Romans & histoires Stethoscope Emoji

sunud-sunod kong tanong. “May sakit yata ako sa puso! Madalas naninikip ang dibdib ko!” reklamo ni Robert sa kanyang kondisyon habang naka-upo sa patient's chair. Sa pag-aakalang may sakit nga si Robert at kinuha ko ang stethoscope at inilagay ito sa kanyang dibdib upang marinig kung may irregularities sa heartbeat nito. Wala naman akong marinig na kakaiba. “We need to get your ECG, chest x-ray and blood chem para makita natin kung ano ang sinasakit ng dibdib mo.” professional kong sabi.

Hinawakan ko ang dalawang pisngi at mahinang natawa bago ngumiti sa sinabi ko. "Zai," pagtawag ko muli. "Oh?" Tugon niya na. "Sana stethoscope na lang ako," nangunot muli ang noo niya at nauubusang pasensya na sumagot. "Why is that?" "Kasi kailangan 'yon ng doctor na tulad mo." Huminga siya ng malalim at tumango tango. "Pinanghahampas ko rin ang stethoscope." Sa sagot niya ay nanlaki ang mata ko at humagikgik.

tanong ng Doctor matapos na pakinggan nito ang heartbeat niya ng mga sandaling iyon gamit ang stethoscope. "W-wala na po," sagot niya. "Good, bukas na bukas ay maari ka ng lumabas. Sige na kumpare at kailangan ko pang mag-rounds, kung may kakailanganin kayo just call some nurse staff in the station okay." Bilin pa nito. "Salamat Chavez," tugon ni Don Vicenti matapos itong tapikin ang balikat niya.

sagot niya. "I see." namanghang wika ko. "By the way doc pwede ba namin malaman kong may heart beat na ang baby namin?" singit nito. "But of course saglit lang ha." sagot nito at maya maya lang may naririnig na kaming sounds mula sa isang apparatus na hawak nito. "This is your baby heartbeats." nakangiting wika niya at napangiti rin ako sa sobrang saya.

“Wala pong problema Dok...” Ngumiti ako at inilibot ang aking panangin. Nakita ko ang isang sphygmomanometer. Nagtungo ako sa kinalalagyan nito. Pagkakuha ko nito ay binalikan ko si Dok na kasaluyan ng nakaupo sa swivel chair ng table niya. Kinuha ko ang stethoscope na siyang nakasabit sa leeg ko at inilagay ang earpiece nito sa tenga ko.

Nahimatay ba ako? Binalingan ko ang doktor. Napansin naman niya na may malay na ako. Nakangiti nitong inilagay ang stethoscope sa dibdib ko. Tila inoobserbahan niya pa ang kalagayan ko. Maya-maya pa ay tinanggal na niya ang stethoscope sa d*bdib ko saka isinabit sa leeg ang stethoscope niya. "Ano ang nararamdaman mo ngayon?" tanong niya sa akin.

walang emosyon kong tugon. Hindi na siya nagsalita pa. Tumango lang siya bago inilabas ang stethoscope at sinimulang i-check ang vital signs ko na para bang normal lang ang lahat ng nangyari ilang minuto ang nakalipas. Tahimik ang buong silid.

"Stop abusing yourself." Napangiti ako nang isara niya na ang desktop niya at tumingin sa akin. I wonder, ako lang ba yung babae na sinusunod niya? This is crazy, of course I'm his doctor. "I already set the time, we still have thirteen minutes," pag-kausap ko sa kanya habang hinahanda ang mga gagamitin. "Let's check your, heartbeat first." Kinuha ko ang stethoscope ko at isinuot iyon. I gulped before leaning close to him, tuluyan ko na itong inilapat sa dibdib niya. I closed my eyes to bear his heartbeat. It's beating fast.......

Suarez ang aking paghinga gamit ang kanyang stethoscope. "Breath in, breath out,hija," sabi niya habang tinutotok ang aparato sa aking dibdib at inilipat ito sa aking likod habang tahimik itong pinapakinggan ang tibok ng aking puso.

Beep. The soft but steady sound broke through the silence. The green waveform on the monitor pulsed in a rhythmic pattern. The heart had stabilized. Blood was flowing. The bypass was holding. A collective breath was released, tension dissipating from the team like air escaping a balloon. "Normal sinus rhythm," the nurse announced, her voice tinged with relief.