Novel & Cerita The Time Has Come

I gritted my teeth when I saw few minutes left and the news will be all over social medias. Kating-kati na 'kong umalis at tapusin na ang diskusyon. Time is running and I need to go to Amorah now. She needs to hear what I'm going to say bago maunahan ng pekeng balita kaya kailangan ko na itong madaliin sa kahit ano'ng paraan!

Just tell me where you are so I can finally f*ck your jealous sweet little mouth! TO ADAM: Not a chance, Meadows. Track me down on your own before the clock strikes twelve. If you manage to find me, I'll let you f*ck my sweet little mouth. FROM ADAM: Oh, you doubt I can? Just imagine how stunning you'll look with my c*ck in your mouth, baby. TO ADAM: I get it—time's ticking! Good luck, Meadows. May the odds be ever in your favor!

“Gideon?” Lumambot lalo ang mukha ni Gideon. “Sorry. Nagising ba kita?” Umiling si Yvee habang pilit na inuunat ang sarili. “Anong oras na?” “It’s midnight,” sagot ni Gideon at masuyong hinawakan ang mukha ni Yvee. Biglang napaangat si Yvee nang tuluya siyang magising. “Nakauwi ka na pala…”

“May mga sugat na kailangan munang gumaling bago harapin.” “Pero kailan po?” Ang tanong ay nagmula kay Raine. Simple. Ngunit tumama nang malalim. “Pitong taon na, Aunt Mara.” Napayuko siya. “Kailan magiging tamang oras?” Walang sagot si Mara. Dahil wala siyang maibibigay na sagot. Dahil kahit siya… hindi niya alam kung kailan magiging handa si Venice.

May nakatutok na kaagad na baril sa mga ulo nila. Pagkatapos kong mabasa ang announcement ni Lion ay agad akong naghanda. Sinabi ko kay Callum na pupunta ako. In the world we live in, there is no chosen time because there is also no chosen time for how long we will live or when we will die. Every second is precious to us, so we don’t waste any fucking single moments. Pagkalabas ko ng kwarto ko ay nadako ang paningin ko sa kwarto ni Sloan. I was still undecided whether to enter her room or not, but I chose the former.

narinig ko siyang tumawa ng mahina. “Advice ko na lang sayo na tawagan mo na ngayon pa lang. Time is gold Attorney, of all people alam mo na hindi natin hawak ang oras natin.” She said before returning to her table na malapit lang din naman sa akin. She’s right though. Time is gold. Bawat segundo, minuto, o oras ay mahalaga. We wil never know what might come if we act to things late.

RHEA Thirty-six hours. Ngayon, thirty-four na lang. Parang may invisible timer na tumatakbo sa likod ng isip ko habang nakatitig ako sa cascading data sa screen. Hindi na lang ito tungkol sa pagtatago. Hindi na rin tungkol sa survival. Ito na yung moment na kailangan naming umatake. “Model,” sabi ko. > Present. “Simulan na natin.”

Maingat na kinumpirma ni Isabella ang oras, "Linggo ng hapon sa alas dos, tama ba?" "Oo, tungkol sa saklaw ng oras na ito." Mabuti. Sa wakas ay hinintay ni Isabella araw na ito. Sabado ng gabi, iyon ay, ang sampung araw na deadline na napagkasunduan nila ni Clifford na mag-expire. Pumunta si Isabella sa club, at inanyayahan si Clifford na pumunta. Pagdating niya, si Isabella ay nakaupo na sa silid ng ilang sandali.

May bahagyang pag-click sa kabilang linya. “Kaya,” sagot niya sa wakas. “Pero kailangan ko ng eksaktong oras.” “7:12 to 7:18 a.m.” “Specific.” “I am.” Tahimik ulit siya. “Nyx,” sabi niya, mas mababa ang tono. “Hmm?” “Hindi ito bahagi ng mission outline.” “Alam ko.” “Then why?”

agad kong pinindot ang end call. Hindi ko namamalayan na nakangiti na pala ako habang naninigarilyo. Sabi ng ibang shared quotes sa f******k...nagiging totoo ang isang tao pagsapit ng alas dos o alas tres ng madaling araw, pero eleven twenty-five pa lang. Madalas kasi binabase natin lahat ng pangyayari sa oras na dapat sa sarili natin. Nagvibrate ang phone ko at isang pop-up message mula kay Sining ang lumitaw.