Stressed Out Quotes Novels & Stories

“Sorry na. Nagjojoke lang naman ako. Ang sungit mo kasi.” “Hindi ako masungit.” “Eh anong tawag mo sa ginagawa mo sa akin?” I said, pouting my lips. “Tapos pinakain mo pa ako ng hindi masarap. Bakit ba ganun ang lasa ng adobo mo?” “Ganun ako kapag stress. Hindi masarap ang luto ko.” Stress siya? Dahil ba sa akin? “Sorry.” I batted my lashes at him. “Tara kain tayo sa labas. Libre na lang kita.”

wika naman niya. “O, e bakit hindi mo na lang tanggalin para mawalan ka ng stress? Alam mo babe hindi ka dapat nagha-hired ng mga ganiyang empleyado. Tuloy medyo kumukulubot na ang noo mo dahil sa isiping iyan. Gusto mo bang lumabas tayo? Minsan lang ako makahingi ng break kay Dad. Alam mo naman na medyo busy sa work this fast few days kaya madalas hindi na kita natatawagan or napupuntahan.”

mangiyak-ngiyak kong saad na may halong ekspresyon at tinig nang may pagkasindag. Samantala, pinapakalma naman ako ni Nica sa pamamagitan nang kaniyang paghihimas ng aking likuran habang marahan na inuuntog ang aking noo sa pupitre. “Niah, baʼt masyado kang disappointed o stress sa isang mansanas?” wika niya. “Alam mo, bumili ka na lamang ng isang pakete ng stresstabs sa parmasya para maibsan ang pagiging maputla o stress mo,” pangangatuwiran niya.

Nakaka stress! "Dalia, just relax. Marami pa naman sigurong paraan para madumihan ang imahe ni Suzanne. Kaya huwag ka masyadong magpaka-stress diyan." Damn it! Isa pa itong kaibigan ko, nag-iinarte magsalita. Pero sa bagay, mukhang may iba pa naman' pwedeng gawin. Kaso nga lang, ano naman 'yon?!

Mas lalong naging madilim ang ekspresyon ng kaniyang mukha. "Elizabeth." Sinubukan kong kalmahin siya dahil alam kong magagalit na naman siya. Pinanlakihan niya naman ako ng mata. "I'm trying to take care of myself, Cassy. I can also take care of my baby. And if you're worried that I might get stressed today, I can handle it, don't worry. Stress is a normal thing in my everyday work. Sanay na ako." Aniya sa monotonong boses.

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

Mas mauuna pa yata akong tatanda sa kaniya kahit na mas mukha siyang matanda sa akin. "Ito naman," natatawang aniya at saka kumuha ng plastic na upuan upang doon umupo. Hindi na rin binalak pa na lumapit. Takot yata na mahampas. "Hindi puwede na gusto lang i-lighten 'yung mood. Damang-dama ko pagka-stress mo, ate. No to stress pa naman ako kasi maaga akong tatanda." "At ang nasa paligid mo naman ang bibilis na tatanda sa kakulitan mo," balik ko at napamasahe na lang sa sintindo.

"Bakit ka nagmamadali?" Napabuntong-hininga si Jack; hindi naman ito ang unang araw na kilala niya si Zoe. "Kung ang mga boss ko lang at ang lahat ng kliyente ko ay kasing-kalmado mo, siguradong bawas ang stress ko sa buhay." "Impossible 'yan," biro ni Zoe. "Ang sahod ay bahagi talaga ng bayad sa 'mental loss' ng isang tao."

Napatingin siya sa labas. Mukhang nai-stress. “At this rate,” sabi ko, “hindi ka makakauwi.” “Kaya po.” “How?” “Commute.” I almost laughed. Hindi dahil minamaliit ko iyon. Kundi dahil hindi ko na maalala kung kailan ako huling nakarinig ng taong nagsasabing kaya niya nang walang hinihinging tulong. “Hatid na kita.”

Habang patuloy lang sa paggalaw, inilapit niya naman ang mukha sakin at mapusok na hinalikan. Nawala na kami pareho sa sarili at nagpadala sa init ng katawan namin. Nang pareho kaming napagod, maingat itong bumagsak sa tabi ko. "That was amazing" sabi niya at weird na tumawa "Tanggal lahat ng stress ko sa work" "Justin, dahil magaling ka ngayon" sabi ko at ngumiti. Bigla niya naman akong tiningnan "Sasagutin na kita"