Stressed Out Quotes Novels & Stories

Kung hindi nga makulit si Joaquin at hindi nito nalaman ang nangyari sa kanya, hindi rin niya sasabihin dito ang mga nangyayari sa kanya nitong huli. Ayaw na kasi niyang mag-alala pa ang mga ito sa kanya at isipin pa siya lalo na ngayong kaya na naman niyang kontrolin ang sariling emosyon. Tama si Dorin hindi siya dapat magpaka-stress sa mga bagay-bagay sa buhay niya. Dapat i-relaxed lang niya ang isip niya para magnormalized ang takbo ng utak niya.

Fuck, I'm so fucking stressed. "Huh? hindi, bakit?" Napakamot na lang ako ng ulo. Paano kami makakatrabaho ng maayos nito kung paganyan-ganyan lang lagi si Lilith? She's one hell of a drunk slacker. "Can you take this seriously just for— Hey! Stop playing Mobile Legends!" I feel so annoyed right now.

Ilang linggo pa lang, halos wala pang pagbabago, pero ramdam ko na, may buhay na nabubuo sa loob ko. “Alam ko,” sagot ko. “Pero hindi naman ibig sabihin no’n na titigil na ako sa lahat.” Lumapit siya at marahang hinawakan ang bewang ko. “Hindi kita pinapatigil sa lahat. Gusto ko lang na magpahinga ka muna. The company is stressful. Alam mo kung gaano kagulo doon.” Naalala ko ang mga bulungan. Ang mga matang matatalim. Ang mga pagkakataong halos hindi ako makahinga sa pressure.

"Gusto ko lang ipaalam sayo na kahit na naging busy ako ay talagang hindi ka nawala sa isipan ko. And about sa work, nothing I can't manage. Kasama ko ang mga kapatid ko kaya naayos din naman." Tahimik akong nakikinig habang nakapikit, iniisip ang itsura niya habang nagsasalita. Yung kunot ng noo niya kapag pagod. Yung hawak niya sa sarili niyang batok kapag stress. “You must be exhausted…” bulong ko. “I was. Pero ngayong naririnig kita? Parang na-recharge ako agad.” Oh my god, Gianna, hinga lang… don’t swoon. Don’t you dare swoon!

mahabang litanya ni Lea. Sumimangot siya, sabay buntong-hininga ng malalim. “Ang lalim non ah.” Komento ni Lea. “Maiba ako, bakit mukhang problemado ka?” “Wala ‘to. Stressed lang ako sa trabaho.” Pagsisinungaling niya. “May alam akong lugar na siguradong tanggal ‘yang stressed mo,” pumapalantik pang sabi ni Lea. Atsaka tiningnan ang relong pambisig suot nito.

Nabawasan nga ang pag-uutos sa akin ni Ashray pero tumindi naman ang ugali. “'Wag mong i-stress ang sarili mo sa ibang bagay. Sabihin mo man o hindi nahahalata ko na na hindi lang iisa ang ini-stress mo. Tulungan ulit kitang maalala paano maging masaya.” Napangiti ako sa sinabi niya buti at nandito si Claies sa mga ganitong bagay.

It feels good to say that out loud. “Don’t say that. Huwag mong sabayan ang stress ko. You of all people should know what I’m going through. The guilt. The stress. The pressure. I feel like I’m going to explode.” Umupo siya sa kama at inihilamos ang palad sa mukha.

Pasimple ang mga tingin at sulyap niya sa akin. Ngunit gayun pa man ay hindi na ganoon kabilis ang tibok ng puso ko sa tuwing kaharap siya, siguro ay nagsawa sa sakit ang puso ko. “Busy na busy ka sa company ‘no?” baka sakali niya. “Yes, super stressful rin.” Maktol ko. “Ganiyan talaga, we all started from getting stressed rather than getting relaxed. Malalampasan rin ‘yan,” he gave some encouragement words and I guess that would help?

“Nothing to worry, ma’am. You’ll feel better soon.” Habang minamasahe siya ay nasa nabinbing trabaho ang isipan ni Jemima. Nang nasa head area na ni Jemima ang kamay ng therapist ay nagbigay ito ng suhestiyon. “You should relax, ma’am. Avoid too much stress. Try to get plenty of rest.” “Oh, I can’t rest now. I have many things on my plate.” Ngumiti naman sa kaniya ang therapist. “At least take time for yourself.”

"May sira yata sa ulo." "Hindi ako baliw, okay? Hindi! Mga epal kayo. 'Di n'yo ba alam iyong self-talk? Mga bwisit!" singhal ko at nag-marcha na palayo. "Anyare sa 'yo, 'te? Bakit parang stress na stress ka yata? Saka ano 'yang nasa pisnge mo? Bandage ba 'yan?" "H-Hindi. Tissue lang." May pagmamadali kong isinuot ang apron.