Novel & Cerita The Miracle Worker

Tahimik na sumingit si Alice palayo sa mga tao at mabilis na tumakbo patungo sa washroom sa likod. Agad siyang pumasok sa isang cubicle at binuksan ang malaking itim na duffel bag na dala niya. Isa-isa niyang inilabas ang mga gamit, prosthetics, wig, makeup kit, at walang pag-aatubiling nagsimulang mag-ayos ng sarili. Sanay na sanay ang mga galaw niya, parang isang beteranang aktres na kayang isuot ang kahit anong mukha anumang oras.

Dahil kung hindi dahil kay Miracle ay wala pa siguro ako ngayon dito sa Pilipinas. “Baby, ikaw talaga. Bakit mo naman sinabi kay daddy mo na suitor ko ‘yun?” Tanong niya sa anak namin. “Kasi po, gusto ko na siyang umuwi. Miss ko na po sobra si daddy.” cute na sagot ni Miracle sa mommy niya. “Pero next time ay ‘wag mo ng gagawin ‘yun ha. Paano kung nasa isang importanteng trabaho si daddy mo?”

Pero ngayon ay sanay na ako. “Nasa kwarto na niya malamang at naliligo. Kapag umalis na ang kuya mo para magtrabaho ay naglalaro siya saglit bago maligo. Minsan kasi ay nakakatulog siya ng mga bandang alas dyes.” “Tulog din si Miracle kaya nagawa kong umalis.” “Ano nga pala at napadalaw ka?” tanong ko. “Syempre para yayain ka.”

Sa simpleng papuri ng matanda, ramdam niya ang malaking gantimpala sa hirap at pagod ng kanyang trabaho—parang kahit maliit, napapahalagahan ang kanyang pagsisikap. Napabuntong-hininga ang matanda nang mapansin ang tigas at prinsipyo ni Mira, at binalik ang pera sa wallet. “Okay fine, but…” mahina niyang sambit, at agad pumunta sa maleta nito. Binuksan niya iyon, at inilabas ang ilang balot ng chocolate. Nanlaki ang mga mata ni Mira sa tuwa, at pilit niyang pinigil ang pagtili.

It's a punishment that I need to endure. Oo punishment, dahil kailangan kong maging personal na alalay ni Miracle. Yes personal na alalay dahil hindi trabaho ng isang nurse ang magbitbit ng bag niya at taga-payong sa kanya kapag may 'community outreach' kuno siya.

“Ikaw na bata ka kay arte mo, hindi ka naman maganda! Aba hindi pwede ang isnabera dito sa rancho, kailangan matuto kang makisama sa mga taong narito.” Nakangusong yumuko siya. As if may pakialam siya. Kung hindi dahil sa libreng matutuluyan ay nunka na pumayag siya na magpa alila sa tito ng kaibigan niya. At lalong never siyang makikipag-shake hands sa mga tao dito na mukhang marurungis at hindi naliligo. At lalong hindi siya magtitiis sa mabahong kulungan na ito. Siya si Miracle Quinn, mas sanay na pinagsisilbihan ng lahat at nakakatanggap ng special treatment sa mga taong nakapalibot sa kanila.

"So, ipagpaliban muna natin ang movie marathon." "I don't actually mind, Mira," nakangiti kong sabi sa kanya. "It is good to know that you finally choose something over your work at my shop." Aba'y, napaka-workaholic talaga nitong si Miracle at talagang hindi yata alam ang salitang pahinga. Kaya masayang malaman na kaya niyang isantabi ang kanyang trabaho para sa kanyang kapatid.

Hindi ito ang pangarap kong trabaho, pero ito lang ang nagbigay sa akin ng mabilisang kita upang mabuhay sa magulong lungsod. Ginamit ko ang pangalang "Mira"—isang katauhang malayo kay Zamara Lopez. Ang babaeng lumalabas sa entablado gabi-gabi ay hindi ang dating inosenteng anak ng magsasaka. Si Mira ay malakas, mapang-akit, at may misteryong hindi dapat sinisilip ng sinuman. Alam kong hindi ako matutunton ni Davis. Wala siyang ideya kung saan ako nagpunta, at sigurado akong hindi niya ako mahahanap sa mundong ginagalawan ko ngayon.

"Congratulations, Liya. You are now totally healed. Magaling ka na, all the results are now cleared." Paulit-ulit kong naririnig ang sinabi niya. Humagulgol ako, hindi ko akalain na gagaling na ako. Sa loob ng dalawang buwan ko dito sa Amerika ay kaagad na nawala ang sakit ko. Another miracle, another miracle baby. Mahal na mahal ako ng panginoon dahil dininig niya ang aking panalangin. "Totoo ba ang sinasabi mo? Hindi ka ba nagkakamali?" Sunod-sunod na tanong ko sa kanya.

But before I could speak, Anzel put me behind him. “She is just my secretary, stop accusing someone like that, Miracle. Tsk. Matanda ka na pero hindi ka pa rin nagbabago.“ “Oh.” Ngumiwi ang babae. “I’m sorry okay. Malay ko ba na nagpalit ka na pala ng secretary mo. She is so beautiful and young. Kahit sino ay iisipin na hindi mo siya secretary lang.” bumaling ito sa akin. “Hi there, beautiful. Ako nga pala si Miracle, kapatid ng boss mo. I’m sure kilala mo na ako.”