Tagalog Writing Mga Nobela at Kwento

Parang pinipiga ang puso ko sa loob. “H’wag naman pati si Mama. Huwag naman pati siya. Maawa Ka naman sa ‘kin.” Huminga ako nang malalim bago muling pinunasan ang mga luha kong walang humpay sa pag-agos. “Sa buong buhay ko, ngayon lang. Ngayon lang ako magmamakaawa nang ganito. Pakiusap naman...” Umiling ako kasabay nang muling pagtulo ng luha galing sa aking mga mata. “Huwag si Mama. Huwag mo Siyang kunin sa ‘kin. Hindi ko kaya.” Mas lalong akong umiling kahit hilam na hilam na sa luha ang mata ko. Kahit nahihirapan na akong huminga dahil pakiramdam ko’y may malaking bago na nakadagan sa dibdib ko. “Pakiusap, hindi ko kaya. Hindi ko alam ang gagawin kung wala si Mama. Hindi ko kakayanin mab

“Paano sina Daddy?” Kumalas siya mula sa pagkakayakap, muling ikinulong ang mukha nito sa kaniyang mga palad. “Itatanan, bubuntisin, at pakakasalan kita . . . hanggang sa wala na silang magawa kundi ang tanggapin tayo.” Sasagot pa sana ito ngunit kaagad na niyang sinakop ng mainit na halik ang mapupula nitong labi.

Si Coreen "Matagal na naming napagdesisyunan ng aking kaibigan na ang mga panganay na anak namin ang magpapasal bilang pasasalamat sa aming pagkakaibigan. Ngunit ni isa sa amin ay di napagkalooban ng anak na lalaki. Kaya sa mga apo nalang kami babawi." Paliwanag ng matanda.

Wala namang masamang pahintulutan ang simpleng paanyaya nito hindi ba? "See?" Ismid na turan ni Tasia kay alec na napapailing habang nakakatitig kay Tasia. Kung sanang si Tasia ang nagustuhan ni alec bagay na bagay ang mga ito, 'yong tilang aso't pusa at napaka kyot tignan kapag nag aaway. "Rowy aalis na ako, mamaya ha?" Paalam ni alec. "Oo umalis kana nga." Iritang sabi ni tasia dito.

magalang na wika ni Jin habang iniaabot sa akin ang isang tasang umuusok pa. "Malamig po rito sa labas kapag ganitong oras. Baka po kayo sipunin." "Salamat, Jin. At saka Adeline na lang ang itawag mo sa akin, 'wag na Ma'am," sagot ko habang ngumingiti nang tipid at tinatanggap ang tasa. "Nako, nakakahiya naman po—"

Hindi nga lang niya maalala kung saan. Bumuntong-hininga siya at napailing. Nang tapos na siyang magsulat ay agad na niyang nirolyo iyon at bumalik na at inihulog na sa bowl na nakapwesto sa gitna. Tapos na rin ang iba pero wala pa si David sa pwesto nito. "Anong sinulat mo?" nakangising tanong ni Maya. Nagkibit-balikat siya. "Wala akong maisip, eh. I just wrote 'Lucifer's my dad.' Sa iyo?"

Sino kaya siya? Binuksan niya ang kuwaderno. Karamihan sa mga pahina ay nakasulat sa salitang Tagalog, minsan sa salitang Kastila. Pero ang ikinabahala ni Father Mer ay ang mga nakaguhit dito.

Kinuha niya iyon. "Sigurado akong nakasulat ito sa salitang tagalog." Napangiti pa siya habang binubuklat iyon. Pinasadahan niyang mabuti ang bawat salitang nakasaad doon, sa una ay nakangiti pa siya ngunit nang matatapos na sa pagbabasa ay halos lumaki ang kanyang mata. "Sinasabi ko na nga ba eh!" Pinukol niya ng masamang tingin ang kawalan na animo'y kagalit iyon. "Pero bakit? Hindi ko maintindihan."

"I am a writer, Kel." "Yeah, I know, you have wide and wild imaginations. Paano pa kaya kung may experience kana? Baka malala pa doon nasulat mo, kapag naalala ko talaga mga nabasa ko. Hindi ko inakala na kaya mong magsulat ng ganoon, alam kong may sungay ka pero di ko alam mala p*rnhub din pala utak mo," natatawang saad nito.

Grabe pwede ng maging writer. “Sinong hindi mag-aalala dun? Bigla ka na lang bumulagta at d***g ng d***g, akala mo mamamatay na.” “Yiieee edi nag-alala ka nga?” napaikot na lang ang mga mata ko sa kaniya. Kaya ka nasasaktan eh, umaasa ka sa mga bagay na wala lang naman sa ibang tao. Tssss. “Aminin mo na lang kasi.” Pangungulit pa niya.