The Suns Heartbeat の小説・ストーリー

Our motion, heart beats, and everything is in sync. This is what I want to find out, his great effect on me. He's making iny heartbeat irregular, he's making me worried. More of it, he's making me scared

“At may balita siya na alam kung ikakagulat mo. He's a day walker. Nakita ni kuya na paglabas niya ng kanilang bahay ay tumayo siya sa ilalim ng mataas na sikat ng araw and didn't get burn. Now I understand why my mother said he's special.” Natuwa si Selena nang marinig ang balitang ito. Kung ang advantages ng pananatili ng puso nito na normal para magkaroon pa rin ito ng normal na buhay ay masaya siya. Dahil isa sa kinatatakutan niya ay ang tuluyang mabuhay ito sa kadiliman katulad nila. “That's great! That's great!” paulit-ulit na usal niya habang tumatango. “He doesn't have to fear the sun when going out.”

They were so productive this early while Sapphire look very mess in her bed. "I told you, Sweety. Sometimes try to watch the rising Sun, go to the balcony or kahit sa rooftop at doon mo abangan ang pagsikat nito. I promise, it's worth the wait." Her Dad used to talk to her about the rising Sun, palagi nitong sinasabi na relaxing ang panonood dito at dapat ay abangan ni Sapphire palagi iyon. Unfortunately, his daughter isn't an early bird. Kasama ng masiglang tinig ng kaniyang Daddy sa araw na iyon ay ang maganda nitong balita tungkol sa nalalapit nilang pag-alis ng kaniyang Mommy para sa heart transplant nito na mangyayari sa America.

Chapter 31 - Heart NAGULAT si Heart nang biglang bumukas ang pintuan habang kinukunan siya ng dugo. Alas syete na ng umaga at hindi pa siya kumakain. Bumaba si Manang Siony para bumili raw ng mainit na sabaw sa kainan, malapit sa ospital. "Good morning, Puso!" Sabay-sabay na bati ng mga kaibigan niya sa kanya.

Naghihintay. Kasabay ng paglaho ng kaniyang pag-asa ay ang pagbagsak ng ulan buhat sa madilim na kalangitan. Kasunod niyon ay ang pagpatak ng luha sa kaniyang mga mata. "Bessy..." Unti-unting iminulat ni Sunshine ang kaniyang mga mata at gayon na lang ang pagkasilaw niya dahil sa liwanag na nagmumula sa ilaw. Kumurap-kurap siya upang sanayin ang paningin sa liwanag.

Bale ang init, kahit ang ulan, hindi na pinalampas ni Sunshine ang pagbisita sa libingan na ito mula noong tatlong araw na ang nakalipas, matapos ang operasyon ng heart transplant sa ospital. Sa payong ni Mr Jun, ang driver, dahan-dahang binuksan ni Sunshine ang kanyang sunglasses. Ipinapakita ang sakit sa likod ng kanyang maganda at malungkot na mga mata. Kitang-kita ang dark circles sa kanyang dalawang eyeballs na mukhang namamaga. Naka-squat sa gilid ng puntod, marahang hinaplos ni Sunshine ang lapida na may nakalagay na pangalan.

tanong pa nito. Tumango ako at muling tumakbo habang hawak pa rin ang pulsuhan ni Heart. "Ayon, may kubo!" turo ni Heart sa isang kubo sa gitna ng kakahuyan. Dali-dali kaming lumapit doon. Malakas na ang kulog at hangin, tanda ng nalalapit na pagpatak ng ulan. Halos sabay kaming tatlong napabuntong-hininga nang marating ang kubo. Pare-pareho kaming habol ang hininga.

"Clara, lalaki siya. Isang maliit na bersyon ko." "O baka maliit na bersyon ko," biro ko, pero nararamdaman ko rin ang saya sa loob ko. "Everything looks normal. Ang heartbeat ay 145 beats per minute. Very healthy," sabi ni Doc habang pinapatunog ang heartbeat ni baby. Thump-thump, thump-thump, thump-thump. Ang tunog na 'yun ay pumuno sa buong kwarto. Doon ko naramdaman ang tunay na bigat ng responsibilidad. Ito na 'yun. Ang bunga ng lahat ng sakit at saya namin ni Sebastian.

Isa pa ay ngayon ang nakatakdang operasyon ni Sunshine. Si Sunshine ay may sakit sa puso. Kinailangan ng heart transplant kaya ganoon na lang kalaking pera ang kailangan. Hindi pa kasali ang bayad sa kwarto, ang bayad sa doktor, at mga gamot na kailangang bilhin sa labas ng hospital. Kaya para kay Evie ay hulog ng langit si Amora sa kanya. Kung hindi ito bigla na lang sumulpot sa harapan niya, marahil ay nag-aagaw-buhay na si Sunshine ngayon.

nanginginig kong bulong sa tabi ng kanyang maliit na mukha habang patuloy kong itinutulak ang kanyang sternum nang may maingat ngunit marahas na lakas. Nanghina si Lucas sa kabilang bahagi ng kama habang pinapanood ang aking ginagawa, ang tindi ng emosyon sa loob ng VIP suite ay umabot sa sukdulan nang biglang magkaroon ng mahabang tunog ang monitor bago ito biglang lumikha ng isang pamilyar na beep pattern, ang linya sa screen ay dahan-dahang gumalaw pataas at pababa na nagpapakita ng pagbabalik ng sinus rhythm ng bata.