Novel & Cerita Stress Funny Quotes

"Joke lang. Kumain ka na. Hindi ba sabi mo sa akin masama ang nalilipasan ng gutom? Bahala ka, ikaw rin. Kapag nagkasakit ka, hindi ka makakapasok tapos hindi mo ako makikita. Edi mamimiss mo 'ko? Ang lungkot ng buhay mo nun!" "Payapa nga e." "Luh! Kung makapayapa ka naman daig mo pa ang stress ah?" "Hindi ba obvious?" Nakataas kilay kong tanong. "M-medyo obvious nga, bossing. Kaya nga kumain ka na para mabawasan ang stress mo. Dali na! Gusto mo pa ata subuan e. Airplane airplane pa ba ang gusto mo?" Handa na sana itong kunin ang kutsara kaya pinigilan ko ito.

Habang patuloy lang sa paggalaw, inilapit niya naman ang mukha sakin at mapusok na hinalikan. Nawala na kami pareho sa sarili at nagpadala sa init ng katawan namin. Nang pareho kaming napagod, maingat itong bumagsak sa tabi ko. "That was amazing" sabi niya at weird na tumawa "Tanggal lahat ng stress ko sa work" "Justin, dahil magaling ka ngayon" sabi ko at ngumiti. Bigla niya naman akong tiningnan "Sasagutin na kita"

“Hindi ka na normal ngayon.” “I said I'm okay.” “Hindi ka okay!” sabi niya nang madiin. “Kanina ka pa parang kaluluwa na lumulutang dito!” Napapikit ako sandali saka napahawak sa sentido ko. “I'm trying…” Biglang lumambot ang expression niya nang makita siguro kung gaano ako kapagod mentally. I'm fvcking stress! “Trina…” mas mahinahon niyang sabi ngayon. “Hindi mo kailangang kimkimin lahat.”

Sa sobrang asar ko, nag labas ulit ako ng saloobin sa gc namin. " Macho gwapitos:" Justine cute:" Bakit ba ako nagkaroon ng yayang ganito?! Daig pa ang boss! (feeling stress!)" Bigla kong chat sa grupo namin para kahit papaano naman ay mabawasan ang stress ko sa katawan. Sunod sunod naman ang naging reply nila. Mukhang mga walang trabaho ang ungas ah. Nico awesome: " Dating the most manhid lady in the whole wide world!! (feeling mad pero gwapo pa rin!)"

Nakalagay doon, “Best intern ever. Sorry, bawal ang stress dito. Kapag stressed ka, may parusa: Kailangan mo akong bilhan ng milk tea.” Napailing ako, napatawa rin. “Ang kapal ng mukha mo, ha. Ako na nga ‘tong stressed, ako pa magpapalibre!” Nagkibit-balikat siya, pilit na seryoso, “Sabi sa rules, eh. Pero, pwede mo naman i-reverse ‘yung parusa kung matalo mo ako sa quiz.” Napataas ang kilay ko. “Quiz? Anong quiz?”

Sa mga nakaraang linggo ay madalas ko na siyang nakikitang namumutla, tila madaling mapagod, at kung minsan ay parang nasusuka. At sa tuwing gusto ko siyang lapitan, lagi niya akong iniiwasan. Masakit. Ngunit wala akong magawa. — “Iniisip ng girls na baka ulcer na ‘yan,” sabi ni Vincent habang kumukuha ng kape. “Sobrang stressed na kasi siya.” Napapikit ako sandali. Stress. Oo. Pareho kaming unti-unting dinudurog ng sitwasyong ito.

Bigla namang umingay ang paligid. “Uyyy si Jeffrey may gusto kay Ms. Forbes, uyyyyyyy.” Biro ng isa sa mga kasama namin. Tawanan at kantiyawan ang buong maririnig sa buong opisina. Napangiti ako sa kanilang biruan. Unjust realized na sa kabila ng stress na dala ng trabaho, joke like this can really changed the atmosphere. Ang mga ganitong sandali ng kasiyahan at katatawanan ang nagpapaganda ng aking loob.

I fumed. "Tapos kunwari ka pang masakit ang p'wet para lang mamasahe ng lalaking kaibigan niya, Kurt naman!" I added. He only bursted a laugh as if what happened was too wonderful. "Let's act natural!" I cheered. "And professional!" he replied. "Walang lalandi!" I declared. "Kahit pasimple, bawal?" subok pa niya. I groaned in so much frustration and he only took it as a joke.

“Akala ko pa naman concern ka sa ‘kin na baka pagnagkasakitan kami ay mapatay niya ‘ko, takot ka lang palang madamay at mamatay.” “Sira! Syempre, kasama ka na ro’n! Haaays, first time ko kasing makakita ng businessman na nag-uusap at nagbabatuhan ng mga maaanghang na salita.” “Huwag mo nang isipin ‘yon. Sasakit lang ang ulo mo riyan at baka ma-stress ka pa. May pupuntahan tayo ngayon at siguradong magugustuhan mo roon.”

Tinulungan niya akong kumalma. "Inhale, exhale..." Mahinahon niyang utos sa akin. Sinunod ko at nakatulong itong kumalma ako. "Don't stress yourself. You need to relax your mind, okay?" Aniya sa masuyong boses." I know it's hard but we'll go through it Tart. You are strong Baby, you are." Am I really strong? If I am then why I am suffering like this? Everyday is a struggle. Everyday I am reliving the pain. I remember the torture, the trauma.