Stay Home Novels & Stories

At sa mga araw o linggo na wala ako, he's staying in his apartment, together with Rios. May balak na kaming magpagawa ng sarili naming bahay sa mga susunod na buwan para may matatawag naman kaming sariling amin. Isa pa, parehas lang naman kami ng gusto na manatili sa bayan na 'to. Lalo na't payapa dito, hindi katulad sa mga syudad na talamak ang krimen. It's our hometown, wala nang mas sasarap pang manirahan sa bayang kinalakihan mo.

Kilala niya ang boses ng ama. Payapang umupo ang dalawa. Hindi makatingin ang babae sa kanyang kausap. Kanina pang puro bunting-hininga ang kanyang ginawa. “Let’s go home.” “I don’t want to go home.” “Where do you stay? Don’t mess up your life, Rosy. Go home now.” “I can’t stay with Ambrose at home.” “Then, I will tell him to leave the house with his kids. Besides, he’s supposed to have a house of his own.”

nakakunot na sabi niya. “Mabigat ang katawan ko,” nanghihinang sabi ko. Ang totoo ay ayaw ko umalis sa kwarto ko. “Tinatamad ako mag byahe,” I added. Isa din iyan sa mga reason ko. Gusto ko na lang muna manatili sa bahay. Gusto ko muna mapag-isa at mag-isip sa mga nangyayari sa buhay ko. “Fine, have a rest and call me if you need anything,” he said.

"You're not an inmate or what. I'm just protecting you from harm." "Oh come on! Pinprotektahan mo ako sa lagay na 'yon? Kaya iniwan mo ako sa mansion mo, at ipinaubaya sa mga tauhan mo? Clint I can't stay like that forever! Look, if you want me to be safe, let me go home to our mansion. Sigurado doon, mapo-protektahan nila ako, at hindi pa ako mabo-bored!" opinyon niya, na agad nagpatalim ng tingin nito.

seryosong sabi ni Elaine habang nakayakap pa rin, “this is still your home.” Bahagyang nangilid ang luha sa gilid ng mata ni Athena. “If you’re unhappy there,” dagdag nito, “you can always move back.” Hindi napigilan ni Athena ang mapasinghot nang mahina. “Okay,” malambot niyang sagot. “Let’s keep in touch sa W******p.” Tumingin siya rito at bahagyang ngumiti. “And you can come stay in our house anytime.”

Kailangan ko ng makalayo sa kanya bago pa mag bago ang isip ko. "Can we just go home?" Malumanay na saad nito. Mukang nag mamaka-awa na talaga siya. Ano naman gagawin namin sa bahay aber? Napa sampal ako sa noo ko dahil may pumasok sa isip ko na hindi kanais-nais. Kapag nasa bahay kami may posibilitad na gawin namin yun.

wala sa office Di kapag natapos tayo mag trabaho kasama natin ang pamilya natin diba sa'ad KO dito. ay tama ka madam di tulad dito, sa office. pag katapos mo mag work byahe Ka Ng matagal uuwi para matulog gigising upang pumasok Diba ang toxic wala na panahon sa pamilya kaya ako din ng request ky boss na home base muna. at isa rin ako na pili, kaya parehas na Tayo sa bahay mag work madam at hindi na natin makikita si hambong wika pa nito, kapag nakikita natin yun araw-araw tayo na toxic, mabuti pa sa bahay Diba. sabay Kami napatawa sa sinabi nito dahil totoo Naman.

Ayokong umasa habambuhay sa perang iniwan nila. Pagkatapos kong kumain ng simpleng hapunan, humiga ako sa luma kong kama. Habang nakatitig sa kisame... Isa lang ang iniisip ko. Stay in. Kung magiging stay-in maid ako... Makakatipid ako sa pamasahe. Makakatipid din sa pagkain. At higit sa lahat... Makakaiwas ako sa araw-araw na panunumbat ni Tiya Remy.

Puno ng emosyong turan ni mama sa akin kaya naman wala akong nagawa kung hindi umiyak lamang bilang sagot dito. Pagod na pagod na akong gumising sa araw araw kahit na alam kong hindi sila nagsasawang intindihin ang kalagayan ko. Gusto ko nang sumuko pero palagi pa rin akong dumidilat sa umaga. "I suggest that you take her home. Maybe, just maybe, she will somehow feel safe and comfortable at home. I don't think she could heal if she stays in this four-corner room."

Hindi na siya nagtaka pa nang agad itong tumabi sa kanya at yumakap. “The inventory is confusing me,” sambit nito habang nakayakap sa kanya. Hinaplos niya ang buhok ng binata. She hummed. “Why are you working from home? How about going to the office to confirm it in person. Iba pa rin talaga kung sa personal mo marini ang tungkol doon.” “I can’t leave you here,” he said. “Your mom and dad are always busy. I don’t trust my securities.”