Thoughts In Tagalog Novels & Stories

I stated while shaking my head repeatedly and tears streaming down my cheeks. --- Terms used: -Rine, dine: same with roon and dito -Ike: Ikaw ay -palusong/pauwi: pabayan -paahon: pauwi na ng bahay

Saad nito sa kanya "Hindi ko na alam, Manong Din. Ang daming pumapasok sa utak ko. Ang dami kong negative thoughts. Ayaw kong mag overthink pero paano kung tama si Mommy? Paano kung bawal talaga kami ni Ythan? Paano kung hindi pala nya ako mahal? Paano kung may mahal pala syang iba? paano na po ako? Sino na ang magiging kakampi ko? Manong Din ayaw ko na pong mag isip ng kung ano ano pero ayaw po tumigil ng utak ko" umiiyak na sumbong nya sa driver nila na naging malapit na rin sa kanya kahit papaano. Hindi naman alam ng driver kung ano ang isasagot sa kanya.

"Because I know that that would be the possibilities!" "Paano mo naman nasabi? Nakita mo na ba ang nangyari? Why don't you relax and think positively? Baby, you know that you are not the only person who's thinking that way. Pati rin iyong mga kalaban mo. Sigurado akong nag-iisip na rin sila, kabado at takot na baka mapahiya pero you have to take a risk. You have to be courageous. Kapag pinagpatuloy mo ang pag-iisip ng ganyan talagang mabibigo ka. Do you want to fail your classmates?" Ngumuso ako. "Syempre, hindi!"

sambit ni Jin. "Manahimik ka!" sambit ko kay Jin nakita ko nabaling ang tingin sa akin ni Keith. Umatras ito sa tabi ko huminga na lang ako at humalukipkip ng kamay sa harap nito. "May kausap ka ba na hindi ko nakikita?" banggit ni Keith sa akin. Kumunot naman ako sa binigkas niya. "Marunong ka magsalita ng tagalog?" sambit ko.

--- May ilang tao sa paligid na napapatingin na sa amin. --- Mga curious. --- Mga mapanuring mata. --- At lalo akong nakaramdam ng hiya. --- Dahil pakiramdam ko... Ako lang ang hindi nakakaintindi sa nangyayari. --- Ako lang ang mukhang tanga. --- Ako lang ang umaasa. --- "Excuse me." --- Mahina kong sabi. --- Hindi ko na hinintay ang reaksyon nila. ---

Hind ko maiwasan ang pag-react ng aking katawan kapag naaalala ko ang tagpong iyon sa amin. Malalim akong napabuga ng hangin.Bakit ko ba iyon iniisip.May problema na nga akong iniisip, dinadagdagan ko pa ng kalaswaan. Pagkatapos kong magtimpla ng gatas ko,umakyat din agad ako ng silid ko.Ininom ang gatas.Humiga ako at dahan dahan kong ipinikit aking mga mata at hinayaan lang na nakapikit.Hindi ko namamalayan, nakatulog na ako, kinabukasan na ako magising.

“Alam kong hindi madali, pero kaya mo. At kung pakiramdam mo’y hindi mo kaya, mag-isip kang muli. Dahil ikaw ang pinaka-matapang at pinakamatibay na babaeng nakilala ko.” Hindi ko na napigilan ang ngiti habang unti-unting namumuo ang luha sa mga mata ko. Lumapit pa siya sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Pinigilan ko ang pag-iyak pero tuluyan nang bumagsak ang luha sa pisngi ko habang yakap niya ako.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Ang galing lang ng imahinasyon. Kung hindi lang masama ang pakiramdam ko na jombag ko na ang lukaret na ito. Nakakapikon pa naman ang ngiting aso nito na para bang tama ang naiisip niya. Ang berde ng utak, juice ko po!

Gusto kong matawa ngunit pinipigilan ko dahil sisirain no’n ang mood na mayroon kami ngayon. “What do you mean?” Kunot noo niyang tanong. I smiled. “Noong huli mo siyang nakita, don’t see it as a nightmare. See it as a good memory dahil sa huling pagkakataon, hanggang sa huling hininga niya, naging payapa ang lolo mo na ikaw ang huli niyang nakita.” Tinitigan lang niya ako. “I mean, don’t see it as your memory. See it as your lolo’s memory. Naiintindihan mo’ko?”