روايات وقصص ضمن The Speaker Generates An Idea

Ako pa tuloy itong nagmukhang tanga kahit na wala akong ideya na sila pala ang tunay na namamalakad ng kompanyang pangarap ko lang no'n. Buong Speech ni Yvren ay wala akong naiintindihan. Nanatiling nakayuko ang ulo ko sa sahig. Tumango-tango kunwari interesado pero paraan ko lang iyon upang hindi magmukhang kahiya-hiya.

Hindi ito ordinaryong proyekto; ito’y parang bagay na hinubog mula sa hinaharap. “What’s this?” tanong ko, hindi maitago ang saya at pagkamangha. “It’s a speaker,” paliwanag niya agad, nakangiti. “But not just any speaker. I built a resonating chamber inside the crystal lattice. The way sound travels through crystal is different—it bends, refracts, and amplifies the waves, making the sound richer and more immersive. Think of how light scatters through a prism. I applied the same principle to sound.”

ang problema sa kanyang ngayon? Ang kanyang utak ay tumatakbo, nagbabato ng hindi mabilang na mga ideya sa kanya. Mayroon siya bagay na hindi mahinto sa tamang oras. Ang ideya na iyon ay tinusok siya hanggang magdugo siya! Ang kanyang sarili ideya ay kinagat siya… na para bang ang kanyang buong buhay ay isang malaking biro!

bulong nya at kinagat ang pangibabang labi ko. Naglulumitaw pa ang aking isip dahil sa nararamdaman kaya hindi ko agad naintindihan ang kanyang sinabi. "I have an idea, bambina." "I-Idea?" "Hmm.." Bigla n'yang dinilaan ang labi ko at hinalikan. "Can you sit on that chair and spread wide your legs?" Tinuro nya ang bangko.

Kapag nagiging 'Honest' siya hindi niya naririnig yung respond ng kausap niya kase busy siya at hindi niya pinagtutuunan ng pansin yung sasabihin ng kausap. "Paano na 'yan? Wala na tayong makakain. Nagugutom na ako." wika ko sabay hawak sa tiyan kong kumulo na. "I have an idea!" Sabi bigla ni Shantal na parang may lightbulb na pumasok sa utak niya. "Ano?" Tanong naman ni Lyre na nag-aantay magcutics ***

“Ngayon pa nga lang kayo nagkausap-usap pero mas may tiwala ka na sa dalawang ‘yon?” “Wala naman ‘yon sa tiwala. Ang akin lang, mas maraming utak para mag-isip ay mas maganda. Mas maraming idea.” Nagsimula na akong lumabas ng room habang nakasunod lang siya sa ‘kin.

May himig ng panunuya ang tinig niya. Pinili kong tumahimik at hinayaan siyang isipin at sabihin ang gusto niya, tutal kami lang naman ang magkaharap ngayon. The more I interrupt here, the more she’s going to voice her thoughts. Ang ingay pa naman. Parang latang walang laman.

Pagkatapos ay umalis siya sa opisina, dala ang kanyang mga ideya ngunit walang tiwala sa sarili. Makalipas ang ilang araw, habang nag-aaral siya ng kanilang presentasyon, naisipan niyang gumawa ng visual aids na maaaring makatulong kay Ezekiel na maunawaan ang kanyang mga ideya. “Baka ito ang maging tulay upang makuha ang kanyang atensyon,” sabi niya sa sarili.

"Ano?" "I'm sorry, okay? I'm sorry I just don't like your idea. That's insane.", walang gatol nyang wika. I faced my door once again at inalis ang kamay nya saka mabilis na binuksan ang pinto, ramdam ko ang pag-sunod nya.

Mabuti na lamang at parang may bombilyang kaagad na umilaw sa kaloob-looban ng left brain hemisphere niya. “As much as I want to share all about Japanese words, but aren't we going to share about our ideas?” pilit niyang depensa bagama’t alam niya namang wala rin siyang maibabahagi. Pero mas maigi na rin, dahil sa tingin niya naman ay si blandina lang ang magmomonopolya ng usapan. Umismid ang dalaga ngunit ang kaninang wala pang imik na si Jack ay parang may ibang ideya. Parang may kakaibang kislap na ang mga mata nito.