Stressed Out Quotes Novels & Stories

Mas napa overthink lang din tuloy ako! “Nevermind… if you're not comfortable talking about it, I won't push it through. I won't pressure you. Gosh! You're just making everything complicated…” I said, disappointed. Saka pabalang na tumungo ng pinto at padabog iyong isinara. I think I have to go outside right now. I have to feel some fresh air… everything is stressing me out. Ugh!

ani nito. Ramdam niya agad ang stress at napahilamos ng mukha, "Sabihin mo busy ako ng ngayon, emergency, nagtawag ng meeting ang mga shareholders, hindi ko pwedeng baliwalain iyon." Napatitig ito sa kaniya. "Bakit daw?" "Hindi ko pa nga alam, aalamin ko pa lang," aniya at tumalikod. "Sabihin mo kay Mommy sa susunod na lang, sobrang busy ako ngayon!"

Hindi ako tumugon. Kumunot naman ang noo nito sa pagtataka at pinagmasdan ako. "May problema ba, Babe? Do you want to take a leave? Ilang araw na kitang napapansin na parang balisa at stress? Kung gusto mo ng pahinga, puwede ka namang lumiban muna sa pagpasok. Huwag mo na munang alalahanin ang trabaho mo." Naku, kung alam lang nito kung gaano ako ka-super stress sa kapatid nitong unggoy.

Kinausap ko na siya at lahat lahat pero wala parin akong napala. "Itigil mo nga iyang ginagawa mo. Stop biting your nails. Hindi mo naman iyan gawain." Kolin frustratingly said. I heavily sighed. Lumapit ako sa pwesto nila at umupo rin. "Hindi nga. I'm just stressed at kasalanan iyon ng pinsan mo." "Ano ba kasing nangyari? I-kwento mo sa amin at baka matulungan ka namin, be." Jazzy asked.

“She can’t be stressed. And you are the most stressful person I’ve ever met.” Napasinghap ako. “Hoy! Anong ibig mong sabihin?!” “You talk too much, move too much, and cause too much trouble. If you stress her out again, I swear—” “Wait lang, wait lang! Ako pa talaga sinisisi mo?!” Tumawa siya ng sarcastic. “Oh, so you’re self-aware?” Naningkit ang mga mata ko. “Kung hindi ka lang gwapo, Attorney, baka kanina pa kita nilapa dito!”

“Yeah. Tatanggalin na rin mamaya.” Tahimik na napabuntong-hininga si Marikit bago umupo sa sofa sa tabi ng kama. “You seriously need to stop drinking kapag stressed ka,” diretso ngunit puno ng pag-aalalang saad niya. “Hindi na tayo college students.” Mahina namang natawa si Danica. “Minsan unavoidable talaga,” depensa nito. “People need an outlet too. Mas magiging careful na ako next time.”

malungkot na saad ko. Napahawak ito sa kanyang sentido na tila ba stress na naman siya dahil sa akin. “Damn, Zoreign! Are you fucking crazy? What the hell is wrong with you? You’re such a weirdo! Labas! Imbes na mawala ang stress ko pinapainit mo na naman ang ulo ko.” naiinis na saad niya. Kahit labag man sa loob ko ay bumaba ako ng sasakyan.

His now calm voice held an undeniable weight, each word carefully stressed to underscore their importance. I took a deep breath before responding. "Pwede namang sa ibang bagay mo ibuhos ang stress at frustrations mo, Aurelios. Hindi sa ganitong masamang paraan," marahan at punong-puno ng pagpapaunawa ang boses ko. "This is illegal and worst is, it's not good for you," sabi ko pa.

Rubbing salt into my open wounds. "You're crying again. Please don't cry. I'm fine. Do not worry about me..." "If the time will come that you get tired of me, please tell me immediately. I will not be selfish. I will set you free." The tears burst forth like water from a dam, spilling down my face. I feel the muscles of my chin tremble like a small child and I look toward the window, as if the light could soothe me. There is static in my head once more, the side effect of this constant fear, constant stress I live with.