Stay Home Novels & Stories

Ni ayaw niyang maalala. “We need to go back home. Mas ligtas sa mansyon, Shaniya. Sumama ka na sakin pauwi. Titiyakin kong hindi ka malulungkot doon kahit wala ang mga bata.”

Ten said worrying about me, "It is okay I can handle myself and we need to go home" Ilang saglit lang ay nakarating na kami sa blue shelter, habang natatawnaw ko ang ibang mga green na naghahanda na ng kanilang mga gamit. "is it necessary to leave the BGW and the BGW shelter?" I asked while I am watching on the terrace and Ten spoke "Yes, but on the Crayson part Mom always celebrate Christmas abroad with Dad"

Ang tahimik na sa bahay dahil wala sila. Dapat na talaga akong bumili ng aso para naman may kasama ako sa bahay. At least kapag may aso na ako, may bantay sa bahay, stress-reliever, at companion na ako, hindi pa hassle pakisamahan gaya ng ibang tao.

Hindi niya na ako pinansin kaya mas lumaki ang pagdududa ko sa kaniya. "Can I go home now?" tanong ko kay Wayne. "I don't have my laptop. Besides, mag-aaral pa ako." Hindi ko na lang sinabi na nauubos na naman ang energy ko habang kasama ko sila. "Of course," nakangiting sagot ni Wayne. "Matter of fact, pwede naman talagang gawin 'to sa bahay pero mas pinipili lang namin na magsama-sama sa iisang lugar."

Nakangising sabi ko. Dahil gabi na, kinailangan niya na ring magpaalam sa akin. He said he has to go back to Ilocos because he has a lot on his plates right now. Naintindihan ko naman siya. At isa pa, wala rin naman akong balak na payagan siyang manatili dito sa unit ko dahil marami rin akong kailangang gawin. “Always lock your door. And always, always be careful, Ira. You’re alone and I can’t monitor you all the time.”

Mukhang kailangan kong humanap ng trabaho na tumatanggap ng buntis at stay-in para makatipid ako sa pamasahe at upa ng bahay. Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko at bumaba na lang sa bus. Kailangan kong huwag sumuko at mas lalong magpakatatag lalo na’t buntis ako. Problema lang ito at kahit mag-isa lang ako ay ko itong lampasan.

Pero hindi naman sa lahat ng aspeto diba ay dapat na Masaya ka sa balitang natanggap mo. “Nay! Hindi ba pwede na mag stay out ako? Paano ka? Eh remember— Wala pa tayo isang linggo dito pero tignan mo naman itong sinabi sa email ko. Pwede na agad ako mag pack ng gamit ko kase may stay in ako sa Horton Residence. Ano nalang gagawin mo kung wala ako dito? “ mahabang alintana ko with matching paawa face sa nanay ko.

"Syempre, hindi 'yun ang ibig kong sabihin." "Kailangan mo nang umuwi dito, Janine. Buong buhay ko puro sila Mama at Papa at kompanya na lang ang iniisip ko. Puwede bang ikaw naman this time? Pagod na pagod na ako!" "Bakit hindi si Patrick ang kausapin mo? I can't go home, Jane. May trabaho ako dito---"

"Not a good idea." Not a good idea? That sounds off, coming from someone who would always want to go home on them. Halos tumakas pa ito noon para lang maka-uwi sa Pilipinas, lalo pa kapag may problema sa bahay ay tiyak na hindi ito makaka-tiis. But look who's scared to go home now. "But nobody will be there for you, Air. Hindi kita puweding puntahan dahil walang titingin kay dad."

“Maybe it’s better if you all take the rest of the week off. Have a work-from-home arrangement for a while. That way we can all lessen the risk surrounding all of us.” Hindi agad umimik ang mga kapatid niya, nagtitigan lang. He’s sure they are contemplating on his suggestion. “And Kiel, you better take Mom with you. Maybe it’s better for her to go back to Tagaytay earlier just in time for Charlie’s birthday in two days,” aniya. “What about you? You’ll be alone here,” ani Joshua.