Novel & Cerita Sweets Quotes

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

Hinimas ko ang dibdib ko na nangingirot dahil sa pagdagan niya. Saglit niya akong tinitigan saka siya ngumiti at umiling. "Hindi. Ganito naman talaga ako kahit hindi ako nakakakain ng sweets, 'di ba." Umayos ako ng higa at gaya niya ay masuyo ko siyang tinignan. "Let me guess, kaya ang harot mo na naman kasi na-miss mo 'ko?"

Tapos na din naman kami kumain kaya ay naghintay na kami ng taxi na masasakyan papunta sa school. "Ngayon na lang ulit ako kumain ng sweets for lunch ngayong buwan. Grabe, parang gusto ko puro na lang sweets ang kainin ko buong buwan. Kaso, ayaw ko namang magkaroon ng diabetes! Baka umiyak ka pati si mommy kapag nagkasakit ako," pagdadaldal niya. Tahimik lang ako habang nakikinig sa mga pinagsasabi niya. Hindi ako nagsalita at nakinig lang maliban na lang kung tinatanong niya ako.

Napakahilig ko pa naman sa mga sweets. Nakiramdam at lumingon-lingon pa ako sa paligid bago ko iyon binuksan. 'Yong totoo, wala naman akong paki kung mahuli man ako ni Francisco. Dinala niya ako rito kaya wala siyang magagawa dahil gagawin ko lahat ng gusto ko. At wala rin akong paki kung hindi iyon para sa akin. As if naman kakain siya ng ganito. Hindi akma para sa kaniya. Ang bagay niyang lamunin ay papaitan, tulad ng mindset niyang bitter at mahirap maunawaan.

PRECIOUS AMBER RODRGIGUEZ POV PAGKATAPOS ng 'gamutan' portion sa pagitan naming dalawa muling itinoon ni Sir Lucian ang buo niyang attention sa kanyang trabaho samantalang ako naman naging abala sa mga snacks na nasa harapan ko. Hindi naman ako na-inform ni Ms. Mayette na ng dami niya namang binili na mga sweets. Sinabi naman sa akin ni Sir Lucian kanina nang alukin ko siya na para daw talaga sa akin ang mga ito. Coffee lang daw sa kanya dahil hindi naman daw siya mahilig sa sweets.

"Kwarto? Hindi sa dining area, honey?" "Kwarto nga, ito naman ehh inuulit pa talaga. Kapag sinabi ko sa kwarto, sa kwarto talaga. Ayaw mo ba huh?" "Huh? Hahhaa, I don't say na ayaw ko. I love want, I want honey...." "Rate mo ang niluto ko ahh?" "100% of course.." "Hahah, 100% ka diyan, hindi mo pa nga natitikman ehh..."

Palusot na lang kasi ang ginagawa ko ngayon. "What do you want to eat? Spicy food?" "Don't want that." "I know." Napakunot ang noo ko. Alam naman pala niya eh tinanong pa. "Sour food?" "Nah, ayoko. Sweet---" "No, too much sugar ka na ngayon." Napapout naman ako. Paano niya nalaman ang bagay na yun na too much sugar na ako? "Hindi ko naman kinain ang asukal."

Tila hindi siya nauubusan ng supply sa mga rosas. Napangiti ako at kinuha iyon. “Salamat,” saad ko bago siya inabutan ng plato sinesenyasan na kumain pa siya. “Why do you often make sweets nowadays?” nahimigan ko ang pagtataka sa boses niya. “Kasi gumaganda ang mood mo kapag nakakakain ka ng sweets. Tsaka alam kong pagod ka mula sa mga ginagawa mo buong maghapon. Sabayan mo pa ‘yang pagba-bike mo papunta rito.”

pagkuwa'y sabi nito. "Just take your time, Sweetheart." "Huwag mo akong tawaging sweetheart!" sikmat nito. "Oh, sige, ano bang gusto mong itawag ko sa iyo? Sugar, marshmallow, lollipop, ice candy-" "Wala sa mga iyon." "Honey-" "Ang corny niyan!" "Pinipig? Sige, iyon na lang." "Wala kang talent mag-isip ng endearment," kastigo nito.