Stories About The Moon And Sun Mga Nobela at Kwento

nakangiting pagsuko niya, at nerealize ko na sa mga simpleng asaran na ganito, mas lalong lumuluwag ang pakiramdam ko kapag kasama ko siya. Ang pinakapaboritong bahagi naman ni Luna sa aming bagong routine ay ang aming bedtime stories bago siya tuluyang makatulog sa gabi. Magkatabi kaming nauupo ni Zion sa gilid ng kaniyang maliit na kama habang nakikinig sa mga kwento niya. "Daddy, read the rocket ship page naman po," pakiusap ni Luna habang isinusubsob ang kaniyang ulo sa unan. "Tell me how the mechanical system works kapag pumunta sila sa moon."

Upo kami tatlo sa mesa sa labas ng bahay at kinain namin ang aming hapunan habang tinitingnan ang dagat at ang mga bituin na lumalabas na sa langit. “Mommy, pwede mo po ba kaming kwentuhan ng kuwento bago kami matulog?” tanong ni Lumina habang kumakain siya ng kanin. “Gusto ko po ng kuwento tungkol sa prinsesa at prinsipe.”

I said at nilagay naman niya ang kamay ko sa kaniyang batok, he pulled me closer to him, his hands on my waist. Lumaki ang ngiti ko nang inikot niya ako and he also did the same, he turned around and we both laughed at our craziness. We danced under the stars, like there's no problem around us. The moon we're not shining at us but, the star does. "I'll do everything just to make the Moon shine just for you my love," he whispered while dancing me in a slow rhythm. I smiled. "Maybe I still don't know you but I promise, when the moon shines on us like the star does. I will stay with you, forever," I whispered and I don't know where that words came from, I just feel like I'm so fucking safe in h

Katapat namin ay si tita Lucia habang si tito Jorge at papa ay nakaupo sa magkabilang dulo ng lamesa. "Alright princess, bless our table." Ani ni tito Jorge kay Drea. Pinagdikit ko ang mga palad ko saka pumikit at tahimik na nakikinig kay Dreana. Matapos nun ay nag simula na kami kumain. Napuno ng ingay ang dinning area dahil sa daming kwento ni Dreana na ikinakatawa naming lahat. Ngayon nalamang ako uli nakaramdam ng ganito, pasimple kong sinusulyapan ang katabi ko na seryoso na naman ang mukha na ikinangisi ko, dumako naman ang tingin ko kay papa na masaya na nakikinig sa kwento ng kaibigan ko. Sana ganito nalang araw araw, yung masaya lang at walang problema.

Tila gusto niya munang masaksihan ang mundo nila—ang mundo na sa loob ng anim na taon ay pinangalagaan ni Luna nang mag-isa. "Mommy, bakit kulay orange ang langit?" tanong ni Callyx habang magkahawak sila ng kamay. "Kasi sunset na, anak. Ibig sabihin, magpapahinga na si araw." "Eh si moon po, gising na?" "Oo. Si moon na ang magbabantay. Katulad ni mommy, kahit tulog ka na, gising pa rin ako sa tabi mo."

Mabuti namang maayos ang kanyang naging kalagayan at maswerte rin siyang nakaligtas mula sa mapanganib na sandali. Mga ilang oras ang lumipas mula nang siya ay napakilos, palaboy-laboy lamang siya sa kagubatang iyon hanggang sa makarating sa may batis. Itinigil niya muna ang paglalakbay at napahinga doon sa may tubigan. Kinalaunan, nag-agawan na ang paglubog ng araw at pagsikat ng buwan subalit hindi pa rin niya inaasahan na madaluhongan pala ang sandaling iyon sa isang magaganap. Tumigil ang pag-ikot ng mundo nang mapansin niya ang mga nakapalibot na mababangis na mga hayop sa kanyang harapan na nanggigigil upang siya ay pagpiyestahan.

I will treasure this, from this moment until eternity. Five years passed, I am still serving as the tribe's leader and as the supreme ruler of La Unidad. Peace reign in our races. We are united. The first years of my reign were difficult because I need to refine and amend many things. But fortunately, after years of arduous work, we are able to establish our foundations well. On the other hand, the phases of the moon were never completed since Luna and Nueva died on that night. The other moons always visited our place and joined our celebrations, but it is not completely joyous because deep inside of us, we are still in pain about Luna's disappearance. In daytime, I had become the C.E.O of J

Pagkahinto ng kotse ay agad siyang bumaba dahil tulad ng sinabi ni Sylvan, tanaw na tanaw nga sa lugar ang paglubog ng araw. “Wow,” bulaslas niya habang yakap ang kanyang sketch pad. “Tingnan mo, ang ganda ng sunset dito.” Hinila niya ang kamay ni Sylvan na nakasiksik sa bulsa nito patungo sa kinatatayuan niya para ipakita rito ang paglubog ng araw. “Ang ganda ‘di ba?” Nakatuon ang pansin niya sa paglubog ng araw na hindi niya napansin na sa kanya nakatuon ang mga mata ni Sylvan.

Hindi man nawala atleast nabawasan na ang sakit. “Okay na ba? Kung okay na pwede na tayong umuwi.” “Pwede na mag-stay na muna tayo kahit ilang minuto lang?” “Sure! Can I sit besides you?”I nodded. In art, people often use sunrises and sunsets to depict life and death. As the sun slowly creeps up the horizon, we are reminded of new life sprouting out of fresh ground. Sure, the sun is actually right there. It only seems like it appears in the morning and goes away at night because of how the world rotates on its axis.

Ngumuso ako at naluha na naman. "You're a jerk! How could you memorize all of that huh?!" Singhal ko. "I memorized the law," he stated that made my lips parted yet tears are over flowing. "I realized how everyone wanted to see the sun rises, but I love how sun set so he could give the moon time for herself. And that's what I did, We both waited for each other to rise and to set until they both in the same place at the same time." His tears flowed but his lips smiled.