Tagalog Quotes About Self-worth Novels & Stories

Para bang may kakaibang presensiya ang lalaking ito—hindi niya kailangang magsalita nang marami, pero may bigat ang presensiya niya sa lugar. "Hindi kita bibigyan ng cliché na advice na ‘move on’ or ‘you deserve better,’" aniya matapos ang isang minuto ng katahimikan. "Pero isang bagay lang ang masasabi ko—huwag mong hayaang matalo ka ng sakit na dulot ng isang lalaking hindi marunong makakita ng tunay na halaga mo. Know your worth." Napangiti ako—mapait, pero may kaunting bahid ng pagkapresko.

"Pero sana huwag mong isipin na wala kang kwenta dahil ang totoo, lahat tayo may kwenta. Lahat tayo may halaga at kung hindi nila iyon nakikita sa 'yo, bulag sila." "I don't know, Mara. Hindi ko alam kung ano'ng dapat kong isipin sa sarili ko. Baka marahil tama sila. I am worthless, useless, nothing." "At hahayaan mong iyon ang maging tingin nila sa 'yo, Sir?"

Siya ang naging rason kung bakit ko nagawang mahalin at tanggapin ang sarili ko. "Hindi porket illegitimate child ka, wala ka ng karapatan maranasan kung gaano kaganda ang mundong naghihintay para sa'yo..." Ang mga salita niyang iyon ang nagpa-realize sa akin na hindi ko pala dapat hinayaan na maniwala ang sarili ko sa mga pangungutya sa akin ng mga tao mula sa nakaraan ko. She always reminding me that my existence matters, that I have my worth.

Ngumiti ako sa kanila bago nagpatuloy sa paglalakad. I delivered my message well. Nangingilid ang luha ko habang nakatingin sa mga taong pinipigilan ang pagluha sa madamdamin kong speech. "And for my one and only strength and inspiration, thank you for coming into my life. You made me stronger and braver. I was doubting myself if I can take care of you but now you're growing fast..." Tumingin ako sa anak ko na kinakaway ni Vincent sa akin.

taas-kilay nitong tanong. “Because I'm tired of hearing my family's insults. I want to prove to them na hindi ako kahihiyan, hindi ako malas. At mas lalong hindi ako pabigat. I want to prove to them that I can stand alone, that I can be responsible. And this job will be my stepping stone. I want to be worthy of my family and their love,” taos-pusong sabi ni Heather. She don't know if what she said made any sense but that's what she really feels. Lumipas ang ilang segundo bago ito nagsalita. “You're hired.”

"Nay, paparebond na ako! Please!" Tumingin si Nay sa akin na para bang hindi ako naiintindihan. "Please, Nay! Ganda is life!" "Bakit? Hindi ka ba maganda?" She asked me back. Lumabi ako. "Natural sasabihin mo sa aking maganda ako, anak mo ako eh! Lalaitin ninyo baa ng sarili ninyong gawa? Parang motto lang iyan, Nay. Tangkilikin ang sariling atin!"

He knows what exactly are the words to use to me. Dinala niya ang kamay ko sa kaniyang mga labi at hinalikan ang likod ng palad ko. "You're not worth just a million, but millions, and billions, and trillions, and all that I have. My money is nothing against your worth to me, remember that when you're worrying for things like this, alright?" Kinagat ko ang labi ko at sa huli ay napatango.

"Ano? Tatagal ka pa ba? Naisip ko tuloy kung bakit ba ako napapayag. Noong umalis siya kanina ay ilang beses Kong pinag-isipan bago ako napunta rito. I thought about dad. I thought about his last word to me. "Liza anak, I will be leaving in this word already. Wala nang pro-protekta sa yo. Ang hinihiling ko lng sana, Kung wala na ako ay makaya mo nang tumayo sa sarili mong mga paa. Bring back your dignity and prove them that you're worth it. Remember that I always believe in you."

I murmured. "Stop it!" he exclaimed and cupped my face. He wiped my tears and kissed my forehead. "I don't care. Please, don't say that to yourself. Don't say that you're worthless because you're more than enough, worth it ka. Huwag mong isipin iyan. Wife, you complete me, okay? Kahit ikaw lang at si Travis, ayos na ako. Basta huwag ka lang mahihirapan muli. Kung inaalala mo iyong dati, matagal na kitang napatawad. Don't you dare leave me again."

Hindi ko alam kung anong mas masakit—yung katotohanang tama siya o yung realization na buong buhay ko yata ay iyon mismo ang ginagawa ko. Trying to prove myself. Trying to be enough. Trying to make people acknowledge my worth. "You have nothing to prove to them," he continued quietly. "But you do have something to prove to yourself." Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko. Because no one had ever said those words to me before. People always told me to work harder. To be better. To earn respect. But no one ever told me that maybe... I was fighting the wrong battle all this time.