Susungkitin Mga Bituin Lyrics Novels & Stories

sabi niya sa kanila isang gabi habang sila ay nakatingin sa mga bituin, "ay hindi ang kapangyarihang iligtas ang sansinukob. Ito ay ang kakayahang mahanap ang sansinukob sa mga mata ng mga taong mahal mo." Dumating ang araw ng "Huling Kanta." Ang "white fountain" sa Duyan ng Basurero ay sumabog sa isang nakakasilaw na liwanag, isang alon ng purong enerhiya ng paglikha na bumalot sa buong kalawakan. Ang mga bituin ay hindi namatay; sila ay nagsimulang umawit. Ang bawat planeta, bawat nilalang, bawat atomo, ay naging isang nota sa isang dambuhalang orkestra.

Iukit ang iyong pangalan doon Nakikinig sa iyo na magkwento Umiiyak na tumatawa Hayaan akong magpinta sa gabi Dalhin mo ang mga bituin Para samahan ang nasugatan mong kaibigan Hanggang sa maging masaya ka huh Hayaan akong magpinta ng paglubog ng araw Iukit ang iyong pangalan doon Nakikinig sa iyo na magkwento Umiiyak na tumatawa Hayaan akong magpinta sa gabi Dalhin mo ang mga bituin Upang samahan ang iyong sugatan Hanggang sa ika'y lumigaya Para samahan ang nasugatan mong kaibigan Hanggang sa maging masaya ka...

🎶It's been a long and winding journey But I'm finally here tonight I'm picking up the pieces And walking back into the light Into the sunset of your glory Where my heart and future lies There's nothing like that feeling When I look into your eyes🎶 Maya-maya pinatay yung ilaw hanggat sa spotlight na lang nila Mom at Dad yung merong ilaw, para buksan yung mga flashlight ng mga manonood para magmukhang concert. 🎶My dreams came true, when I found you

Parang sa sobrang sakit parang hirap na nga siya lumunok ng sarili niya laway. "Masakit pa rin ulo mo ma'am Shanel: Oo kaya wag mo na ko kausapin at ano na namang kalukohan yang pagtawag mo sakin." "Ang daming bituin sa kalangitan. Ang ganda nila, kala ko isa lang ang pinaka maganda. But I realize iba ang paghanga sa pagmamahal. Iyong hinahangaan ko na bituin ang bilis mawala ang kinang. Pero iyong nakita kong bago masyadong papansin ang kinang kaya lang ang hirap abutin. Ang hirap nyang abutin. Parang napaka-imposible."

Iniwan namin ang aming mga supling sa aming kubo para naman masolo namin ang gabi. Nakaunan ako sa lap ni Dindo habang pinagmamasdan ang maliwanag na buwan at bituin sa kalangitan. Paulit-ulit niya akong hinahalikan sa labi. Kinuha niya ang gitara. Umayos ako ng upo. “Parang gusto kong muli kang kantahan habang tahimik at payapa ang paligid na pinuno ng aming pagmamahalan.”

Si Meldy nama’y sinasabayan ng pag-imbay ang papikit-pikit pang mga mata ni Vincent habang kumakanta. Ang haba talaga ng hair niya! Akalain niya bang gagawin ito ni Vincent sa kan’ya? Kinikilig siya! ‘Puno ang langit ng bituin At kay lamig pa ng hangin Sa 'yong tingin ako'y nababaliw giliw At sa awitin kong ito Sana'y maibigan mo Ibubuhos ko ang buong puso ko Sa isang munting harana

ALANA Pumayag ako sa kanyang kagustuhan alam kong hindi dapat at tila nakokonsensya ako kay Ash dahil para akong nagtaksil kahit hindi naman. Naririto kami ngayon sa isang mataas na lugar kung saan tanaw ang mga ilaw galing sa syudad at kung saan tanaw din ang malawak na kalawakan. Napakaraming bituin sa langit na para bang liliparin ka sa itaas at dun mapag-isa. Kahit na malamig ang simoy ng hangin ay hindi ko ito ininda. Ang mga bituin sa langit ay walang katumbas na halaga kaya nararapat lang silang tignan at hangaan. Marahil sa mga oras na ito ay hinahanap na ako nila dad at mom but I will take care of it mamaya pag nakauwi na ako.

huling sabi niya bago nagsimulang tumugtog ng drums si Thor. Tahimik ang buong paligid ng magsimula silang tumugtog at hinihintay para siya ay kumanta. 'Umaga na sa 'kin ngunit ay Bituin at buwan pa rin ang 'yong nakikita Habang pumipikit ka na Sa bawat pagtawag ang oras tinatabi At ang puso ay magkalapit Pero malayo ka pa rin'

Kung may makakakita sa position ko iisipin na humahalik ako sa lupa. “Come back to me please, baby... Baby, I love you so. Please don't hurt mommy like this. Please, please...” Humiga ako sa damuhan. Napakurap-kurap ako at kinusot ko ang mga mata ko. “Bakit umiikot ang mga bituwin? Kailan pa naging dalawa ang buwan sa gabi?” Lasing kung sambit at mahinang tumawa while my eyes can't stop crying.

Para siyang magic word sa akin. Para akong hinihele tuwing naririnig iyon mula sa kanya. Sobrang nakakatuwa dahil sinasabi niya iyon tuwing sa oras na hindi ko inaasahan. "Ang gaganda ng bituin diba?" kapagkuwan ay tanong niya. Nakatingin siya sa kalangitan at bumaling sa akin. Ngumiti ako bilang sagot. At bahagya ring sinilip ang kalangitan. Ang dami nga nila..