Timer Countdown Sound Effect Novels & Stories

bulong ko. Tahimik ang hallway matapos kong maisara ang pinto. Tanging mahinang tunog ng orasan sa dulo ng pasilyo ang bumabasag sa katahimikan—tik… tok… tik… tok… parang bawat segundo ay may binibilang na kapalit.

Anselmo, ang tinig nito ay kariringgan mo ng panganib. Pagkatapos nitong magsalita ay inihagis nito ang isang maliit na device sa ibabaw ng center table. Ganun na lang ang panggigilalas ni Feliña ng makita na nagka-countdown ang device na patuloy sa pag-iingay. Makikita sa screen ng maliit na device ang walang tigil sa pagbi-blink ng anim na tuldok na kulay pula.

Nagka countdown na ang napakalaking screen sa taas ng entablado. 15.14.13.12.11. Tumigil ang mga huni ng tambol ng sumapit ang ikasampong segundo. 10.9.8.7.6.5.4.3.2.1. Muling tumunog ang malalakas na huni ng mga tambol ngunit nagmula iyun sa mga barkong nasa dagat. Mas lalong nagkaroon ng pananabik ang mga manonood.

Sabay pindot ni Ivy ng timer. Tahimik na nagkatinginan si Fae at Tina, sabay nagsimula. Agad na kumilos si Fae—firm, steady, at may ritmo ang bawat galaw. Parang awitin ng kutsilyo sa ibabaw ng chopping board ang tunog. Ttak-ttak-ttak!

Tahimik ang lahat. Hindi iyong uri ng katahimikan na payapa kundi iyong klase na bawat paghinga ay may bigat, at bawat tunog ng pag-click ng mouse ay parang may kahulugan. “NERA is confirmed,” lapit sa akin ni Gary habang hawak ang tablet niya. “They’re arriving in thirty minutes.” Tumango ako. “Good. Enough time.” Enough time to brace ourselves.

Lahat sila ay napatingin sa timer dahil tumunog na ito to warn everyone that they only have ten seconds left. “Ten, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, one . . .’ “Time is up!” All the participants raised their hands holding a brush. Wala na silang puwedeng maidagdsg o ayusin kasi tapos na ang oras. May ibang hindi na nga nakatapos, mayroon namang iba na hindi na nakapag-retouch. Napa-oh my na lang ang mga ito nang abutan ng oras.

Mababa. Ang tunog ay parang nagsimula mula sa ilalim ng lalamunan niya, at sa sobrang tindi, hindi ko napigilang mapaungol din. Hindi ako tumigil. Hindi ako titigil. Patuloy akong gumiling sa ibabaw niya, dinadama ang paninigas niya sa bawat kilos ko. Pataas, pataas, pataas— Hanggang sa marinig ko ang tunog ng timer.

Sinama lang pala ko dito para matulog. Nagulat ako namg biglang magring yung Cellphone ko at ang kanta ay Fall For You by Secondhand Serenade. Namatay rin yung call. Miscall lang pala. Tapos tumunog ulit. Nagvibrate. Brzzt.brzzt.brzzt. Tapos tumunog ulit. Ay epal na ringtone yan pagkaingay! Sinagot ko na yung call. Hindi pa man ako nakakapagsalita ay nasigaw na sa kabilang linya.

“Paano—” “Later. We have sixty seconds.” Tumabi siya sa akin, saka may iniabot: isang maliit na device na may LED timer. 00:59… 00:58… 00:57… Bomb. Or distraction. Or both. “Ava,” bulong niya. “After this goes off, South gate security will shift. We run. No second tries.” Huminga ako nang malalim. Tumango. Pero bago ko pa maitanong kung paano niya nalaman ang lahat—

Ang tono ng boses ng speaker ay tila tuyot na sa dami ng sinabi, kaya pansamantala siyang huminto para uminom ng tubig. Sa mismong sandaling iyon, isang abrupt na ringtone mula sa cellphone ang umalingawngaw sa tahimik na conference room. Mabilis at maiksi ito, ngunit malinaw at tunog pa lang ay halatang naka-set bilang espesyal na notification tone. Nagtinginan agad ang lahat ng tao sa silid. Ang katahimikan ay nabasag, at ang kanilang mga mata ay halos sabay-sabay na naghahanap kung saan galing ang tunog.