The Speaker Generates An Idea Mga Nobela at Kwento

tiningnan ko ang bawat pag galaw nya nang may kapain sya sa loob nang bulsa nya. "i already have a plan for this. kung saan ko gagawin, kung ano ang sasabihin ko, kung ano ang mga gagawin ko, kung anong araw. kung anong oras. but damn. this is so unexpected. i really have a plan. nasa utak ko na kung paano ko gagawin. but i didn't know that i am this impatient" aniya bago ilabas ang maliit na bagay na kinapa nya sa kanyang bulsa.

Tumigil siya sa paglalakad at ngumiti habang iniisip kung gaano kasaya si Alex sa bagong simula nito. Habang nakatingin siya sa paligid, bigla siyang nakaisip ng ideya. Isa itong plano na alam niyang siguradong ikatutuwa ng dalaga. Tumikhim siya, na parang pinipigilan ang sariling excitement.

Gusto kong maging convincing pero ’yong panginginig sa hinga ko, ’yon ang bumisto sa’kin. “Nothing… just—biglaan lang.” Pilit kong ngumiti, pero ramdam ko ang kislot ng takot sa gilid ng mga mata ko. “I remembered something about my thesis lang talaga. Mas magiging maganda ang kalalabasan kung mailalagay ko yung idea na pumasok sa isip ko ngayon.”

Muli ay nagsalita ito patungkol sa anumang sinasabi ng isang tinig mula sa kanyang isipan. "Sabi niya, pinilit niyang kausapin ka sa isipan mo pero hindi niya magawa. Wika pa niya, isang kakaibang nilalang ka rin katulad niya," "Isa akong bampira," aking sinabi sa lobo. "Isa ring sumpa ito sa akin kagaya ng sumpa sa inyo"

She acted by zipping her mouth but her eyes were still teasing me. Umiling ako at ipinagpatuloy ang paghihiwa ng ham. Ano ang sinasabi niya? Tsk. She's at it again. Imagining things. Iba talaga mag-isip ang kapatid kong 'to. Lahat na lang may malisya. “Wala akong alam sa sinasabi mo,” sabi ko. “Kung ano man ang iniisip mo, tigilan mo 'yan, Gi. Walang anuman na ibig sabihin ang nakita mo.”

Kailangan niyang gumawa ng isang bagay. Habang naglalakad siya ay pinapagana niya ang kanyang isip kung ano ang gagawin niya hanggang sa wakas ay nagkaroon siya ng ideya at pagkatapos ay matamis na napangiti habang papalayo mula doon.

Pero saka na lamang niya aalamin, sa ngayon ay ang problema sa harap niya ang dapat masolusyunan. Patuloy pa rin kasing nagkakagulo kaya tumayo na siya sa kinauupuan at naglakad sa harap kung nasaan ang podium speaker. In-on ang microphone at tinapik-tapik upang lumikha ng tunog na nagpatigil sa kumosyon na nangyayari. "Pwede na ba akong magsalita?" ani Rolan. "Sa tingin ko'y dapat muna nating ipagpaliban ang--"

I swallowed hard. My eyes widened at wala na akong maapuhap na isasagot. Inisip ko nalang na nagbibiro lang siya dahil ayaw kong dumagdag pa ang salita niyang iyon sa kaguluhan ng aking utak. "Uhmmm may speaker ka ba? Mukhang malayo layo pa naman ang biyahe natin kaya mas maganda siguro kong magsoundtrip tayo." Suhestiyon ko para makaiwas sa ganoong usapan.

tanong ni Sophia, halos pabulong. "Then sabay tayong tatalon," sagot niya, may malumanay na ngiti sa labi. Nangiti si Sophia, kahit ramdam pa rin ang kaba. "Hayaan mong mag-isip muna ako, ha?" "Siyempre," sagot niya. "Walang pressure. Basta tandaan mo, nandito lang ako para sa inyo." Habang nagpapatuloy ang pag-uusap nila, unti-unting nabubuo ang ideya sa isip ni Sophia—ang posibilidad ng bagong simula, ng panibagong “kami.”

Third Person POV "DUTY CALLS," aniya sa sarili. Gusto man niyang manatili sa tabi ng kanyang asawa, kailangan niyang umalis sandali. Kanina pa siya nakatingin at nakikinig sa speaker, ngunit wala talagang pumapasok sa kanyang utak. Kahit anong focus niya, palaging lumilipad ang kanyang isipan sa mga naganap noong nakaraang mga araw. Ang mga eksena'y nagdudulot ng init sa kanyang katawan. Kahit tangkain niyang itakwil, lumalabas pa rin ang pagka-miss niya sa kanyang asawa. Parang gusto na niyang umuwi at yakapin ito magdamag. Kaya naman, inilabas niya ang kanyang telepono sa bulsa at nagsimulang mag-type ng mensahe.