Stressed Out Quotes Novels & Stories

windang ko pa ring tanong. "Oo," natatawa niyang diretsong sagot walang ligoy at walang pagtatago. "Sus naman, uso iyon saka okay lang masarap naman saka pantanggal stress sa trabaho." Ganoon na lang hindi maipinta ang mukha ko, hindi ko lubos maisip ang mga gawain nila na wala ako kamalay-malay kailan nagumpisa? At kung magsalita na para bang gamot iyon sa pagod? Hindi ko alam ang sasabihin at anong uso? Akala ba nila makikiuso ako?

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

“How’s your competition prep going?” I hesitated, trying to gauge how much to share. “It’s… stressful,” I admitted, wiping my mouth. “I’ve been practicing non-stop. I think I’m almost ready, but I keep worrying I’m missing something.” Lexus raised an eyebrow. “Well, if you’re practicing non-stop, I’m sure you’ve got it covered. You don’t strike me as the type to half-ass anything.” “I try not to,” I replied with a half-smile. “But sometimes it feels like I’m running on empty. Like I’m doing everything I can, and it still might not be enough.”

"Al-ayo, gakkeum neodo meomchugo swieoya haeyo, eolmana myeot show-ga ssodajyeo iss-eodo." (You know, sometimes you also need to stop and rest, no matter how many shows are piling up.) "Alajyo, hajiman gakkeum-eun, paen-deul-i, gidae-deul, geuligo nareul saeng-gakhal ttaemada je pressure-eul mot jichil geot gat-a." sagot ko. (I know, but sometimes, I can’t help feeling pressured, especially when I think about the fans, the expectations, and even myself.)

“Sa awa ng Diyos, maayos naman ako. Nitong mga nakaraang araw lang yata ako na-stress dahil sa mga nalaman ko.” Automatic na napataas ang kilay ko dahil sa sinabi nito. Na-stress? At saan naman siya na-stress? Hindi ko pa naman nasabi sa kanya ang lahat, so para saan ang stress na sinasabi niya? “Naku, mare! Hinay-hinay sa pagiging stress. Baka tumaas ulit ang blood pressure mo...”

tugon ko naman sa kanya. “Ang boring naman kasi kung solo lang ako roon, wala man lang akong kausap, kaya sumama ka na para ma-relax ka rin kahit papaano. Alam ko namang kahit hindi mo sabihin ay stress na stress ka ngayon hindi lang sa kumpanya niyo kundi pati sa nalalapit mong kasal,” mahabang litanya pa niya sa akin.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

I needed to focus on the company before I could give her my full attention. **The Pressure Builds** Days turned into weeks, and the crisis only deepened. I found myself working late into the night, often skipping meals and avoiding social interactions. My friends, including Luke and Gabriel, tried to reach out, but all I could think about was the mounting pressure. “Jarren, you need to take a break,” Luke urged one evening as we sat in my office. “You’re burning the candle at both ends.” “I can’t,” I replied, frustration creeping into my voice. “If I don’t fix this, I’ll lose everything. And I can’t let my family down.”

"Gusto ko lang makalanghap ng sariwang hangin." "Ayon lang ba talaga ang dahilan?" May pagdududa sa itsura ng mukha nito. Tumango siya. "Yes, iyon lang. Sige idagdag mo na nga ang stress sa trabaho kaya gusto ko naman makapag-relax ang isip ko. This past few days, maraming nagiging problema sa nasasakupan ko at sa mga kasamahan ko na medyo mahirap solusyunan. Gusto ko munang alisin sa utak ko ang mga bumabagabag sa akin."

"Joke lang. Kumain ka na. Hindi ba sabi mo sa akin masama ang nalilipasan ng gutom? Bahala ka, ikaw rin. Kapag nagkasakit ka, hindi ka makakapasok tapos hindi mo ako makikita. Edi mamimiss mo 'ko? Ang lungkot ng buhay mo nun!" "Payapa nga e." "Luh! Kung makapayapa ka naman daig mo pa ang stress ah?" "Hindi ba obvious?" Nakataas kilay kong tanong. "M-medyo obvious nga, bossing. Kaya nga kumain ka na para mabawasan ang stress mo. Dali na! Gusto mo pa ata subuan e. Airplane airplane pa ba ang gusto mo?" Handa na sana itong kunin ang kutsara kaya pinigilan ko ito.