روايات وقصص ضمن The Speaker Generates An Idea

Isang malaking kabaliwan ang naisip niya! "Anong what? It is a great idea, duh?" Saad niya at lalo pa niyang ipinakita na na-e-excite siya. Para bang may nabubuo ng mga kalokohan na senaryo sa utak niya at napapalakpak pa siya. Lalo akong nabahala dahil hindi "great idea" 'yon. Parang sinabi niya na kailangan ko iaalay kay satanas ang kaluluwa ko. Hindi ko nagustuhan ang naisip niya. That's madness!

I would rather use my voice without any materials to use in composing my speech. "Actually, may hinanda po ako ditong words to express sana sa inyo ngunit mas maganda pa siguro kung idaan ko ito sa aking puso so..." I closed my lip for a while at pinatay ko iyong phone ko. I sighed while thinking what to say at first, "gaya ng sabi ko kanina, nais ko pong ilahad din sa inyo kung gaano rin kami naapektuhan sa nangyari sa inyo."

"Don't worry dahil mukhang hindi naman nito napansin ang sinabi mo. Sa akin lang naman yata nakapokus ang atensiyon ng lalaking iyon." Bigla akong may naisip na ideya para malaman kung totoo ang aking hinala at para mahuli namin ang lalaki. Agad kong chinat si Raven at sinabi ang ideya na naisip ko. Sa umpisa ay ayaw niya dahil masyadong mapanganib ang naisip kong ideya ngunit sa huli ay wala siyang nagawa kundi sundin ang gusto ko.

Hinintay ko na sumagot sila, they are just looking at me. Hindi ko tuloy alam kung mukha akong tanga doon sa sinabi ko o baka hindi nila maintindihan ‘yung sinabi ko. “I’m sorry, I know my ideas are a bit cliche…–” Napatigil ako sa pagsasalita nang bigla silang pumalakpak. I was overwhelmed kaya hindi ako nakapag react kaagad.

’’Aniyang ipinapahayag ang totoong nararamdaman ng mga sandaling iyon. ‘’Dati, tulad nyo mga dear graduates nang nakaupo ako sa isa sa mga upuan na yan. Nakikinig lang din ako sa guest speaker na nagsasalita dito sa stage. Habang nakikinig ako lumalakbay ang isip ko na nangangarap. Ini-imagined ko na ako ang nagsasalita sa stage. Sinasabi ang lahat ng mga napagdaanan ko sa buhay, kung paano ako naging matatag sa mga unos na dumating sa buhay ko, kung paano ako lumaban sa bawat pagsubok at nagpumilit na makatayo kahit na gumagapang na. Ang tanging inspirasyon ko lang ay ang aking mga magulang at mga kapatid. Sila lang ang nagbibigay sa akin ng lakas at yon ang aking sandata para patuloy na lu

“Kasi maganda ‘yung idea mo.” “Tapos?” “Tapos ikaw naman ang may hawak.” Nagulat ako. “Ako?” “Oo.” Itinuro niya ako. Ikaw. Ikaw nag-isip. Ikaw nagplano. Ikaw pumili ng concept. Ikaw pumili ng production. Ikaw bahala.” “Okay, sabi mo ‘yan, ha! Salamat, good night na rin!” sabi ko, sabay kuha ulit ng saklay ko.

Namumula ang mukha, nanginginig ang kamay, tila nilalamon ng sariling pagkapahiya. Ang mga salita ni Richard ay pumipitik sa kanyang isip gaya ng latigong di mo matakasan: "Aralin mo muna." "Gumawa ka ng sarili." May katuturan ang lahat. Hindi siya umabot sa taas dahil sa sariling galing. Kundi sa kakayahan niyang manggaya, magnakaw ng idea, at umasa sa ibang utak. Sa madaling salita…

sigaw niya. Parang tuluyan nang bumigay ang emosyon niya. “Bakit parang lahat kayo alam kung sino ako pero ako mismo hindi?!” At doon biglang tumahimik ang speaker. Tahimik. Masyadong tahimik. Hanggang sa bumalik ang boses. Mas malamig. Mas mabigat. “Because your body remembers things that should have died fifteen years ago.” Nanlamig siya.

Nanginginig ang tuhod niya habang nakaupo sa malamig na tiles. “Sh*t… Why now?” bulong niya, halos maiyak. Pero habang tumatagal ang tahimik na pag-iyak niya, may sumagi sa isip niyang isang idea. Isang delikadong idea. Pero ito lang ang paraan niya para makawala sa impiyerno. Dahan-dahan nawala ang luha niya. Napuno ng determinasyon. “If I use this baby… I can escape,” bulong niya sa sarili.

Marunong naman akong tumanggap ng pagkakamali kaya lang, wala naman siyang sinasabi kung bakit. I am not a mind reader. Hindi ko malalaman ang lahat sa pa-tampo-tampo niyang ganʼyan. Pwede niya namang sabihin saʼkin dahil kahit mahina ang pang-intindi ko, pipilitin kong intindihin. Ayoko lang ng ganito na wala akong ideya sa mga nangyayari at nagdedesisyon siya ng siya lang.