Thinking Fast And Slow Novels & Stories

Minsan lang naman kasi ako humawak sa cellphone ko kadalasan ay 'yong tablet at tungkol sa IT lang ang ginagalaw ko. Napahikab pa ako dahil sa boring ng buhay ko. Kung tutuusin ay marami sana akong gagawin ngayon kaso natapos ko kaagad. Nagtataka nga si Claies ba't ang bilis ko raw, napapabilib pa siya.

Para siyang ibang tao—isang taong tila mas nakakatakot dahil sa kaniyang focus. Lumipas ang dalawa, tatlong oras. Ang katahimikan sa pagitan namin ay naging mabigat. Walang nagsasalita, pero ramdam ang kumpetisyon. Kapag nililipat ko ang pahina ng libro ko, parang mas mabilis niyang nililipat ang sa kaniya. Kapag nagsusulat ako nang mabilis, parang dinodoble niya ang bilis niya. Tumayo ako para kumuha ng isa pang reference book sa shelves. Pagbalik ko, nakita kong may maliit na sticky note sa ibabaw ng Criminal Law book ko.

Yun din ang dahilan kung bakit napakabilis nitong matuto kahit wala masyadong paliwanagan. Dahil naman sa ECRS, may ability si Gigi to think clearly and logically. Mabilis niyang na narerecognized ang problema at mabilis niyang naiko-connect sa mga detalye. Kaya rin niyang mag-isip ng smart solution kahit sa mahirap na sitwasyon. Dagdagan pa na may advance Mathematical ability kaya ganun ito kahusay pagdating sa computation.

"H-hindi, ang alin ang yakap? Ang nota niya? O-hindi." Sabay tumawa ng malakas si Nico sa mga sagot ko. "Couz, sa susunod naman inuman lang, hindi naman ako na inform na Fast talk with Nico pala ito." "Mamsh, sabi nila kapag ang tao naguguluhan sa desisyon daanin mo sa mabilisang tanong, dahil kung ano ang kanyang unang sagot malamang 'yan ang unang tinitibok ng kanyang puso dahil mas mabilis damhin ang nasa puso kaysa utak na kailangan mo pa ng oras na pag-iisip."

Wala na iyong nag-iisang taong kasama ko! Kahit hindi ko na alam ang gagawin, pinagbigyan ko pa rin ang sariling huminga nang malalim at bumuwelo sa gagawing pagtakbo nang mabilis. Naka-ready na ako, naka-focus sa hallway na diretso kong tatakbuhin nang walang lingon-lingon nang biglang may sumitsit sa malapit. At talaga namang imbis na mapakalma ako niyon ay kabaliktaran ang nangyari. Mas nauna ang mga paa kong mag-isip kaysa utak ko! Napatakbo ako nang may bilis na hindi ko rin inakalang magagawa ko! This is me, speed!

Baka lalo silang ilayo ni Kenneth oras na pumalpak siya. Naalala na rin niya ang motto nila sa serbisyo noon. ‘SLOW IS SMOOTH, SMOOTH IS FAST’ na nangangahulugang ang pagiging maingat at organisado sa pagtupad ng kanilang misyon ay magdudulot ng mas mabilis na tagumpay kaysa sa pagiging nagmamadali at hindi maingat.

Pero kapag boring or uncomfortable naman, kabaliktaran—ramdam mo bawat segundo kasi aware ka sa oras at parang mabagal ang takbo nito. Kaya in simple terms, parang two sides of the same coin talaga. Yung isa, about attention habang nangyayari yung moment—sobrang focus mo kaya nawawala yung sense of time. Yung isa naman, about memory after the moment—paano binabalik ng utak mo yung experience kaya nagiging "fast" or "slow" siya sa pakiramdam. At dahil diyan, mas nagiging malinaw kung bakit kapag may care ka sa isang bagay, parang ang bilis ng oras na dumadaan.

Tila slow motion ang paraan niya ng paglalakad na kinailangan ko pang hilahin mula sa ilalim ng utak ko ang katinuang tumakas na yata dahil sa pagkalutang na nararamdaman. I have known him to be dramatically attractive already. Pero ewan ko ba at sa mga nakalipas na mga araw unti-unting nagbabago ang tingin ko sa kanya sa hindi malamang dahilan. My heart skip a beat when our eyes met. His eyes so deep that I couldn't seem to fathom what he's really thinking at that moment. Mabilis akong nag-iwas ng tingin at tahimik na kinalma ang sarili. "Let's go have lunch," aniya nang makalapit.

Ang pag-iisip tungkol dito ay nagdulot ng panginginig sa aking gulugod habang nagmamadali akong patungo sa santuwaryo ng fast-food restaurant, umaasa na maiwasan ang anumang hindi gustong atensyon sa daan. Nagmamadali akong bumaba sa pathway, ang bilis ng tibok ng puso ko sa bawat hakbang ko habang paminsan-minsan ay tumitingin ako sa taas, tinitingnan kung papalapit na ba ako sa lugar.

"Ano?! Malalate na tayo!" Dahil sa pagmamadali, halos magkabuhol-buhol ang mga kilos namin. Siya na laging maaga at kalkulado ang bawat galaw ay ngayon ay nagpa-panic na. Wala kaming naging sapat na oras para sa maayos na almusal. Mabilis kaming naligo sa magkahiwalay na banyo, ganoon din sa pagbibihis, pati na sa pagpapatakbo niya ng kaniyang sasakyan.