Stay Home Novels & Stories

"Not a good idea." Not a good idea? That sounds off, coming from someone who would always want to go home on them. Halos tumakas pa ito noon para lang maka-uwi sa Pilipinas, lalo pa kapag may problema sa bahay ay tiyak na hindi ito makaka-tiis. But look who's scared to go home now. "But nobody will be there for you, Air. Hindi kita puweding puntahan dahil walang titingin kay dad."

Sinabi niya ang tungkol sa kagustuhan niya na tulungan si James na pasanin ang kanyang mga problema. Tahimik na lumipas ang gabi. Bagong Taon na kinabukasan. Base sa nakasanayan sa lugar, magkasamang kumakain ang mga tao at lalabas sila upang bisitahin ang kanilang mga pamilya at mga kaibigan. Samantala, pinili ni James na manatili na lang sa bahay. Hindi siya pinilit ni Thea at ng ibang mga Callahan na umalis ng bahay.

NAUNANG umuwi sila Mommy kahit pa man gusto nilang sabay-sabay na kami. Hindi ko naman maaaring gawin iyon dahil I have still have to talk with the company that I'm working for. Oo nga at stay at home ang trabaho ko pero may ibang araw ding kailangan ako sa mismong office.

dagdag niya. Mukang hindi nga. Sangayon din ako. Ngunit gusto kong umuwi, ayaw ko mag-stay abroad at doon na lang manatili, nandito ang kinalakihan kong lugar at nandito ang buhay ko, buhay namin, na hindi p'wedeng lisanin. "Ayaw ko naman pong manatili sa ibang bansa, hindi ako masaya ro'n, Mom." saad ko.

Tinawagan niya muna ito para sigurado. “Hindi naman. Nasa bahay lang ako, bakit?” “Unwind tayo. Gusto kong magpalamig,” yaya niya. “Sige, saan?” “Diyan na lang sa bahay mo. Baka nakapaligid mga kalaban natin. Mas safe diyan,” natatawang biro niya. “Sure! Maigi iyan at hindi na ako lalabas pa,” masiglang wika nito.

dagdag pa niya. “Bakit po hindi na lamang kayo rito mag stay sa bahay namin? Malaki naman po rito at siguro naman po ay kung pupunta rito si tito Gerome ay sasaglit lang siya at magtatanong. Kaya sa tingin ko naman po ay safe kayo rito sa bahay namin,” sabat naman ni Harold. “Oo nga po. Marami pa naman po ang silid dito at welcome na welcome din po kayo rito sa bahay namin,” sabat naman na ni Jillian.

"B-But Luke, you can't stay with me---" "Why?" pagsingit niya at kumalas sa pagkakayakap. "I can't go home yet, Sol. Ayoko munang umuwi dahil baka sundan nila ako at saktan naman nila sina mama. Hindi ko hahayaang mangyari 'yon. Hindi ko gustong madamay sila."

“Maybe it’s better if you all take the rest of the week off. Have a work-from-home arrangement for a while. That way we can all lessen the risk surrounding all of us.” Hindi agad umimik ang mga kapatid niya, nagtitigan lang. He’s sure they are contemplating on his suggestion. “And Kiel, you better take Mom with you. Maybe it’s better for her to go back to Tagaytay earlier just in time for Charlie’s birthday in two days,” aniya. “What about you? You’ll be alone here,” ani Joshua.

I looked again at the telephone next to the table. To my recollection, Theo customized that in case there was an emergency here at home so he could be called. Right, I might use it. I slowly stood up and held the phone then sighed, the question is will anyone answer? This is automatic, the person you call will immediately know that the caller is from Quinn residence.

"Ano pa nga ba ang magagawa ko kun'di ang maghintay." "Ah' aalis rin pala ako, dumito ka lang ha' mas safe ang bahay na ito para sa inyo ng mga bata. 'Kaya huwag mo nang isipin pa ang maghanap ng ibang matutuluyan. 'Gaya ng sabi ko manatili ka lang dito at ituring mong sa'yo ang bahay na ito. Saka sigurado naman ako na mag-eenjoy ka sa view dito.