Tanaka Kun Is Always Listless Novels & Stories

Isang palaban na lalaki. Sumunod naman ulit si Token na hindi pa rin nagpakita ng emosyon "Huwag niyo na akong bigyan ng word kasi alam ko namang tama ako eh and I am the jack-of-all-trades. Joke lang, ano pa hinihintay mo?" Mukhang may problema sa attitude itong si Token ah. Hindi ko gusto iyong word choice niya. Nagpapakitang-gilas ka na naman ba Token?

"Wala akong tinatagong pakana, okay? Please, itigil mo na... Huwag mo na akong tingnan sa ganitong paraan. Nakikiusap ako sayo.” Saglit na nag-alinlangan si Jackson bago siya pumasok sa kwarto at umupo sa isang medyo magulong sopa, hindi nawala ang kawalan ng pasensya sa kanyang itsura. Nagtataka siya kung bakit si Tanya, na kilala sa pagiging inosente, ay may magulong nakaraan. Pero nasa isip niya rin ngayon na walang kwenta at talagang hindi karapat-dapat ito sa kanyang pag-aalala.

Kitang kit ana nila ang mukha ng lalaking ito. Tanaka sat alone, his hands shackled to the table. They are in the same room but divided by a tinted window. When the door creaked open, a stern-looking interrogator entered. To their surprise, there’s no emotion in Tanak’s eyes. He’s not afraid of this man. It was as if he was prepared for this.

I became vocal. December 7, 2006 I have had a very long dream. It's episodic, which started off with Kuya Tantan: First. In a canteen, I could see Kuya Tantan working in a happy and fast way. He was a probe, I mean, a trainee. He's not fit to the position but the owner wants him to try to convince them. While, he was washing or cleansing the chopped cabbages, he was being laughed and mocked by the people around us. Some were employees. Others were customers. Yet, he was still smiling as if he did not hear the mockery and jests to him. Thus, I approached him, asking him if he really likes what he is doing. He just smiled.

Sa kadahilanang hindi na flexible ang mga muscle ng mukhang niyon. Pumikit ang Don. Hindi niya gustong makita ang nakapanghihilakbot na mukha, na dating napakaganda at napakakinis. Wala na ang mahahaba, maiitim, natural na pilik na binagayan ang mga mapupungay na mga matang umaakit sa matitingnan. Wala na ang matangos, magandang hugis na ilong, butas na lamang ang naroon.

Sinabi nang nag-aalangan ng babae, “Ayokong pumunta sa Tokyo! Gusto ko ito! Kailangan mong maniwala sa tadhana kapag bibili ka ng isang bag! Kapag nakasalubong mo ito, dapat kunin mo ang pagkakataon na sunggaban ito. Kung hindi, hindi mo na ulit ito mabibili!” Sumagot nang walang magawa si Tanaka, “May nakakapagod na gawain ako sa mga balikat ko. Ayon sa kung paano dapat nangyari ang mga bagay, hindi dapat kita isasama. Nilabag ko na ang mga tuntunin nang sinama kita dito. Kung bibili ka pa ng ganito kamahal na bagay, mahihirapan ako nang sobra na ipaliwanag ito sa chairman!”

Takot ko na lang talaga sa matanda. And speaking of him, mabuti na lang talaga at wala dito si Ojiisan. May pinuntahan sa labas, at sa gabi na raw ang balik. Thank you, Lord. Nakakaubos din kasi ng braincell kapag nag-uusap kami. Japanese kung Japanese. Naa-out of stock ang limited edition kong Japanese. Isa pa, malaya akong magpagulong-gulong dito sa sofa. Iyon nga lang at halos magpakain na ako sa sofa sa sobrang pagkabagot.

Wala na nga siyang magawa kundi ang sumama na ganito ang hitsura. Natatawang nagyuko ng ulo si Kiana. Natatawa siya sa hitsura ng ginang at paniwalang paniwala na siya ang nababaliw. Talagang matibay ang fighting spirit nito sa gamot at hindi pa nasisira ang pundasyon ng katinuan ng isipan. Pero alam niyang kaunting pangguguyo sa isipan nito ay bibigay na. "Saan tayo pupunta?" tanong ni Tanya nang mapansin na parang hindi papuntang mall o pasyalan ang tinatahak nilang daan.

At patuloy rin ang pagpipilit ni Cassandra kay Kenji na tuluyan na lamng na kalimutan si Reiko at ituon na lamang niya ang atensyon niya kay Ica at sa kanilang magiging anak. And ever since that day that Reiko left, Kenji was never the same again. Para na lamang siya na naging robot at tuluyan nang nawalan ng buhay. He doesn't seem to have the drive anymore, and he is merely doing everything as a means of fulfilling his responsibility. He is alive, but he isn't truly living in all its essence.

Hindi rin naman ako puwede umalis dahil kailangan ko rin pagsilbihan ang lalaking ito. “I am Yohan Tanaka. I’m a billionaire and and I owned lots of restaurants and hotels,” panimula niya. Umawang ang labi ko. “I am still young and I think hindi nalalayo ang edad nating dalawa. You know, I am not really into serious relationship and I must admit that I am sexually attractive on you right now.” May inilagay siya na golden card sa lamesa at naibaba ko ang tingin ko roon. “If you will change your mind, you can call me anytime. For now, sit and have lunch with me.”