Romans & histoires The Suns Heartbeat

"My earth feels like it's stopped turning And my sun feels like it's stopped burning." I remember him telling me na ako na ang magiging buhay nito ngunit kay dali lamang nitong binitiwan ang tulad ko. 'Yung mundo ko ay ibinigay ko rito ngunit nang bitiwan nito ako ay tila nahirapan akong paikutin iyon nang hindi na ito ang rason. "Have you ever seen the sun after the heartbreak?

Sabay kaming naalarma ng tumunog ang aparato na nagkokonekta sa heart rate ni Sunny. "Doc!" "Her heart rate is getting slower!" Kaagad na pinindot ni Doc ang alarm button at agad nagsipasukan ang mga Nurse at ibang doctor. "Storm! What happened?!" Gulat na tanong ni Mama. Agad niyang kinuha sakin si Daino na ngayon ay nagsimula nang umiyak. "Storm!" Nakatingin lang ako kay Sunny na ngayon ay pinipilit na magising siya at bumalik muli ang tibok ng kaniyang puso. Sun. Please.. don't give up just yet.

Sebastian’s POV I don’t think about women after they leave a room. That’s a rule. One of the many that keeps me alive. Attachment clouds judgment, and judgment is everything in my world. Yet the next morning before my first meeting, before my first cup of coffee, Isla Carter was already on my screen. Not by accident. “Boss,” Matteo said, placing the tablet on my desk. “Ito na yung daily reports.” I skimmed through shipments, accounts, and territory movements. Everything was running smoothly.

Ramdam ko rin ang paglakas ng pintig ng aking puso sa mga sandaling iyon. Biglang parang huminto ang mundo ko at ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas na pagpintig ng aking puso. Napapalunok ako at ang traydor kong mata ay dumako na talaga rito. "Alex,” napabuntong-hininga muna ako ng malalim. "I am going back to work, starting today." wika ko rito. Hindi iyon tonong nagpapaalam ako sa kanya, but I sound like I insist on what I say.

Pipiliin mong maging isang patay ang pakiramdam para hindi mo maramdaman ang sakit na bumabalot sa iyong puso. Tumayo ako at lumapit kina Jordan at Rex. Hindi ako umimik at niyakap siyang nakatalikod. Maybe a warm hug can help him ease the pain kahit sandali lang! Hindi ko napigilan ang pagpatak ng aking luha habang nakayakap sa kanya. Mahirap huminga, nakakasakal sa sakit. Makadungaw palang ako sa mga bata dinudurog ang puso ko sa kanilang sinapit. Ilang buwan palang nilang nasilayan ang mundo pero tinapos na ng Diyos ang kanilang buhay. Anu ang plano ng Diyos sa buhay ni Rex?

He loves me more and more. Lexus is like my heart, kapag inilayo sa akin, pakiramdam ko ay katapusan ko na. Iyong pakiramdam na pinipigilan kang huminga, unti-unti kang tinatapos at binabawian ng buhay. Hindi ko lubos na maintindihan ang sarili ko, lalo na ang puso ko kung bakit kailangan kong maramdaman ang bagay na iyon para sa kanya. Kahit anong pigil ng isip ko, ayaw pa ring magpatalo at magpadikta ng puso ko sa kung ano ang dapat na maramdaman. My mind always reminds me that this is absurd, a sin, a forbidden. This is all wrong. But my heart beats like it was telling me otherwise.

Ngayon, habang inaayos ko ang togang isusuot nila bukas, may nararamdaman akong kirot sa puso ko. "Ma'am, are you okay?" tanong sa akin ni Sabrina. Kanina pa pala nila ako pinagmamasdan. "Okay lang naman," sabi ko. "Sigurado kayo Ma'am?" tanong ni Mabel. Tumango lang ako at bahagyang ngumiti. Pilit kong itinago ang mabigat na damdaming unti-unting bumabalot sa puso ko.

Mahirap isatinig ang tunay na nilalaman ng puso at damdamin niya para sa dalaga. “Why ask?” tanong na lamang niya habang nakatutok ang mga mata sa malawak na solar ng mansiyon. Nahagip ng kanyang paningin ang imahe ng nakangiting si Jane. Karga-karga nito ang sanggol niyang pamangkin. Napaka-cute nitong tingnan. Hindi niya tuloy naiwasang mag-imagine na ang karga nito ay ang anak nila. He knew that someday, Jane would have a child of her own na aalagaan nito. How he wished na siya ang ama ng mga magiging anak nito.

The sunlight hit my face as I walk outside the airplane. It's 2 pm, kaya hindi na ko nagtaka kung bakit sobrang sikat ang araw. Hindi lang siguro ako nasanay dahil ilang taon din akong hindi nakabalik dito. I sigh when I saw a families, friends or lovers waiting for their person who will come back to them. Napailing-iling na lang ako sa nakita ko. Hindi na dapat ako magtaka kung bakit walang naghihintay sakin.

Ang bawat pintig ng puso ni Javi ay tila isang malakas na batingaw na umaalingawngaw sa buong Rose Core. Hindi ito ang normal na ritmo ng buhay; ito ay ang mekanikal at malamig na tunog ng isang countdown patungo sa kaniyang sariling pagkagunaw. Ang lila na liwanag na nagmumula sa kaniyang dibdib ay tila isang gutom na hayop na dahan-dahang kinakain ang kaniyang pagkatao.