Novel & Cerita Stress Funny Quotes

Pasimple ang mga tingin at sulyap niya sa akin. Ngunit gayun pa man ay hindi na ganoon kabilis ang tibok ng puso ko sa tuwing kaharap siya, siguro ay nagsawa sa sakit ang puso ko. “Busy na busy ka sa company ‘no?” baka sakali niya. “Yes, super stressful rin.” Maktol ko. “Ganiyan talaga, we all started from getting stressed rather than getting relaxed. Malalampasan rin ‘yan,” he gave some encouragement words and I guess that would help?

Siguro sa pagod sa pag-iisip ng maraming bagay. "Should I take your stress away?" He smirked playfully. Uminit ang pisngi ko. Knowing him, his mind is full of green thoughts. Kaya hindi na ako magtataka kung anong klaseng pagtatanggal ng stress ang sinasabi niya. "Tumigil ka nga!" "Wait, what did I do? I'm just being thoughtful here." My lips twisted, trying to suppress a smile. "Yeah, a thoughtful pervert."

And now I'm suffering this kind of shitty life. Going to school is boring. I don't have friends. Kids in our school are stupid. They are weak. I don't make friends with weak kids. They are annoying and they speak nonsense and no substance. They easily cry for small things. So loud and it irritates me. Sarap e-staple ng mga bibig nila kapag umiiyak. Such a cry baby. "Jemisha Storm, what did you do this time huh?"

Natatawang sabi ni Jake na ikinatawa nilang lahat. Sira tong tukmol na 'to, ah! Pati tuloy ako natawa na lang sa mga kalukohan nila. Haysstt. Nakakawala ng stress. "Basta, always remember, don't let your problem change your smile, Let your smile change your problem." Nakangiting sabi ni Shane. Ayiieeee saan niya napulot 'yon? Hahaha!! "Saan mo na research 'yan, nget?" natatawang sabi ko.

pananakot at biro kay Crystal. “I donʼt care with your jokes, Clifford! Itʼs not funny!” Inakbayan na lamang niya si Crystal, saka kumindat-kindat ng ilang beses. “Huwag mong ibababad ang iyong sarili sa stress dahil baka maglaho ang pinakaiingatan mong mukha. Baka hindi ka na mapansin ng iniirog mo.”

Puno ng mensahe si Aviv: “Baby, ang daya mo!” “Damn, Jane! You're torturing me!” “Uuwi na ako bukas. Humanda ka sa akin!” Natawa na lang ako lalo at nag-send lamang ng laughing emoji sa kanya, dedma sa lahat ng frustration at galit-galitang chat niya. Hindi ko ugaling maging ganoon kabulagsak. Ang pagiging hubàd sa harap ng camera habang may videocall ay masyadong delikado sa panahon ngayon.

sagot niya, sarcastic. Tumawa ako sa kabila ng inis. Parang tawa ng taong may kaunting enjoyment sa challenge. “Challenge?” tanong ko, ironic. “Hindi challenge, Lucien. Stress.” Ngumiti siya ng konti, cold. “Stress, challenge… pareho lang yan sa akin.” Napabuntong hininga ako. “Sarap ng buhay mo, ah. Parang walang problema, kalmado, habang ako halos magsisigaw dito.”

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Siguro ay napagod narin sa kasusuyo sa akin. Nag-usap kami ni Sab isang gabi ng makapag-pahinga na ako galing trabaho. "Why so sudden? May problema ka ba?" Malungkot akong ngumiti sa tanong niya. "Akala ko ba kaya mong basahin sa kung anong iniisip ko? Bakit hindi mo mahulaan ngayon kung may problema ba ako o wala?" "Sef alam kong meron, gusto ko lang na sabihin mo nalang sa akin. Ma-sstress pa ako baka ika-anak ko pa!"

"DON'T LAUGH!" "I can't help it, Amber. Nakakatawa naman talaga." I scoffed. Minsan, hindi ko talaga alam kung kaibigan ko ba itong nasa harap ko. Lagi nalang ako nitong tinatawanan sa tuwing nafa-frustrate ako. What I need right now is comfort. Comfort? I don't... need the comfort. Hindi naman ako broken. Siguro ay salita ang kailangan ko. Salitang makakapag-pamulat ng mga mata ko mula sa katangahan. But why does some people love to laugh at someone else's misery anyway?! Tch.