روايات وقصص ضمن Story About Myself

Puro trabaho lang ang laman ng chat history namin ni Denver; wala akong panahong mag-send ng mga ganitong mensahe. Pero ngayon, tunay na akong umiibig. Kapag mag-isa ka, gusto mong ibahagi ang lahat. Ibinabahagi mo ang tanawing nakikita mo, ang pagkaing kinakain mo, at ang bawat damdaming nararamdaman mo. At higit sa lahat, may taong tumutugon sa lahat ng pagbabahaging iyon. “Gusto mo bang ikuwento kita ng storya?”

Pinanatili ko ang tingin sa magkahugpong na kamay namin para kumuha ng lakas. "My life... Hmmm let me see. Siguro nga kailangan ko nang magkwento sa iyo. It's long overdue. Nakapagtataka naman kasi na bigla na lang akong naging ganito kagara manamit, kagaling magsalita ng English mula sa pagiging mal edukado at ignoranteng probinsyana na nakilala mo. My life... I don't know where to start. It's sad... tragic and chaotic... and full of surprises. Sometimes happy, always empty. My real family found me. They practically saved me from my self back then. They sent me abroad to study and taught me everything from this harsh life. You can say that they took away my humanity because I wanted them to

Usal ko nalang pero sadyang makulit sya at hindi mauubusan ng sagot. "Hindi iyon pareho, Ako lang ang makikita mong kaluluwa sa iyong panaginip maliban nalang kung nanaisin mong may makita pang iba. Limitado rin ang oras na pwede kitang bisitahin dito at bigyan ng impormasyon tungkol sa akin buhay" Mahabang salaysay niya saka naupo sa sofa malapit sa kinaroroonan ko, Napairap naman ako sa kanya. Ibang klase din ang isang ito, hindi nagpapatalo bagay na kapareho namin. "Whatever!" Mataray na ani ko hinintay ko syang magsalita, Pero isang nakaka-inis na ngiti ang sumilay sa kanyang labi dahilan upang lalong akong mairita sa kanya.

“That's my story,” saad ko ng matapos kong ikwento kay Margarita ang nakaraan ko. For the first time I opened up about my past. Hindi naman mala-telenobela ang buhay ko pero natatakot pa rin akong malaman ng iba ang kwento ko. Hindi naman kasi mauunawaan lahat ang nagawa ko. Aksidente ang nangyari sa amin pero nagbunga iyon na maaring makasira ng relasyon ng iba.

'' ''Kailangan niyang pumayag kung hindi ay mawawalan ka kaagad ng trabaho. Bigla akong kinabahan. ''Huwag kang mag-alala. Malakas ang pakiramdam ko na sa pagkakataon na ito ay nakapagdesisyon na siya." Nakahinga ako nang maluwang. "Sige na. Maupo ka na." "Salamat po." "Now, tell about yourself." "Ho?" "Sometimes, telling about yourself personally is way better than a CV." "Uhm, siguro nga po. I mean, tama po kayo."

He kept on reading the details of my CV. "I am currently jobless citizen, 26 years old and hard working. I like cars especially the designs. I am the youngest of my family, I have an older brother and working in this company is one of the dream list." Sagot ko rito. I know, I suck with tell me about yourself ayoko talaga sa tanong na yan dahil wala naman kasi akong masabing mahaba. Kahit napakadali ng tanong na ito pero hirap na hirap akong sagutin ito.

Kailangan kong ipakita kay Mama at Papa na kaya kong tumayo sa sarili kong mga paa. Habang hinahawakan ang pendant na bigay ni Papa, isang ideya ang tumibay sa isip ko: Gagamitin ko ang pagkakataong ito para patunayan ang sarili ko. Kahit mag-isa, sisiguraduhin kong magiging maayos ang buhay ko dito. Ngayon, hindi lang si Sabrina at Vince ang nasa plano ko. Kasama na rin dito ang mas malaking misyon—ang buuin ang sarili kong kwento. Ako na ang bida ng sarili kong buhay.

Wala akong kakampi, karamay, sarili ko lang ang tutulong sa akin. Tumayo ako at tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. May kalmot ako sa leeg, namumula ang kaliwang bahagi ng mukha ko, may pasa ako sa binti, at malamang magkakapasa na rin ako sa braso. Pinilit ko pa ring ngumiti sa kabila ng lahat. Kailangan kong magpakatatag. This is me, Elaisa Sandoval-Montefalcon, and this is my story.

Everyone had their own struggle that they need to face. Kahit na maraming kuwento siyang narinig ay may kung ano sa ibinahagi ni Ai na nanatili sa kanyang isipan. Ai’s story had more impact to her for some reason. “Ahm…” She smiled awkwardly when it was her turn to share something. Though no one was pressuring her, she felt like she had to tell something about herself. “We lost our baby recently. Well, technically it was still a fetus… I had a miscarriage.”

Mukhang maganda ang gising niya, dahil kahit hindi naman nakakatawa ay tinatawanan niya. "Ano'ng sabi ni Craig sa'yo?" Umiling ako. Hanggang doon na lang ang kuwento ko. Ayaw ko ng ikuwento pa sa kaniya iyong ibang mga nangyari kagabi. Hindi niya puwedeng malaman iyong tungkol sa ginagawa namin ni Craig. Gustuhin ko mang magkuwento, hindi puwede. Hindi ko pa man din maintindihan ang sarili ko ngayon. Nakakalungkot dahil wala man lang akong mapagsabihan.