Story Of Juan Tamad Novels & Stories

“Ipagluluto kita pag uwi natin.” “Wala akong ganang kumain…. Nadedepress ako… Sinampal niya ako…. Tapos sinigawan niya ako….” Humahagulgol na sumbong ni Tammy. “Ngayon lang ako napahiya ng ganun sa buong buhay ko!” Hindi rin nagustuhan ni Jun ang nangyari kay Tammy. Sobrang napagod si Tammy sa pag iyak kaya pagkauwi nila, dumiretso siya sa kwarto nila para makapag pahinga.

sabi ng impormante. “Let him try,” sagot ni Zack, puno ng kumpiyansa. “Pero hindi niya alam na hinahanda ko na ang bawat hakbang para mahulog siya sa sarili niyang bitag.” Habang abala si Zack sa pagbuo ng plano, si Amy naman ay nagdesisyong bisitahin ang dating tahanan ng kanyang ama upang mas maintindihan ang koneksyon ni Juan sa negosyo ng kanilang pamilya. Sa kanyang pagbisita, natagpuan niya ang isang lumang journal na pag-aari ng kanyang ama. Dito niya nalaman ang mas malalim na kasaysayan ng galit ni Juan.

That's question makes Tamara remember everything what Mesande told her earlier when they are in hospital. The in front of her is not the man she fell in love with when she was teenager. The man in front of her is a dangerous one. . . A criminal. “I know everything about you, Galvin.” Napalunok si Galvino. “What do you know?” “You're a monster member. Oh! A mafia boss!” Ilang saglit na pinakatitigan ni Galvino si Tamara na tila binabasa ang emosyon nito. “Are you scared to me?”

I have an idea on what Efraim was pertaining about pero ayoko na munang pag-usapan at malaman dahil ayoko iyong tanggapin. "Is he Dad's son? Is he Amir's twin brother?" Efraim asked na ikinatigil ko. Napangisi ako sa inis at umiling nang paulit-ulit. "What are you saying, Efraim? He is not Amir's twin! Juancho is the son of Tito Vicente and Tita Josefina. There's no way he is our brother. He's our greatest enemy and rival when it comes to Yareli!" I laughed sarcastically.

Sa wakas, naranasan niya ang bihirang panahon ng katahimikan, isang buhay na halos malinis sa gulo at panggigipit. Ngunit alam niyang panandalian lamang ito. Nariyan pa rin ang banta ng Tamayo, nakalubog lang sa anino, naghihintay ng tamang oras. Binuksan niya ang notepad at tiningnan ang mga tala tungkol sa nangyari kay Jerry sa nakaraan niyang buhay. Sa magandang hubog ng kilay at mata niya, wala ni katiting na init. Malamig ang titig, puno ng determinasyon, tila may binubuong plano sa loob ng tahimik niyang isipan.

lang dahil nga inuuna pa nila 'yung makakapagpa-saya sa kanila. Hindi ko naman sila binabawalan. Minsan nga lang ay naiinis ako, pero hindi naman 'yun enough para pagalitan ko sila. Even though nga gano'n lang ang buhay namin, may saya naman. Sa tuwing nagka-kalakal kami ng tatang ko at lasing siya, kahit ano-ano nalang 'yung nasasabi niya, kadalasan pa ay nakakatawa. Kahit mainit ang panahon ay nawawala 'yung init dahil sa aliw na minumungkahi niya." Natatawa pa ako habang inaalala 'yung mga panahon na kasama ko pa si tatang. 'Yung mga sinasabi ng iba na lame daw 'yung jokes niya na nakakapagpa-tawa sa'kin ng bongga ay siyang pinaka-nakakatawa na kuwento na narinig ko. Lalo na 'yung pedro

Tumango ako at mahinang ngumiti, “Ayos lang po manang, ikamusta niyo na lamang po ako kay manang Rosa.” Matapos magpaalam ng kambal ay inihatid ko si manang sa labas. “Ayos lang ba ang lahat iha?” “Opo, wag po kayong mag-alala,” paninigurado ko sa kaniya. “Bata palang iyong si Juancho ay gusto na niyang sinasarili ang kaniyang mga problema. Minsan nga ay nagtatampo na si madam Janice dahil hindi sumasandal si Juancho sa kaniya,” nakangiting kwento ni manang.

"Oh, sige sabihin mo na kung ano ang ipapaalam mo sa akin." Lumapit ako ng kaunti sa kanya rito sa maliit naming sofa para marinig niya ng maayos ang sasabihin ko. Medyo may pagkabingi pa naman ang matandang ito. "Kasi, Lo, ganito iyon. Alam mo naman na crush ko si Juan, hindi ba?" "Sinong Juan? Si Juan Tamad ba?" "Lolo naman, eh, hindi iyon! Mukha bang mag-aasawa ang apo niyo ng tamad?"

buong pagmamahal na turan ni Andrei. Hinaplos ni Tamara ang balikat ng kaniyang kasintahan. Batid niya kung gaano kabigat ang pinapasan nitong problema ngayon. Wala kasing katiyakan kung makaka-survive pa ba ang Montillano Empire. Bakit?

“Tama lang na tinawag siyang basura. Imposibleng nabasa niya ako. Guni-guni ko lang ’yon.” Ngumiti nang bahagya si Juan. Tumango siya. “Sige, magpapalit ako ng dalawa. Pero wala akong kayamanan. Mga talisman lang ng sekta ang meron ako.” Unang beses na nagdalawang-isip si Li Shan. Tiningnan niyang mabuti si Juan, at nang makumpirmang mahina nga ito, lumuwag ang loob niya.