Tagalog Poem About Life Novels & Stories

nasabi ni Szuttete. Bigla ang pagsasalubong ng kilay ni Dhalia, bigla'y umalsa ang dugo niya sa sinabi nito. "Bakit ano ba sa tingin mong nangyayari sa akin dito sa mismong pamamahay at poder ng asawa ko. For your information ay maayos ang pakikitungo ni Rodel sa akin. Naaalagaan at nabibigiyan ako ng sapat na atensiyon ng asawa ko,"mahaba niyang parunggit dito.

“Salamat po, Lord! Salamat sa pagtugon sa panalangin ko! Salamat sa malaking biyaya!” Masayang sigaw ko sa gitna ng kagubatan ngunit ang akala kong kaginhawan sa buhay ay magdudulot pala sa akin ng kapahamakan. Agad akong tumakbo papunta sa lugar na tinayuan ng mga lalaki kanina at kinuha ang pala. Sinubukan kong hukayin ng mabilis ang lupa ngunit dahil na rin sa basa ito ay nahirapan akong hukayin ito. Tinapak ko sa likod ng pala ang aking paa at pwersang tinulak ito upang bumaon sa lupa na siyang gumana naman kaya napangiti ako.

pagpapaalam nito »»» medyo kunting plastikan at tiis tiis lang sa mga salitang hindi naman totoo dahil ang plano ko ngayon ay ang pag awayin ang dalawang to, yung dalawang nagsasanib pwersa para diinin ako kaya ngayon gagawa ako ng paraan na kayo mismo ang sumira ng buhay niyo. ngayon ay nagsasalo salo kami sa iisang lamesa medyo madalim sa labas isa sa mga gusto ko ay gumabe dahil gusto kong panoorin ang mga hampas ng alon.

I really hate my life, lalo na tong motion sickness ko Nong huminto yong bus ay dali dali akong bumaba ng bus at naghanap ng masusukahan Pinunasan ko na muna yong bibig ko pagkatapos kung sumuka at babalik na sana sa bus ng mapansin kung wala na yong bus sa likod ko Akala ko ay wala pang mas mamalas na mangyayari sa akin pero I guess lahat na ata ng kamalasan ay napunta sa akin My phone in my pocket is gone "Tang*na mo kalawakan at bweset ka kung sino kang magnanakaw ka" sigaw ko pa I'm all alone on the side of the road, in the middle of the night. I guess dito na rin ako mamatay WHAT A LIFE Napaupo nalang ako sa isang sulok, hindi ko na pinansin kung gaano kadumi yong inupuan ko Pagod na ta

Muli ay nakita ko ang kaniyang mga matang tulad ng kanela at nasambit ang pangalang hindi ko nagawang banggitin sa loob ng maraming taon. “Mateo… Bakit ngayon ka lang! Ganiyan ba talaga kayong mga kapre?” Inis kong kinurot ang kaniyang pisngi hanggang sa mapasigaw siya sa sakit para makasigurong hindi nga ako nananaginip. At oo, totoo nga ang Mateo na kaharap ko ngayon. --Wakas-- Tula Source: Me gustas cuando callas / “Poem 15: I Like for You to Be Still” by Pablo Neruda

"Ganito ba talaga ang buhay? Wala naman tayong ginagawa pero bakit ang sama naman ng ating tadhana?" Tiningnan ko muli siya. "Life is sucks, I know that. But life is more sucks, kung hindi mo nagawang harapin ito nang may lakas ang loob. Hinayaan mo na lamang ito na dumating at tatakbuhan na lamang kasi hindi kaya." Napayuko naman siya sa lumabas sa bibig ko na kataga. Siguro natamaan siya sa mga bawat salitang iyon. Hindi ko siya masisisi at hindi ko rin siya dapat maltratuhin na mali, dahil parehas kaming dalawa na tinakbuhan noon ang problema.

“Dala ng taglagas ang malamig na hangin ng taglamig. “Tatlong bahagi na siyang nakakapagpanginig. “Pitong bahagi namang paginom sa ilalim ng buwan. “Huwag kang matuwa dahil sa mga puyat na gabing walang katapusan.” “Wow!” Napapigil ng hininga at muling sumigaw ang mga tao sa paligid. “Napakaganda ng poem na ito. Napakaganda talaga ng poem na ito! Nagawa niyang bumuo ng isang napakagandang poem sa loob lang ng 15 minuto. Masyado na talagang malalim ang background at pangitnindi ni Roman sa larangan ng literature!”

And it's now or never, I ain't gonna live forever I just want to live while I'm alive, My heart is like an open highway Like Frankie said, I did it my way I just want to live while I'm alive, It's my life Minsan di natin alam kung ano ba ang magandang gawin sa buhay natin. Di natin mahanap o makita kung ano ba talaga o para saan ba tayo sa mundong ito. Karamihan sa atin dumadaan sa tanong na…

"Ma, minsan po napapaisip ako kung bakit ganito ang nangyari sa akin. Bakit kailangan kong mawalan ng alaala?" "Anak," sagot ni Romero habang umuupo sa tabi nila, "ang buhay ay tulad ng dagat – may mga alon na humahampas, may mga panahon ng katahimikan. Pero sa huli, ang mahalaga ay kung paano tayo lumalangoy sa gitna ng mga pagsubok."

Tanong ko kaya nilingon niya ako "Kagaya ng palagi kong sinasabi, Sumabay lang kayo sa agos. Magpanggap na bulag, tumahimik kahit may alam at hayaang kumilos ang mga kalaban. Nalalapit na ang harapan ng mga maglalaban, Malalaman na kung sino ang mga dapat at hindi dapat pagka-tiwalaan. Sa Laro ng Buhay at Kamatayan, Maraming sikreto ang malalaman. Mga sikretong magpapagulat at dudurog sa puso ng bawat maglalaban." Mahaba niyang litanya habang walang emosyong nakatitig sa akin