Tahimik In English Novels & Stories

Tahimik siyang nakamasid mula sa loob ng kanyang sasakyan, habang kasunod lamang sa kanya ang isa sa kanyang mga tauhan. Hindi niya maintindihan ang sarili. Bakit ba niya sinusundan si Siena? Dapat ay wala siyang pakialam kung makipagkita man ito sa mga magulang niya o kahit kanino pa. Pero heto siya ngayon, nagmamanman, nag-aabang… at hindi mapakali.

Tahimik. At sa unang pagkakataon... Pakiramdam niya ay tuluyan na siyang nabura sa pamilyang minsan niyang itinuring na tahanan. Ngunit hindi alam ng mga taong nasa harapan niya na habang iniisip nilang natalo na siya... May lihim na katotohanang malapit nang mabunyag. At kapag nangyari iyon—

--- Tahimik niyang sinagot ang tawag. Lumayo siya nang ilang hakbang. Pero hindi sapat para hindi ko mapansin ang pagbabago ng ekspresyon niya. Tumigas ang panga niya. Naging malamig ang mga mata niya. At muling bumalik ang lalaking hindi ko lubos na kilala. "How bad?" Narinig kong tanong niya. Tahimik. Pagkatapos... "No.." Mas tumigas ang mukha niya.

Tahimik, kontrolado, pagkatapos ay humarap siya sa lahat. “Yung mundong pilit mong pinapasukan,” mahinahon niyang sabi kay Tessa, “hindi naman gano’n kahalaga para sa akin,” aniya. “Ang mahalaga sa akin, ‘yung panahon na pantay-pantay tayo. ‘Yung wala pang yabang, wala pang kompetisyon.” Tahimik ang lahat sa sinabi niya.

Tahimik at liblib ito, perpekto para sa bagay na ginawa ko ngayong gabi. Dinala ko siya rito. Oo, kinuha ko siya nang walang paalam, parang isang magnanakaw na kumuha ng kayamanang matagal na niyang inaasam. Alam kong mali ito sa paningin ng iba, alam kong masama itong gawin, pero noong nakita ko siyang kasama ni Azrael, noong nakita ko kung paano nito hawakan at halikan ang babaeng dapat ay akin lang... doon ko napagtanto na hindi ko na kayang maghintay pa. Hindi ko na kayang magpanggap na maayos ang lahat habang may ibang lalaking nagtatamasa ng karapatang dapat ay akin.

“And I’m warning you… whatever you think you know, keep it to yourself. Stay away from her.” Tahimik. Ang bigat ng hangin sa pagitan namin. ‘Yung lamig ng aircon, parang walang silbi. Nagtagal ang tinginan naming, ‘yung tipong pareho nang hindi umaatras. Hanggang sa siya na ang unang nagsalita. “Sir,” sabi niya, mababa rin ang tono pero matatag, “I know my place. Pero sana kayo rin po.

Tahimik. Mabigat na tahimik. Yung tingin niya… hindi luha, pero may spark. Yung tipong rare. Yung tipong nakikita mo lang sa taong hindi sanay na makita, pero gustong-gusto marinig. Umupo ako sa harap niya, leaning in just enough para sumingit yung tension sa pagitan namin. “You have no idea how rare that is.” “A strong work ethic? ” biro niya, weak attempt.

Tahimik si Samuel. “Kung ganoon…” sabi niya, “…tumigil ka.” Napatingin ang lalaki sa kanya. “Hindi ganoon kadali.” “Wala namang madali dito.” Tahimik. At doon— sa gitna ng lahat ng galit, tensyon, at laro— may isang sandaling parang bumalik sila sa dati. Dalawang taong minsang may parehong pangarap.

" ‎ ‎Tahimik ang paligid. ‎ ‎“At ang lalaking hinuhusgahan ninyo—” ‎huminga ako nang malalim, ‎“…ay hindi ang taong iniisip ninyo.” ‎ ‎Isang saglit. ‎ ‎Bago ko tuluyang sinabi ang katotohanan ‎ ‎“Hindi siya halimaw.” ‎ ‎“Siya ang lalaking… piniling maging masama sa paningin ninyo—”

Tahimik siyang napayuko habang pilit kinokontrol ang kaba. Hanggang sa tuluyan nang makalampas si Mikael nang hindi man lang siya nililingon. Doon lamang nakahinga nang maluwag si Marikit. Tahimik siyang bumalik sa desk niya bago dahan-dahang kinuha ang cellphone mula sa bag. Sandali siyang natigilan bago tuluyang nag-type ng message. “Professor, kayo po ba ang nakakuha ng Batangas port project?”