The Speaker Generates An Idea นิยาย & เรื่องราว

bati ko sa kaniya. Hindi niya ako pinansin at dumiretso na lang sa paglakad palayo. Napataas na lang ang kilay ko at napa-iling sabay hakbang na rin para umalis pero kaagad na lang akong napatigil at biglang napalingon sa kaniya. “Aha! I’ve got an idea now…” Kaagad kong binuksan ang sketch pad ko sabay drawing ng pumasok na ideya sa isip ko.

I said and Ate sarcastically, inismiran ako at naupo sa kama ko. “Kailan ka pa naging concern sa kadugo mo, wala ka naman talaga ibang inisip kung hindi sarili mo, kaya kahit alam mo na ako dapat ang mag-aasikaso sa business, nakisawsaw ka. Sasabihin ang idea mo at si Papa ay pumapayag sa mga idea mo–“

Bagaman may negatibo't pagtanggi akong nararamdaman ay hindi ko naman maipagkakailang maganda ang ideyang naisip niya. "Paano naman ako magsisimula kung gano'n?" tanong ko. Napangiti siya lalo dahil sa pagka-interesado ko sa topic na 'to. "Simulan mo munang sanayin ang sarili mo sa kakaibang pamamaraan. Then after no'n, saka na natin isipin kung paano mo naman sisimulan ang pinakaplano. Ano? Game ka ba, insan?"

nakangiting wika ni Stephanie at kinuha ang phone nito at nagsimulang i-video siya. Simpleng ngiti lang ang tugon niya rito. "You can do it—I know you can do it, Vee. Just think of something that inspires and motivates you everyday," makahulugang sabi naman ni Sally sa kanya. Sinulyapan niya lang ito at saka kinuha ang lapis para i-lay out ang nasa isip niyang imahe. Kailangan pa ba niyang mag-isip kung ano ang iguguhit niya? Kanina habang binabasa niya ang prompt na iyon ay iisang senaryo lang ang nasa isip niya at biglang gumitaw sa isipan niya ang alaalang iyon na hinding-hindi niya makakalimutan.

sabi niya sa sarili. Habang nagsimula siyang maghanda para sa kanyang araw, naisip niyang ipaalam kay Nikolo ang kanyang mga bagong ideya. Nag-draft siya ng email na naglalarawan ng mga workshop at mentorship program, nag-aalok ng mga detalye at posibleng petsa. “Siguradong matutuwa si Nikolo sa mga ideyang ito,” sabi niya sa sarili.

One didn't talk, maybe he is giving me time to think and not giving another questions in my mind again. Gano'n kasi ako eh, once na may magsabi sa akin ng opinion nila o kaya magsabi sa akin ng mga rason nila, agad na tumatakbo ang utak ko. Agad iyong bumubuo ng kung ano anong tanong na hindi ko kayang masagot ng ganon ganon lang. That's why I always prepare to keep everything in my mind and find answers by myself. Minsan nagsasabi na ako kung sakaling kailangan ko na talaga.

Napalitan ng interes ang dating walang gana niyang aura. Hindi ko napigilan ang bahagyang pag-angat ng sulok ng labi ko. Ang dali niyang basahin. Ang dali niyang pasayahin. At marahil dahil doon, may kung anong pumasok sa isip ko—isang ideyang hindi ko rin inaasahang gagawin ko. Nang abutin niya ang pagkain, agad kong tinapik ang kamay niya.

I'm not really talented at all. Napasubo tuloy ako ng daliri sa bibig habang nag-iisip ng possible stunts na pasok sa banga ng audiences. Not longer than a minute, my index finger automatically released from my mouth as something crossed on my mind. "This will do."

“I see.” Pareho kaming natahimik pagkatapos nun. Habang tumatagal ay palala ng palala ang tensiyon na nararamdaman ko. Halos mabingi na ako sa lakas ng kabog ng dibdib ko. Huminga ako ng malalim. Sinubukan ko na mag-isip ng kung ano ang pwede kong sabihin pero hindi ako makapag-isip ng matino. Talk Marie! Kaya mo iyan! You can do this!

Jelly Maingay at dumadagundong ang speaker sa bar ng makarating kami, pakiramdam ko ay pati ang dibdib ko sumasabay sa dagundong ng speaker Madami ang mga taong naroon at may kaniya kaniyang pwesto ang iba Nasa likuran ko si Anton yakap yakap ang bewang ko Ayaw niyang sa likuran ako dahil baka mawala daw ako, isa pa kapag nasa likuran ko siya makikita agad ng mga tao na may kasama ako dahil mas matangkad si Anton