Spoken Poetry Bisaya Novels & Stories

Bakit ngayon pa? Hindi pa man siya nakakarecover, biglang umalingawngaw ang isang magaspang at paos na boses mula sa speaker sa kisame. Nagpakilala ito. Ang boses ay tila kinayod ng liha, magaspang at may kakaibang hagikhik sa dulo ng bawat salita. “Pumasok kayo sa teritoryo ko nang walang paalam. Hindi ako natuwa. Pero ngayong araw, willing akong makipaglaro sa inyo.”

Pinaghandaan na niya at prinaktis ang mga sasabihin niyang linya mamaya para makuha ang loob nito at pumayag sa kasunduan. Nakakabagot na din kasi dito sa Batangas. She are eager to come home right away. Marami pa siyang dapat asikasuhin sa pag-uwi niya lalo na ang ikalawang problema na kinakaharap niya ngayon. ‘Dios mio, que voy a hacer?’ Usal niyang dalangin sa Spanish na ang ibig sabihin ay “Diyos ko, anong gagawin ko?”

Gustong tumingin Sa iyong mga mata Na nagniningning Kahit nasaan ka pa Pero bakit ba Ang layo mo Laging magkabilang mundo Pero bakit ba Ang layo mo Pwedeng sa ‘yo na lang ako Nakatitig sa kisame Kakaisip kung pa’no sasabihin sa iyo Na gusto Gustong-gusto kita Hindi na kita Maalis sa isip ko ‘Di maikaila Na ikaw ang tahanan ko Pero bakit ba Lumalayo Palagi na lang ba ganito Pero bakit ba Ayaw mo Pwedeng sa ‘yo na lang ako Nakatitig sa kisame Kakaisip kung pa’no sasabihin sa iyo Na gusto Gustong-gusto kita

sabi ng tinig ng isang babae sa malambing at napaka welcoming na boses. "Good afternoon po, si Angela po ito, pwede ko po ba makausap si ms. Estella Verdejas?" magalang nyang sabi. "Yes, iha, ako ito si Estella." "Ah, opo. Kasi po sa inyo po yata itong gamit na napulot ko po nung isang araw sa isang mall po dito sa amin," "Saang lugar iyan, iha?" "Pangasinan po, maam. Mga cards and i.d's nyo po ang laman at alam ko pong napaka importante po nito lahat."

Tumingin ito na nakangiti sa kanya. “Let me see! are you done?” Tango at simpleng ngiti ang isinagot ni Trisha. Naiilang at naninigabo pa rin siya sa kakaibang mood ng binata masyado itong magiliw at natatakot siya. “Wow can you recite your poem, i’m excite to hear it please” excited nga ang mukha nito umayos pa ito ng upo. “Here it goes Si… i mean here it goes Jeon”

Gumapang ako paakyat sa kama at nilokot ang sarili kong katawan. Masaya ako na malamang narito lang ako sa Davao. Ngunit hindi sila nagsasalita ng Bisaya, sa halip ang naririnig ko ay Japanese language, kaya hindi ko naintindihan ang ibang mga salitang sinabi nila sa pamamagitan ng drugged-induced haze. Dapat pala ay mas nagsanay ako noon sa isang klase sa "Japanese Language" sa halip na "English". Karamihan sa mga taong nandito ay mga bisaya, ngunit di ko lang akalain na kaya din nilang magsalita ng "Nihongo"

sabi ko " Yes baby I'm addicted to you," he said in a very husky voice. " Ay ambot sa imo uwagon kaayo ka unya ngisi ngisihan lang ko nimo" { iwan ko sayo ang landi mo tapos ngingiti ngiti ka lang dyan"} sabi ko marunong na akong magbisaya dahil sa matagal tagal na pag stay sa Cebu Natigilan sya" Ano yon yon baby naman wag mo naman akong banatan ng Cantonese word" sabi nya

nanggigil na singhal n'ya rito ngunit ang damuho ay pinatulis ang labi nito paharap sa kan'ya. "What?" "Kiss me Misis ko. Give your hubby a kiss please," pabebeng sabi nito sa kan'ya. Hindi n'ya alam kung ginu-goodtime lang s'ya ni Isaac or what pero namalayan n'ya na lang ang sarili na nakalapat na ang kan'yang labi sa labi ng asawa. Spell MARUPOK.. It was her — CALIXTA ASUNCION GISUPSOP BATUMBAKAL- PONCE MARUPOK!

Beach 0.2 "Ang daming nag bago" Bilaang sabi niya sa tagal naming pananahimik.. nakikinig lang ako sakanya "Maraming nag bago sayo at marami ring nag bago saakin sa ilang taon nating hindi nagkasama" Sabi nito at huminto ng ilang sandali bago nagpatuloy "Pero may isang hindi nagbago saakin.. ang tibok ng puso ko" Seryosong sabi nito

“Wala man tayong yaman, may tahimik naman tayong mundo ngayon. May tahanan. May pag-asa. At higit sa lahat... may pagmamahal.” Maaga pa lang ay gising na ako. Habang kumukulo ang kape sa lumang takure, pinapanood ko ang maputing usok na unti-unting humahalo sa malamig na hangin ng Bicol. Tila ba may musika ang katahimikan dito—may huni ng mga ibon, may lagaslas ng tubig sa kanal, at may alingawngaw ng palaka sa malapit na bukid. “Good morning!” sigaw ng isang boses mula sa labas ng bakuran.