Timer Countdown Sound Effect Novels & Stories

CRACK-BOOM! Isang napakatindi at matalim na kidlat ang gumuhit sa himpapawid, diretsong tumama sa malapit na linya ng kuryente sa labas. Ang tunog niyon ay napakalapit, nakabibingi, at yumanig maging sa sementadong sahig na aming kinatatayuan. Zzzzt!

Doon ko na ginawa ang nasa isip ko kanina. Sa pagkaka-alam ko ay malakas ang busina nitong kotse niya, sana ganoon pa rin hanggang ngayon. Matagal kong pinindot ang pang-busina, dahilan para mag-dulot ito ng malakas at matagal din na tunog. *BEEEEEEP!* *BEEEEEEP!* *BEEEEEEP!*

Ten I heaved a sigh as I stared at the machine nang magcountdown ito. Nine The light in the room turned red as the alarm above keep on ringing. Eight My heart starts beating critically. Seven My body was now full of sweat. Six I raise my hand on the keyboard then type the last code I've remembered. Five My hands were trembling as I type the code. Four Nervously, I entered the code. Three I close my eyes. Two The alarm was still ringing that I think it damage my eardrums. One I wait until the frustratingly noise filled my ears.

Pero … Tahimik kaming nakain at tanging tunog ng kutsara ko at ang paghigop nito ng noodles ang naririnig namin. Pagkatapos naming kumain ay tinulungan ko siyang magligpit ng kinainan. Nang mabalik na ang mga tupperware sa loob ay nagpaalam ito ay nagpaalam na si Karrie. “I will only wait until nineteen hundred from now on.” Napakunot ang noo ko at pinanood na umalis ito. Nineteen hundred? Seven at night? When did she start using military clock?

bulong ni Knight. ​Nag-iba ang ekspresyon ni Hellius. Hindi siya natutuwa— nairita. Hindi siya nakikipaglaro, "Ang drama niyo naman, mamatay naman tayong lahat. Pwe!" gigil na saad nito. ​Tick. Tick. Tick. ​Ang tunog ng timer ay patuloy na umalingaw-ngaw sa tahimik na gabi, na sinabayan ng patak ng ulan— umaambon na naman. Mayroon na lang itong labinlimang segundo.

"Tsk. Tsk. Sritch. Tak." ​Iyon ang naging ritmo sa loob ng tatlong oras. Ang tunog ng mga permanent markers na walang tigil sa pagsayaw sa ibabaw ng mga makinis na cover ng album. Ang bawat lagutok ng takip ng ballpen ay nagsilbing metronome. Sa bawat pirma ni Neptune, may kasunod na malakas na tawa. Sa bawat "thank you" ni Orion, may kasama na matamis na ngiti.

Ilang taon ko ring ginawa ‘yon. Ilang minuto ang lumipas. Halos nakakaantok ang ritmo ng makina. Napapikit ako sandali habang hawak pa rin ang kamay niya, pinapahinga ang utak kong buong araw nang tumatakbo. Hanggang sa— Beep… beep… beep… Napakunot ang noo ko. May kakaiba sa tunog. Parang mas mabilis. Mas irregular.

Lumingon ako sa ilalim ng lamesa at may nakita akong timer. Explosives. “Lahat… labas!” sigaw ko agad. Walang tanong. Walang pag-aalinlangan. Tumakbo kami paakyat ng hagdan. Habang umaakyat, naririnig ko ang countdown. Beep. Beep. Beep. Masyadong na ata kaming huli. Naisip kong katapusan na namin ng mga oras na iyon pero ginawa namin ang lahat para makatakbo ng mas mabilis pa.

“Time’s up.” Pinindot ni Don Victor ang switch. 00:60. Isang red countdown ang biglang lumitaw sa bawat C4 charge sa silid. Isang minuto na lamang. Pero sa gitna ng panic, isang bagay ang napansin ni Aria. Ang remote ni Don Victor ay konektado sa isang signal na hindi lang sa kanya nanggagaling.

Ang Unang Clue Tahimik ang buong silid matapos mapanood ang video ni Mia. Tanging ang tunog ng countdown timer mula sa cellphone ni Alexander ang tila umaalingawngaw sa kanilang mga isipan. 71:58:43 Patuloy na bumababa ang oras. Bawat segundo ay parang kutsilyong unti-unting tumataga sa puso ng isang ama. Mahigpit na napakuyom ang mga kamao ni Alexander.