Spoken Poetry For Teachers Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Inipit sa likod ng kaniyang tainga. "Dito na ba tayo magtatapos, Matthew?" nahihirapang tinig ni Adeline sa katahimikan, bakas ang panginginig ng kaniyang boses, puno ng takot at pag-asa. "I know bawal ma-in love pero... hindi ko maiwasan mahulog sa 'yo nang tuluyan, Matthew. Mahal na kita. Mahal na mahal!” hagulhol niyang pag-aamin.

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

I want to find her now. --- MIKAY "Oh Moma, bakit ka ganiyan makatingin? Anong sabi ni Teacher?" Nakatingin lang ako sa anak ko habang naglalakad ako palapit sa kaniya. "Moma, kinakabahan naman po ako sa inyo. Bagsak po ba ako? Huwag po kayong mag-alala, babawi na lang po ako sa susunod. Sorna hindi ako nakapag review masyado kasi nagkasakit ako di ba?"

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Teacher: No question class? Students: wala po teacher. Teacher: Ok thats all for today, see you all tomorrow. Students: Have a good day po teacher. Miko: Hay nako natapos din, nakakabobo naman ang probability nayon. Ive: Ang ganda kaya, chaka ang sarap nya pag aralan. Miko: ok miss intelligent. Last subject narin sa wakas. Teacher: Good afternoon class, kumusta kayo? Students Good afternoon ma'am ok lang po.

Pinagalitan ko ang anak ko sa language namin at naiiyak na lang. "Pwede na ba siya pumasok, yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo. appaga dangsingwa daehwahaneun geos-eul bogo goelowohaji maseyo. appaga geuliwoyo. maj-ayo. yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo." tawag pansin ko sa mag-ama ko. (Speak english or a little tagalog, don't make your daddy suffer that he can talk you, you miss him, that's right, you should speak english or a little tagalog.)

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

may bahid ng sarcasm at bitter iyon. Ang balak niyang pag-iwas sa mga ito ay hindi na niya naisagawa. Dahil tuluyan na siyang nahagip ng tingin ng lalaki. Isang maluwang na ngiti ang ipinakita niya, siya na rin ang kusang lumapit sa dalawa. "Good evening Novice, mabuti naman at nakarating ka."Labis niyang ikinatuwa dahil kalmado ang tinig niya.

Habang gabi na, inayos nila ang isang napakalaking bonfire sa dalampasigan — ang apoy ay nagliliwanag na parang bituin sa gitna ng dilim. Ang lahat ay nakaupo sa paligid nito habang tumitingin sa buwan na bilog at maliwanag sa kalangitan, at sa mga bituin na parang kumikislap na binabati sila. Si Marco, ang lokal na mang-aawit, ay nagsimulang kumanta ng kantang “Salamat” sa Tagalog, at unti-unting sumali ang lahat hanggang sa maging isang malaking korus ang kanilang mga boses.

Pero mas maganda sana ang pakiramdam ko kung napanood ako ni mommy. Sunod na ang mga contestant ng spoken word poetry at una si Delancy kaya nasa stage na siya ngayon. Habang ako naman ay nandito sa gilid at nakaabang sa tatlong araw niyang pinractice. Kung ikaw ay akin Kung ikaw ay akin, singtamis ng pulot ang bawat araw May kilig at lambing na kailanma'y hindi papanaw Ang bawat gising na malamig, ay pupunan ng kape sa umaga