Take These Broken Wings Novels & Stories

“Drink.” Nang magdikit ‘yung mga daliri namin, para akong nakuryente. Always like that. “You can’t protect everything,” sabi ko. “Not me. Not the empire.” Tumalim ang mata niya. “But I can try.” “And what happens when it breaks you?” Lumapit siya — konti na lang, halos magkadikit na kami. “Then I’ll let it. As long as it breaks me next to you.”

Cause this angel has flown away from me Leaving me with drunken misery I should have clipped his wings And made him mine for all eternity Now, this angel has flown away from me Thought I had the strength to set him free Did what I did because I love him so Will he ever find his way back home to me? He was singing heaven knows by Orange & Lemons. The raw emotion in his voice, the sincerity in every word, painted a poignant picture. I was captivated, unable to look away. Doon ko lang din napansin na instead of she and her, Ross used he and him. However, the enchantment shattered as his voice cracked, and he dropped the guitar.

“You treat me like I’m fragile, like I’m stupid—but I’m not. I'm just... broken. Hindi proteksiyon ang ginagawa mo, Drako. It's your way of revenge!” Napayuko ako, pinipigilan ang paghikbi. Pero huli na. Bumigay na ako sa harap niya. Hinawakan ni Drako ang braso ko, marahan ngunit mariin. “I never meant to break you, Caleigh.”

Ako naman ay nagtiim labi ay nag-iwas ng tingin. Maya-maya ay umangat ang kamay niya sa aking pisngi at agad nakumpirma na umiiyak ako. Bumuntong-hininga siya bago hinaplos ‘yon upang tanggalin ang luha roon. Napayuko ako kasabay ng paghawak niya sa aking baba upang iangat ‘yon. Nagtama ang tingin namin. “You’re broken . . . because of him.” it’s not a question, it is a statement. “Why? Do you have . . . feelings for him? Did he reject you?”

Bakit feeling ko parang may something? Ipinilig ko ang sariling ulo sa tila imposibleng mangyari. Resulta lang siguro ito sa mga nangyayari sa amin ni Yshie. Lalo na at baka na-trauma lang sa nangyaring pagtatangka sa buhay naming magkapatid kahapon. Tinitigan ko ang larawan na para bang tila buhay ang mga mata nitong nakatitig sa aking mukha. Mga matang tila ba may misteryosong nakapaloob.

Sapat na ang boses ng biyenan para magulantang ang mayordoma ng mansyon at alertong lumapit sa kinaroroonan nila. "Ilayo mo ang apo ko sa babaeng 'yan! Kailanman ay hindi ko hahayaang palakihin ng basurang 'yan ang apo ko!" "No! Don't touch me! I want to go home with Mommy!" Parang dinurudog ang puso niya nang marinig ang pagpoprotesta ni Theo na sinundan pa ng mga hagulgol. "Uwi na tayo mommy, please. Uwi na po tayo kay Daddy!"

Buong ingat akong umakyat sa hagdan kahit buong katawan ko ang nagpoprotesta na huwag gumalaw ay hindi ko ito pinansin. I need to do what Naja told me to. I need to get my body to do some exercise if I want a painless shifting, iyon ang nasa aking isipan. And if I can shift by then, my wounds and broken bones will heal. If they hurt me again, I will only heal in no time. Nagpalinga-linga ako sa paligid. Tinignan ko kung wala na nga ba talagang pakalat-kalat na pack members sa sala at sa labas.

Hindi ko papayagang masira muli ang tiwala ko sa maling tao. Habang hawak ko ang pendant na bigay ni Papa, isang ideya ang sumagi sa isip ko. Hindi sapat na basta bumangon mula sa sakit—kailangan kong siguraduhing wala nang makakasakit sa akin o sa mga mahal ko. Mula kay Sabrina hanggang kay Vince, lahat sila ay magiging bahagi ng plano ko.

Kung ano ano mga imbento na sinasabi niya. Yung dwarf step? na sinasabi niya, imbento niya yun! Yung mga sinabi niya mga parte ng katawan ni Rogerr na titigan ko. Yung pag titig ko sa leeg, kamay at sa braso niya ay hindi ko alam kung para saan, pero hindi ko din maintindihan kung bakit ko sinunod. Pwede ko naman siyang hindi sundin pero dahil nauto niya ako ay nagawa ko. Ngayon hindi na mawala sa utak ko yung mga parte niyang iyon. Everyday ko na iniimagine iyon.

Kailangan kong makaligtas at kapag nangyari iyon ay isinusumpa kong magbabayad sila at hindi ako titigil hangga’t hindi ko nababawi ang lahat at pulutin silang lahat sa kangkungan! Iminulat ko ang mga mata ko at tumambad sa akin ang napakagandang kalangitan, masakit sa balat ang init na hatid ng araw at hindi ko alam kung gaano na ako katagal nagpapalutang-lutang. Nakita ko ang nakangiting mukha ng sanggol na nasa sinapupunan ko, itinaas ko ang kamay ko para abutin ang mukha niya at haplusin ngunit hindi ko pa man naaabot ang mukha niya ay dahan-dahan nang pumipikit ang mga mata ko. Napangiti ako, iyon na yata ang hudyat nang pagpapaalam ko sa mundo. Sinusundo na ako ng anghel ko. Kung kaya