Sunrise Pictures Mga Nobela at Kwento

Ayaw man niya na maramdaman, masaya siya na muli niyang nakasama sa pagkain si Lance. Halos katatapos lang nilang kumain nang magsimulang sumilip ang araw. Tumayo na si Laura bitbit ang camera. Nakahanap siya ng perfect spot para makuhanan nang maayos ang sunrise sa gilid at tagong bahagi ng restaurant. Sumunod sa kanya si Lance pero hindi siya inabala nito. Naging abala rin ito sa pagkuha ng larawan gamit ang cell phone nito. Nang makuntento sa mga kuha niya, ibinaba na niya ang camera. Katabi na niya noon si Lance.

" sabi niya Agad siyang dumiretso sa may batohan. Medyo maganda din ang view dito. Pinauna niyang kargahin ang mga aso at ako nadin ang kasunod na inalalayan niya. May upuan ng puno sa may kilid kung saan nandon din sila pechie at pecha. Agad din siyang umupo na sa gitna ang mga aso. Sobrang lamig ng hangin at presko pa. "It's beautiful here." sabi ko "Yea." sabi niya Habang lumiliwanag na ay may sunrise kaya agad akong napangiti. "Can you take a picture of me?" tanong ko "Sure." sabi niya at inilabas ang cellphone niya Agad akong pumuwesto at nag posing. Kinuha ko ang dalawang aso niya at picture lang kami ng picture.

Sitting in the Bus for a couple of hours are exhausting, Zane keep complaining that he would never going to ride a bus again for a couple of hours because his back and his buttocks are hurt. Five in the afternoon when the sunset rise, I took a picture of it. We also took a group picture and individual picture with the sunset. The couple's we're having fun taking picture together at different spot. We're just following them, inhaling the fresh air to have peace of mind. This is heaven, I really like the feeling of having a fresh air around me, no pollution and also the nature calms me. The sounds of birds chirping, the sound of dry small woods and leafs is all around. The giggles and laughs o

Mahigit isang oras silang nag-uusap doon bago lumabas sa cottage na 'yon para hintayin ang sunset. "Wow! Ang ganda naman! Ang ganda talaga ng view ng sunset kapag nasa tabing-dagat ka," namamanghang sabi ni Rizza habang nakatingala siya sa napakagandang langit na may iba't ibang kulay. Kinuha niya ang kanyang cell phone para kunan ng larawan 'yon. Sayang naman kung hindi niya kukunan ang magandang view.

Naramdaman niya ang pag-upo rin nito sa katapat na upuan. Silence, as they watch the sun start to light on the whole place. Ang malawak na karagatan na unti-unti nasisikatan ng araw ay napakaganda sa kanyang paningin. Sunrise. A new beginning. Matapos tuluyan sumikat ang araw ay napalingon siya sa asawa, nahuli niya itong titig na titig sa kanya.

"Take your time, Auntie Maya." Dumaan muna siya sa kwarto niya saka kinuha ang kaniyang cell phone. Gusto niyang kuhaan ng mga litrato ang paligid at lalong-lalo na ang sunrise. Sa Maynila di na niya naranasan ang makakita ng sunrise. Nagsuot lang siya ng tsinelas bilang sapin sa paa. Nagsuot ng jacket dahil medyo maginaw pa sa labas. Malakas ang hangin.

Kinagat ko ang labi ko pero ngumiti rin at tumango tango. "Thank you, Storm." "You're welcome." Storm took some pictures while I was enjoying the sea. Naupo kami sa buhanginan nang magsimula na ang paglubog ng araw. Of course, Storm took some pictures of me and the sunset was my background. "This Resort is a really good spot for sunset viewing." "It's one of the reason kung bakit binabalik balikan ito ng mga tao." "Nagbago ang pangalan ng Resort kaya hindi ko alam na ito pala yung Resort five years ago."

Parehas silang ngumiti sa isa't-isa at binusog ang mga mata sa magandang tanawin na nakalahad sa kanilang harapan. Ang magandang pag-usbong ng araw ang nagmamarka sa bago na namang kabanata ng buhay. Sunrise symbolizes new hope and life. A new beginning that people need to live and embrace. "I hope that one day things will be okay with us, Anjelouv. Sana dumating ang araw na maging malaya na akong makasama ka. We've been through a lot already. Sana ngayon pagbigyan na tayo." Namamaos na usal ni Zak.

“Inaantok pa ako. Hindi ako morning person.” “Then become one,” sagot ni Brent, simple. “For me. Please…” Umikot ang mata niya. “Okay, give me ten minutes, mag-aayos lang ako.” “No need, maganda ka na kahit bagong gising at walang makeup,” anitong hinila siya. “Brent, wait lang!” “Baka hindi natin abutan ang sunrise.” Naglakad sila papunta sa shore. Tahimik pa ang resort. Ang langit, kulay violet at orange, parang pinipintahan ng araw.

"Yes." Nang makaalis sila ay nag-umpisa akong maglakad. Kinuha ko ang aking cellphone at kumuha ng litrato. Sobrang ganda ng view. Nag-aagaw na kasi ang liwanag at dilim kaya naman sobrang ganda ng sunset. I smiled. It's freaking perfect! It is indeed that God is the best artist of all time! "Kinukuhanan mo ba 'ko ng picture?"