Novel & Cerita Story About My Life

Paulit-ulit na kwento. Nakita ko si Manong Albo na lasing na naman. Walang pinagbago. Hindi ko alam kung paano niya kinakaya ang ganitong klase ng pamumuhay araw-araw. Minsan, naiisip kong ganito na rin siguro ang magiging takbo ng buhay ko. Mahirap umalis, lalo na't dito na ako lumaki. Dito ako unang natutong mangarap, kahit na kadalasan, hindi ko alam kung paano iyon maaabot.

Wika nito at mas lalong napakunot yong noo ko. Siya na mismo ang nagsabi, alam lang namin ang pangalan ng isat-isa pero hindi yong storya namin sa buhay. Isa na nga yon sa dahilan kung ba't den ako nandito, gusto ko siyang mas makilala at malaman yong storya ng buhay niya. Kung hindi lang talaga mabait si Mrs. Ferrer, kung hindi lang nito pinuntahan ang anak ko sa hospital di ko gagawin to! Hindi na sana ako makikipag usap dito sa anak niyang lagi nalang seryoso ang mukha.

"Why would I? You telling me stories about your life will never tired me." "Damn... Kinilig ako don ah." Napailing na lang ako. Nagpatuloy kami sa kwentuhan. Kapag nalaman niya na daw kung saang center siya mapupunta, hindi niya daw kaagad sasabihin sa akin. Tsaka na lang daw kapag first day na nila. Hindi ko maintindihan kung anong trip niya sa buhay pero hinayaan ko na lang. Madami siyang kwento, dahil sa aming dalawa, mas madaldal siya. Minsan ay ako kapag madaming nangyari sa araw ko.

Pero sadyang makulit talaga ang lahi niya. Palagi siyang may baon na kung ano-anong kuwento. Pagkatapos ay mas mahaba pa ang mga reply niya kumpara sa 'kin. Ilang beses din niya kong kinulit na ako naman ang magbahagi ng kuwento ng buhay ko. But I refused. Wala naman kasing interesante sa buhay ko. Unlike him. Who's been a honor student since grade school, an athlete, a singer, a best friend to Ralph and a popular one.

"RIRIN! RIRIN! UWAAAAAAAAAAAH!!" Being with them is the happiest day of my life. Until we became busy to our own businesses. Dahil wala na akong ibang magawa sa buhay ko ay naisipan kong maging assassin ulit. The longest living assassin. I even witness the World Wars with my own eyes. I witness many things that is keep in History books and up until now, they are still fresh in my memories. My boring life became sound when I met them. LIFE knew my condition. He knows everything about me and I knew everything about him. And I bet Raghkeid might knew already. Malamang sa malamang ay sinabi na sa kaniya ni LIFE.

We were still holding each other when a sharp voice suddenly spoke from behind us. "Get a room, Dad and Mom!" nakataas-kilay na sabi ni Drake. Sabay kaming natawa. Manang-mana sa kanyang ama. Napuno ng tawanan ang buong bahay. Tawanan na alam kong panghabang-buhay. I believe a person’s life is like a page in a book—each page has its own story, with lines full of joy, verses full of tears, and words that leave deep marks in every heart.

Nakahiligan kong makinig sa kwento at masasabi ng ibang tao about stuffs lalong-lalo na sa buhay. You know, I really thought I have my whole life figured out at twenty. Na kailangan ko lang makapagtapos ng pag-aaral, find myself a decent job, and do good just so I could give my family a comfortable life. Now that I achieved all of it, I don't know what comes after. Maybe, just maybe I was really able to figure out a part of my life but not fully. There are still gaps which I need to fill in. Hindi ko naman sinasabing sa love life pero parang gano'n na rin.

"I know that every one of you who are here tonight mostly are from a well known family and famous clan in and outside the country. Telling you about my achievements will only bore you,so instead let me tell you my story." The crowd cheered maybe not expecting that I will just tell them a story. Mas mabuti nang sa akin manggaling na galing ako sa hirap. Alam ko pagkatapos nitong gabing to dadagsain ako nang mga issues kaya mas mabuting unahan ko na. "Gusto niyo ba yon?" I heard them laughing and clapping their hands as they nodded their heads in unison. "Actually this is my favorite story of all times. A story of hardships, struggles and survival. Maybe karamihan sa mga andito ngayon ay hindi

mangiyak ngiyak na aniya ko. E Kasi naman, baka mangunguha nga ng organ?, gusto ko pang mabuhay, mag tatrabaho pako, mag aasawa, mag aanak ng triplets, kaya diko hahayaan na mamatay na lang ako dito. "What the hell, saang planeta kaba pinanganak at ganyang ang utak mo?" Tanong Niya sakin. Di sa earth. Nasan bako ngayon? Hayst duling yata ito.

Hindi kaya dahil sa agwat ng estado namin sa buhay? “Nga pala, balita ko may bumalik sa buhay mo na hindi mo sa akin na kwento noon ha!” Pasaway talaga si Monique! Na-ikwento agad! “Oo na at ikwe-kwento ko sayo pati ang dahilan kung bakit ko hindi ‘yon in-open up sayo.”