Stressed Out Quotes Novels & Stories

natatawa kong sagot dito. Mula pagmulat ng mata ko, sinasabi na ni Zach 'yan. And up until now na nagreready na siya sa pagpasok sa office ay patuloy pa rin siyang nagreremind sa'kin. "Just please promise me, don't starve yourself." "Yes." "Don't stress yourself." "Yes." "Don't go out." "You don't have to be worried about me, okay? I can handle myself, I promise. Now, be calm and prepare yourself, Zach."

“Saan ba tayo pupunta?" Hindi pa rin ako mapakali, nilakasan ko ang loob para tanungin si Zeke na ngayo'y nakatuon ang pansin sa pagmamaneho, saglit niya akong tinitigan. “You're stressed and you are missing something." bahagyang tumaas ‘yung isa sa mga kilay ko, totoo naman na nai-stress na ako sa mga pinagggagawa namin pero alam ko namang parehas lang ang nararamdaman namin, wala akong karapatang magreklamo.

Tinapik-tapik ito ni chardon sa balikat. Gustong ngumiti ni Mr. Javier at tanggapin ang papuri ng amo, ngunit hindi nito magawa lalo kapag naalala ang kanyang naging hirap nung mga panahon'g wala ito. 'Sir, kung alam mo lang, stress na 'ko sa trabaho, stress pa 'ko pag-uwi ko dahil lagi akong inaaway ng asawa ko dahil sa pag-o-overtime ko.'

Napapailing na lang siya at biglang nakunsensya sa pagsigaw niya sa kapatid niya. 'Ugh! Hanggang dito ba naman sa office hahabulin ako ng mga problema sa bahay? What a fvcking life is this! Stress here, stress there, I'm very stressed. Diyos ko naman po. Pwede bang may leave muna sa mga problemang ito?' Roxy thought and pressed her forehead. Roxy slid her phone inside her bag and got ready to go out into her office. 'Shit! Parang malelate pa ata ako sa meeting na pupuntahan ko.'

Eros laughed at my question. "Yes, she knows I'm with you guys. Can't I go out? Work is incredibly stressful," he replied in a languid tone, as if the very thought of work exhausted him. I sighed and leaned back in my chair, contemplating the unexpected proposal. I glanced at the stack of paperwork on my desk, feeling the weight of the stress they represented. Maybe a break wouldn't be such a bad idea. "Oh, kayo? Ganon rin?" Tanong ko sa tatlo. Naniningkit ang mga matang nakatingin sa tatlo.

I won’t feed this nonsense of mine, it’s wrong in every angle. “G*go ka ba— Sh*t! No I’m not okay… kitang natumba, e!” hindi ko na napigil ang kabastusan ng bibig dala ng stress ko sa sarili ko at sa mga nangyayari sa akin sa araw na ito.

“Oo, at lagi niyang sinasabi na trabaho iyon. At dapat nga, alam kong nakaka-stress ang trabaho niya.” Ngumiti sa akin si Jackie. “Basta. Patuloy na mag-ingat, magmasid, kung magpapatuloy siya ng ganito, o kung magsisimula siyang kumilos ng mas kakaiba, binibigyan mo siya ng pressure.” Nakarating kami sa palapag ni Jackie at naghihintay si Isabelle sa elevator.

Kailangan Kong magpalakas para sa buhay na nasa aking sinapupunan. Bawal akong ma-stress,kaya iiwasan ko na lang ang pag-o-overtink.Tama ka sagot ni Jerson," kailangan Kong maglibang para hindi kung anu- ano lang ang iniisip mo,sambit niya. Alam na ba n Hugo ang kalagayan mo?" tumatawagan ko nga Siya pero hindi sumasagot bka busy siya sa trabaho.

hinaplos ko yung mukha niya, "bakit parang sobrang pagod mo nung dumating ka kanina? Is it work? You looked so drained when you walked through the door." Bumuntong-hininga siya nang malalim, yung tipong nilalabas niya lahat ng stress. "It was hell at the office, baby. Back-to-back meetings mula umaga, tapos may hinahabol kaming deadline next week. Yung mga clients, ang hirap kausap, paulit-ulit yung revisions. It's very exhausting, baby." "I'm sorry," sabi ko habang ginagapang yung mga daliri ko sa likod niya. "Sana hinayaan na lang kita matulog agad. I shouldn't have teased you."

“Hindi kita pinatawag para sermunan kami! Gawin mo ang trabaho mo!” Hindi ako sumagot. Tumango lang ako. Pinunasan ang luha. Pinilit kumalma kahit nanginginig ang buong katawan ko. Nadudurog ang puso ko. “Maselan ang unang tatlong buwan,” mahina kong sambit. “Iwasan ang stress. Dalhin siya sa OB para makasigurado.” “Eh ‘yong pananakit ng puson?”