mapanganib. “Keep telling yourself that.” Mas lumapit siya. Mas malapit. Hanggang sa— halos wala nang espasyo sa pagitan namin. “At tingnan natin kung gaano katagal.” Hindi ako makahinga. Hindi ako makaiwas. Dahil kahit anong gawin ko— hinahabol ako ng sarili ko.

Halatang hindi natutuwa sa mga nangyayari. "Don't dictate my body. I own this body. You're just my one persona. I know my self what is right and wrong!" inis niya turan. "I'm not dictating you. I just reminding you! Don't you know if you give to much love it can harm and kill other." "Just stop this fuck up conversation!" "Oh, 'yong nagsabi na siya na ang bahala pero tingnan mo ngayon. Unti-unti nang nahuhulog ang sarili," nanunudyo nitong bigkas.

Dito sa banyo, I can talk to myself in the mirror, poured out my heart’s content. I heaved a deep sigh and turned to the door. “Mauna ka nang bumaba. I’ll be out in a few.” Binuksan ko ng bahagya ang pinto ng banyo para ipaalam sa kanya na mauna na siyang bumaba.

saway ko sa sarili lalo na ng magsalita ulit ito sa tabi ko; "Next time piliin mo 'yong kakapain mo baka 'di ko mapigilan ang sarili ko." Napalunok ako ng laway ng sunod sunod. Hindi ko akalain na ganon ang sasabihin niya sa akin. Mabuti na lang brownout pa din kaya hindi niya makikita ang pagpapawis ko. Kahit malamig ang paligid pinagpapawisan ako ng malapot.

Matalim ko silang tinitigan hanggang sa tuluyan silang makaalis. Mabilis akong tumayo at kinalma ko muna ang sarili ko bago ako nagpatuloy sa pagtakbo. “Umayos ka, Talulla. Walang mabuting maitutulong sayo at higit sa lahat wala kang mabuting patutunguhan kapag nagpadala ka sa emosyon mo. Umayos ka,” paalala ko sa sarili ko habang paulit-ulit akong humihihinga ng malalim upang payapain ang kalooban ko.

Kainis! 'Limot mo na siya self kaya umayos ka! Iyang pagiging marupok mo ang nagtulak sa iyo kaya ka nga napasabak sa buwis buhay na training eh tapos sa isang iglap, magiging marupok ka lang. Haysssst, isusumpa na talaga kita self' of course sa sariling isip ko lang iyun sinabi. Hindi po pwedeng iparinig sa iba dahil baka mapagkamalan akong baliw.

Nakahiga ako sa kama ko at hindi ko alam kung ano Ang gagawin, kinulong ko na ang Sarili ko Dito sa loob dahil Wala akong ganang makipag usap. “ Anak, please lang kausapin mo kami ng daddy mo!” pagmamakaawa ni mommy habang kumakatok siya sa labas ng kwarto ko. “ Mom, leave me alone!” sigaw ko. “ Anak, we're very sorry. Hindi namin sinasadya na ma—” “ Wag na kayong mag paliwanag! The damage is already done kaya wag niyo ng iexplain pa Ang mga Sarili niyo Sakin. ”

Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang aking sarili. Pagod na ako. Pagod na akong maapi-api ng Sarah na yon. Pagod na akong magtimpi. Pagod na akong maliitin ng maharot na babaeng yon. And I think, this is the right time na ipaglaban ko ang sarili ko. Umupo ako ng maayos kasabay ng pagbitaw ko ng salita. "Kung gusto mo ng away Sarah, hindi kita uurungan." Jutay POV: