Stupid Is Forevermore Novels & Stories

Hal a wala talagang forever nuh? Thanks sa pagsubaybay po. Uwahhh #DeadlySin be like

"Sa US na po ako mag-aaral." I thought I'm his home, but I guess, I'm not. He feels like home to me. But tonight, I'm on grief 'cause I think I've lost him--I've lost my home. It hurts so much to the point I made a really hard decision. To leave them. Music: Forevermore by Side A

Maraming umiilaw sa taas ng langit, ang buwan natatabunan ng mga ulap samantalang kokonting sasakyan lang ang dumadaan at ang ilaw na nalalagpasan namin ay mapanglaw dahil sa dilaw ang kulay nito. "Ikaw, naniniwala ka ba na may forever?" Ako naman ang nagtanong. "Oo. Nagsimula ang forever sa true love. Kaya kung walang forever, walang true love. Ikaw ang true love ko kaya ikaw ang forever ko. Forever kasama sa hirap at saya, sa pait at ginhawa, sa lungkot at hinagpis." Sagot niya at kinilig na naman ako sa sinabi niya.

Nang makarating kami sa pool area ay agad akong naupo sa mga upuang naroon. "I really hate this." Sabi niya habang sinisipa sipa ang maliliit na bato sa may gilid ng mahabang upuan na malapit sa pool. Alam ko nais nyang iparinig sa akin ang mga salitang iyon. "Hate what?" Mabilis na sagot ko sa kanya pagkatapos ay tiningnan ko siya. "This fixed marriage thing. Dapat ay hindi ito matuloy.

Mas matanda siya ng limang taon sa dalaga pero hindi halata sa itsura niya na may katandaan na siya, iisipin mo sa unang tingin na isa siyang college student pero papuntang trenta na talaga siya. "Oh? nandiyan ka lang pala e. Kanina pa kita hinahanap. Siyaka, ano pala ang ginagawa mo rito?" usisa niya sabay silip niya sa likuran ng dalaga, kung saan matatagpuan ang guwapong binata na seryosong gumagawa ng lasagna. "Uy, kaya pala ah." Pangungutya niya nang mapagtanto na si Aziz pala ang nasa loob ng back up station.

“Please help us… sagipin mo kami… please… I don’t want to die…” Tumigil ang mundo ni Sebastian. Parang nahulog siya sa isang bangin ng kawalan. Rinig na rinig niya ang lahat—ang kaba sa tinig ni Seraphina, ang pagkalabog ng mga bagay sa background, mga pintuang binubuksan at isinasara, ang mga tunog ng kaguluhan at panganib. Nanlamig ang kanyang mga palad.

" Chilax bro! Don't spell my name its so old style." " If you don't want to hear your golden name Doctor Ismael them answer me immediately." " Alright! Alright! Yeah there is but it's too risky for the both mother and child." " That's what I wanted to know! I don't care pf what will happen I need clarification of this bullsh*t." " Hahaha seems you don't like Margo that much huh? Why? isn't she pretty?" "My Amethyst is more pretty than her! it's not just pretty but she's gorgeous." Saad nya

CELESTIA’S POV Sabi nila, mistakes are meant to be lessons. Pero sa mundo ng mga bilyonaryo, ang isang pagkakamali ay hatol ng kamatayan. Para itong mantsa sa isang mamahaling white silk dress, kahit anong kuskos, kahit anong laba, laging may naiiwan na bakas. Isang paalala na minsan kang naging marupok. Minsan kang naging tanga.

Sa labas ng bahay, payapa ang gabi — walang huni ng sirena, walang putukan, walang banta ng panganib. Sa loob, ang tibok ng aming mga puso ay sabay-sabay na humahataw. Wala na si Victor Sr. Wala na ang bigat ng nakaraan. Ang natira na lang: ang pangakong “Forever mine” — para sa aking asawa, at para sa aking mga anak.

Magbebreak rin naman sila kalaunan. Hindi ko na nagugustuhan ang pagiging bitter kong ito. Nahahawa na yata ako sa kay freny. Number one ampalaya 'yon, e. Kapag nakakakita ng magjowa sa daan o kahit saan mang mapuntahan ay sisigaw sya ng 'walang forever. Kilig now, iyak later!'.